Friday, February 1, 2013

Ποστ 334


Αυτός είναι ένας αβορίγινας της Αυστραλίας και αυτό είναι το
τελευταίο πόστ σ΄αυτό το blog. Δύο φορές σκέφτηκα να το
σταματήσω και δεν το έκανα γιατί είναι κάτι ζωντανό και όλο
έρχονται φίλοι ή άνθρωποι που ψάχνουν κάποια πράγματα
και πραγματικά, χαίρομαι όταν τα βρίσκουν εδώ...
Ετσι συνεχιζόταν με την λογική να μην είναι βαρετό
(ούτε για μένα) αλλά και να λέει κάτι, να δείχνει κάτι
όπως το προσπάθησε για τρία χρόνια και 333 πόστς
τα οποία θα συνεχίσουν να υπάρχουν στην διάθεση
του κάθε επισκέπτη.
Απλά, ή φόρμα του blog, ραϊτ νάου, είναι κορεσμένη
για μένα και τουλάχιστον ιντερνετικά θέλω  κάτι
πιό άμεσο, πιο επικοινωνιακό, 
τολμώ να πω και πιό ελαφρύ...
Μετά από κάμποσα χρόνια αντιπάθειας μου με
το Facebook, συμφιλιώθηκα μαζί του και έχω
φτιάξει ένα προφίλ. Αυτό.
Οπότε (και ελπίζοντας να μην έχετε το πρόβλημα που είχα)
κάντε με φίλο εκεί ώστε να έχουμε την ευκαιρία
να πούμε κι άλλα (και περισσότερα) πράγματα..

Saturday, January 26, 2013

Λίγος Βιάν


Το παραπάνω είναι βασισμένο σε μιά παλιά φωτογραφία του ΄20,
ασπρόμαυρη και λίγο φλού και από εκεί που την είδα ο φωτογράφος
ήταν ανώνυμος. Το κορίτσι ήταν άνετο παρά τη γύμνια του και
είχε ένα πολύ ωραίο χαμόγελο, σημάδι ίσως της αισιοδοξίας
εκείνων των χρόνων που όλοι χόρευαν σαν τρελλοί τζαζ...

  
Ο Μπορίς Βιάν ήταν παιδί πριν από τα χρόνια της τότε κρίσης
και η οικογένειά του ήταν πλούσια. Γεννήθηκε μέσα στην χλιδή,
η οποία όμως δεν διήρκησε, χαλώντας πιθανά την εικόνα
που είχε για την ζωή.


Εξαιρετικός συγγραφέας με ένα απίστευτο κέφι
στο να δημιουργεί σουρεάλ σκηνές αλλά και μουσικός
έχει μια ξεχωριστή θέση στο πάνθεον της λογοτεχνίας
με βιβλία σαν τον Αφρό των Ημερών.


Στο βιβλίο αυτό η αλλάγη από την απόλυτη ευτυχία,
το φως, την ανεμελιά και την αφθονία,
στο σκοτάδι. την φθορά και τον θάνατο
είναι τόσο περιγραφική και με σχεδόν αστείο τρόπο
καθώς ο αφηγητής είναι ένα ποντίκι που είναι
αδύνατον να μην μελαγχολήσει ο αναγνώστης...


Οπως κάθε "πετυχημένος"  συγγραφέας, κατά την γνώμη μου,
που καταπιάνεται με τα σκοτεινά κομμάτια της ζωής, ο Βιάν
δημιουργεί μιαν ανεπαίσθητη χημεία στον λόγο που αν
έχεις τους υποδοχείς που χρειάζονται 
σε πάει ένα βήμα  πιό πέρα.
Λέει και κάνει κάτι που δεν φαίνεται 
και με έναν βίαιο τρόπο σε ατσαλώνει...


Friday, January 18, 2013

Λίγος Ντίξ


Αυτός είναι ο Οττο Ντίξ από μιά φωτογραφία του
στα εβδομηκοστά του γενέθλια. Είναι τόσο γνωστός όσο
και άγνωστος αλλά πάνω κάτω όλοι ξέρουν ότι
αντιπροσωπεύει την τέχνη που μισούσε ο Χίτλερ
και θεωρούσε σαν εκφυλισμένη...


Ο Ντίξ πολέμησε όπως κάθε γερμανός στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο
και μετέτρεψε τον εφιάλτη του σε ζωγραφική που έμεινε
σαν την μαρτυρία του πόσο μπορεί να χαθεί ο μπούσουλας
σε μιά κοινωνία που αποκτηνωνόταν από την φτώχεια,
τον ρατσισμό και την σεξουαλική καταπίεση.


Οι Ναζί έφτασαν στο σημείο να κάψουν έργα του
αλλά και να τον κατηγορήσουν σαν υπεύθυνο
μιας απόπειρας δολοφονίας του Χίτλερ.
Εντέλει, πάρά τις κακουχίες και τις φυλακές
επιβίωσε και συνέχισε να ζωγραφίζει πορτραίτα 
αλλά και συνθέσεις με θρησκευτικές αλληγορίες...


Σκέφτομαι τον Ντίξ συχνά όταν μιλάω με φίλους
από την Αθήνα και μου λέν με πικρία ή ακόμα και με
κατάθλιψη ή ντροπή για τα διάφορα φασιστικά φαινόμενα
που λαμβάνουν χώρα στην πόλη της αρχαίας σοφίας.
Αισθάνομαι σαν να πρέπει να πω κάτι
παραπάνω αλλά δυσκολεύομαι...

Sunday, January 6, 2013

Ενα Γυμνό Και Λίγες Σκέψεις...


Λέει, ο Καμύ σε ένα σημείο της Πτώσης ότι η γυναίκα
είναι ότι μας απέμεινε από τον επίγειο παράδεισο.
Δεν στέκεται πολύ σ΄αυτή την φράση, την αφήνει να χαθεί
σε ένα κείμενο ποταμό, τον μονόλογο ενός δικηγόρου που
βρίσκει την ευκαιρία να πει τα της ζωής του σε μιά
τυχαία παρέα μέσα σε ένα μπαράκι που λέγεται Αμστερνταμ...


Αντίθετα με τις αμερικάνικες ταινίες που έχουν μια
δυνατή αρχή που υπόσχεται τις απαντήσεις στις αιώνιες
ερωτήσεις αλλά πεντάλεπτο με πεντάλεπτο ξεφτίζουν
από ενδιαφέρον, πλατιάζουν και φλυαρούν και
τέλος αργοψοφούν στην λασπωμένη λακούβα των κλισέ,
η Πτώση κάνει το αντίθετο.
Αρχίζει αβέβαια, αραιά και κάπως βαριεστημένα
αλλά κεφάλαιο με κεφάλαιο παίρνει φωτιά
γίνεται μια πυρκαγιά, ένα παρανάλωμα για τον
χαρακτήρα που αλλοτριώθηκε  από τον ευρωπαϊκό τρόπο
ζωής και με την ομολογία του κάνει μιά άδηλη έκκληση
πρός κατανόηση και συγχώρεση.


Η ψυχή στα χέρια του Καμύ είναι η ψυχή όπως την αντιλαμβάνεται
ένας Γάλλος που γεννήθηκε στο Αλγέρι, μια καρδιά μεσογειακή
ένα πνεύμα ζεστό και ανήσυχο που επιζητά μιά ειρηνική τάξη
σε μιά ήπειρο που ταλανίστηκε άγρια τον εικοστό
αιώνα. Τα βλέπει όλα, τα βλέπει καλά και τα κατανοεί.
Αντίθετα με τον Κάφκα που παρά την ιδιαίτερη ευφυία του
λατρεύει την σκέψη και συνεπώς την γραφή, το περιβάλον του 
και η καταγωγή του τον κάνουν πολλές φορές ανίκανο να βηματίσει
προς τον στόχο του, ταλαίπωρο συναισθηματικά και μπλοκαρισμένο
ερωτικά, αδαή σε μιά τέχνη όπως η μουσική ή μια
ζωγραφική που μεταλλάσει την φόρμα της με έναν 
ακατανόητο τρόπο γι΄αυτόν αλλά αναγκαίο για τον καλλιτέχνη
που θέλει να εκφραστεί έτσι...


Ο Καμύ λέει: "Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να μάθουμε
εάν η Τέχνη οφείλει να αποφύγει την πραγματικότητα ή 
να της υποταχθεί αλλά να προσδιορίσουμε 
την ακριβή δόση πραγματικότητας
που πρέπει να ταϊσει το έργο τέχνης για να μη χάνεται
στα σύννεφα ούτε , αντιθέτως να σέρνεται με
μολυβένια πέλματα."


" Κάθε καλλιτέχνης λύνει αυτό το πρόβλημα όπως νιώθει
και όπως μπορεί. Οσο πιο δυνατή είναι η ανταρσία ενός καλλιτέχνη
εναντίον της πραγματικότητας του κόσμου
τόσο πιό μεγάλο γίνεται το βάρος της πραγματικότητας
που την αντισταθμίζει. Αλλά το βάρος αυτό
αδυνατεί να καταπνίξει την μοναχική
βούληση του καλλιτέχνη."

Thursday, December 27, 2012

Workshop Μαθήματα Σχεδίου και Κόμικς


 Σ΄ αυτό το ποστ που είναι μάλλον το αποχαιρετιστήριο σε μιά δύσκολη χρονιά
θα θελα να σας κάνω μιά ανακοίνωση που αφορά την άνοιξη του καινούργιου χρόνου.
Το έχω κάνει παλιότερα και αρκετές φορές τέθηκε το θέμα του
να ξανακάνω κάποια μαθήματα, ένα είδος workshop
σχετικό με την εικονογράφηση, το σχέδιο, τα κόμικς
και όχι μόνο...


Επειδή η διάρκεια των μαθημάτων 
μπορεί να είναι ανάλογη του ενδιαφέροντος
των συμμετοχών, καλό είναι νά γράψετε εδώ
 για να μάθετε περισσότερες πληροφορείες
αλλά και να πείτε αν σας ενδιαφέρει κάτι προσωπικά 
όπως ένα μέσο, τα υλικά, το χρώμα ή την συνθεση ενός κόμιξ.
Τα μαθήματα δεν είναι δωρεάν και θα λάβουν χώρα
σε ιδιωτικό χώρο,  κοντά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Τα τμήματα θα είναι περιορισμένων ατόμων
όχι παραπάνω από 5.


Πως σας φαίνεται;...
 Το φαντάζομαι σαν κάτι χαρούμενο για κείνες τις μέρες.

Να ευχηθώ καλά ξεβγάλσιμο από το 12
και ότι καλύτερο για το 13,
να προσέχετε αυτά που έχετε μέσα σας
και να περνάτε καλά...

Friday, December 21, 2012

Λίγος Αρτώ


Αν δεν πιστεύω ούτε στο Καλό ούτε στο Κακό
αν αισθάνομαι μια δυνατή ροπή για να καταστρέψω
αν δεν υπάρχει τίποτα στην τάξη των αξιών
που θα μπορούσα λογικά να δεχτώ
η υπόγεια λογική βρίσκεται μέσα στην σάρκα μου.

Καταστρέφω γιατί για μένα οτιδήποτε προκύπτει από την λογική
είναι αναξιόπιστο. Πιστεύω μόνο στην ένδειξη αυτού του πράγματος που μου
ανακατώνει το μεδούλι, όχι την ένδειξη αυτού που οικειοποιείται
την λογική μου.

Εχω βρεί επίπεδα στο βασίλειο των νεύρων.
Τώρα αισθάνομαι ικανός να αξιολογήσω την ένδειξη.
Υπάρχει για μένα μιά ένδειξη στο βασίλειο της αγνής σάρκας
που δεν έχει καμμιά σχέση με την ένδειξη της λογικής.
Η αιώνια σύγκρουση μεταξύ της Λογικής και της Καρδιάς
έχει απόφασιστεί βαθειά μέσα στην σάρκα μου
αλλά στην σάρκα που αρδεύεται από τα νεύρα.
Στο βασίλειο της συναισθηματικής αντίληψης
το αντικείμενο παρέχεται από τα νεύρα
που παίρνουν την ακριβέστερη μορφή του.
Και έτσι βλέποντας την μορφοποίηση μια ιδέας
που κουβαλάει μέσα της την ενέργεια των πραγμάτων
φτάνει σε μένα με έναν ήχο δημιουργίας.
Το μυαλό μου εξουθενωμένο από την παρεκβατική λογική
θέλει να πιαστεί από τους τροχούς του νέου
που για μένα είναι μιά ιεραρχική επανοργάνωση
που μόνο οι νόμοι του παράλογου συμμετέχουν
για να υπάρξουν οι θρίαμβοι της ανακάλυψης
του νέου Νοήματος.


Το νόημα που χάθηκε στην σύγχυση των ναρκωτικών
και που παρουσιάζει την ύπαρξη μιας βαθύτερης ευφυϊας
στα αντικρουόμενα φαντάσματα του ύπνου.
Το Νόημα είναι ο θρίαμβος του ίδιου του μυαλού
που παρόλο δεν επιδέχεται την απλούστευση της λογικής
υπάρχει αλλά μόνο μέσα στο μυαλό.
Είναι η τάξη, η ευφυϊα, είναι η έννοια του χάους.
Αλλά προσπαθώντας να ερμηνεύσει το χάος το χάνει.
Είναι η λογική του παραλογισμού.
Ο νηφάλιος παραλογισμός μου δεν φοβάται το χάος.

Παραδίνομαι στον πυρετό των ονείρων
για να φέρω τους νέους νόμους.
Ψάχνω τον πολλαπλασιασμό, την αβρότητα,
το ευφυές  μάτι της σύγχυσης
όχι την σκουριασμένη προφητεία.
Υπάρχει ένα μαχαίρι που δεν το ξεχνώ
στο μεσοδρόμι των ονείρων
το κρατώ για τον εαυτό μου και δεν του επιτρέπω
να έρθει στα σύνορα των ξύπνιων συναισθημάτων.

Η αλήθεια της ζωής 
ξαπλώνει στην αυθόρμητη ενέργεια της ύπαρξης.
Μην ζητάτε να είναι υλική, ζητήστε να είναι ήπια
αλλά μόνο ο τρελλός είναι αληθινά ήπιος.

Μανιφέστο σε απλή γλώσσα
Αντονέν Αρτώ

Saturday, December 15, 2012

Μαύρο Αλογο


Το τρίτο άλογο του χαλασμού
είναι μαύρο, με το πουκάμισο και το φτιασίδι
Ζώο λαγοπατώντας στ΄απόμακρα της γής
το προμηνά η φαρμακερή οσμή του καιρού
Αλογο θανατερό έχεις το κυματιστό ράσο
του ιερέα και του δικηγόρου το σιωπηλό
και κρατάς την ζυγαριά για να ζυγιάζεις
και να μην ζυγιάζεις.


Δείξε το πρόσωπό σου το στολισμένο
(για την κρίση των παιδιών των ανθρώπων)
με τα γαντζουρωτά δόντια
του λόγου εκείνου που είναι και δεν είναι
χάρη στο μετέωρο κυρίαρχο πνεύμα που θα μπορούσε να είναι
και δέσε με την άλυσο του χαραγμένου νόμου
τα πρόσωπα στο χώμα
και το χώμα στις αλυσίδες
ας σηκώσει ο ερημίτης σαν τα ξέπλεκα μαλιά
την ατίμωση της καρδιάς και της φύσης


Ο εβραίος ας σηκώσει την γέννησή του
κι ο δίκαιος το σταυρό του
κι ας δοκιμαστούν όλα τα έθνη με τον τρόμο
Επίβλεψε
με το έγκλημα τούτου του ματιού
που τα πάντα ξέρει και τα πάντα γνωρίζει
Οταν διαβαίνεις δαίμονα οργανώνοντας τις χώρες
Ω τρομερή φθορά της καρδιάς μου Α-Δικία
ας πάρει ο άνθρωπος με τα δυό του χέρια την ξανθή του φρίκη
ας ξεριζώσει από το μέτωπό του μαλλιά βασάνων
κι ας καλυφτεί με στάχτη σαν την φόνισσα
Κλυταιμνήστρα μετά τον Αγαμέμνωνα

Πιέρ Ζαν Ζούβ
μετάφραση Γιώργος Σεφέρης

Friday, December 7, 2012

Λίγος Φλωμπέρ...


Εκείνο που βρίσκω όμορφο, εκείνο που θα ήθελα να κάνω
είναι ένα βιβλίο για το τίποτα, ένα βιβλίο χωρίς εξωτερική πρόσδεση
που θα κρατιόταν από τον ίδιο του τον εαυτό 
χάρη στην εσωτερική δύναμη του ύφους του
όπως η γη που μένει μετέωρη χωρίς να στηρίζεται
ένα βιβλίο που σχεδόν δεν θα είχε θέμα ή τουλάχιστον
το θέμα του θα ήταν περίπου αόρατο.
Πιστεύω ότι το μέλλον της τέχνης βρίσκεται σ΄αυτούς τους δρόμους.


Ποτέ όσο ζω, δεν θα με εικονογραφήσουν γιατί η πιό όμορφη
λογοτεχνική περιγραφή κατασπαράζεται από την πιό φτηνή εικόνα.
Από την στιγμή που ένας τύπος παγιώνεται από το μολύβι
χάνει την γενικότητά του, αυτή την συμφωνία 
με χίλια γνωστά αντικείμενα
που κάνουν τον αναγνώστη να λέει 
"το είδα αυτό" ή "αυτό πρέπει να είναι".


Μιά ζωγραφισμένη γυναίκα  μοιάζει με γυναίκα, αυτό είναι όλο.
Τότε η ιδέα κλείνει, είναι πλήρης και όλες οι φράσεις είναι άχρηστες.
Ενω, μια γυναίκα γραμμένη σε κάνει να ονειρευτείς χίλιες γυναίκες.
Συνεπώς, αφού αυτό είναι ζήτημα αισθητικής, 
αρνούμαι κατηγορηματικά
κάθε είδους εικονογράφηση.


Ω! οι πύργοι από ελεφαντόδοτο!  Ας ανέβουμε λοιπόν στα όνειρά μας
γιατί τα καρφιά στις μπότες μας μάς κρατούν εδώ κάτω.
Δεν είδα ποτέ στην ζωή μου τίποτα το πολυτελές
παρεκτός στην ανατολή. Υπάρχουν άνθρωποι εκεί κουρελήδες
και ψωριάρηδες που έχουν στα χέρια τους χρυσά βραχιόλια.
Να άνθρωποι που θεωρούν τον Ωραίο πιό χρήσιμο από το Καλό.
Σκεπάζονται με το χρώμα και όχι με το ύφασμα.
Εχουν μεγαλύτερη ανάγκη να καπνίσουν παρά να φάνε.
Ομορφη κυριαρχία της ιδέας, ότι και να πείς...

Αλληλογραφία
Γκυστάβ Φλωμπέρ