under the deep purple sky

Παραλλαγές...

Χάϊ, τζέντλ ρίντερς από την ημιπαγωμένη
Θεσσαλονίκη. Εντάξει... σήμερα ήταν καλούτσικη μέρα.
Είχε ωραίο φως, το μεσημεράκι και όχι το βασανιστικό
κρύο των τελευταίων ημερών. Θυμήθηκα έναν παλιό
φίλο από την Κρήτη που ήταν φοιτητής εδώ και
μαθημένος στον ήλιο της Μεγαλόνησου ,
μελαγχολούσε βαριά από τις βροχές και τις
συννεφιές της Θεσσαλονίκης. '' Δεν βλέπω την
ώρα να φύγω'' έλεγε,''εγώ είμαι παιδί του ήλιου''...

Εντωμεταξύ, το "κάτι" που σας έλεγα ότι θα
τραβήξει ενέργεια, τελειώνει και σύντομα θα
μπορώ να πω περισσότερα. Τράβηξα κι από το
συρτάρι, τις παραπάνω τρεις σελίδες με τα μολύβια,
γιατί μου φάνηκαν ενδιαφέρουσες... Βασικά είναι ένα
ψάξιμο-παραλλαγή, ύφους, μεγεθών και χώρων
σε μια Α4. Δεν υπάρχει εδώ κάποιο συγκεκριμένο
σενάριο, μόνο ένας παιχνιδιάρικος οίστρος
σε στιγμές που οι "ιδέες" τρέχουν και εσύ
προσπαθείς να τις προλάβεις, όπως-όπως...

Α! το Παπουτσάκι...

Θυμάστε πρίν από κάτι μήνες που σας έλεγα για το περιοδικό Cine 7, την μακρινή δεκαετία του '80; Θυμάστε που σας έλεγα ότι όλοι ειχαν πάθει ένα είδος αυτοματαίωσης που τους στερούσε τον λόγο να κάνουν κάτι δημιουργικό; Ε, και τότε υπήρχαν οι εξαιρέσεις! Μόνο που δεν τις έβλεπες συχνά... Εγώ ήμουν κάπως πιό τυχερός όταν το Cine 7 μ' έστειλε να καλύψω δημοσιογραφικά το φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στην Δράμα. Ηταν σπουδαίο γιατί θα είχα την ευκαιρία να συναντήσω και να μιλήσω με νέους σκηνοθέτες και ηθοποιούς που μόλις ξεκινούσαν την δημιουργική του πορεία και έτσι έγινε... Φτάνοντας στην Δράμα, βρήκα κάποιον που τον ήξερα ήδη, ένα φίλο από την Αθήνα, τον Γιάννη τον Παγώνη που πρωταγωνιστούσε σε μια ταινία. "Ελα να σου γνωρίσω τον σκηνοθέτη", μου είπε. Και έτσι γνώρισα τον συγχωρεμένο Δημήτρη Καραγιάννη που ήταν δεν ήταν τότε 27 χρονών... Ειχε κάνει την ταινία "Α! το παπουτσάκι", μια ταινία διαφορετική από τις άλλες που ρυθμός, πλάνα, κλίμα και ύφος δημιουργούσαν ένα πολύ καλό και δυνατό αποτέλεσμα. Ο Καραγιάννης έλεγε μάλιστα ότι σεβόταν πολύ την "μικρή διάρκεια", δεν την έβλεπε σαν πρόβλημα και περιορισμό, αντίθετα την θεωρούσε ένα αυτόνομο πεδίο δημιουργίας. Το Παπουτσάκι θα μπορούσε να πάρει κάποιο βραβείο αλλά δεν έγινε αυτό. Αντίθετα με το πέρασμα του χρόνου και τον χαμό του Δημήτρη, θάφτηκε βαθιά... Χτές, λοιπόν καθώς θυμήθηκα τον χαμένο φίλο, έπεσα σε μια αναπάντεχη καλή έκπληξη, βρίσκοντας την ταινία του στο YouTube. Σε 2 μέρη, το πρώτο εδώ και το δεύτερο εδώ... Ελπίζω να σας αρέσει!...

Memories Of Green

Πορτραίτο Στα Μισά...

Αυτό είναι το τελευταίο πόστ της χρονιάς, την
τελευταία μέρα του χρόνου, ενός χρόνου που φεύγει
υπό των ήχων βρισιών, αγανάκτησης και λύπης...
Ισως όλοι ανεξαιρέτως, βιώσαμε μια δυσκολία που
σε πολλούς είναι άδικη, άτοπη και χωρίς νόημα.
Ελπίζω, τα πράγματα να πάνε για όλους καλύτερα.
Χρειάζεται η τρέλα, η καλή τρέλα της ελευθερίας,
χρειάζεται μα μην χάνουμε την όρεξη μας για αυτά
που θέλουμε, ίσως και να χρειάζεται να αδιαφορούμε
για το τι μέλλει γενέσθαι και να κοιτάξουμε να δώσουμε
στην μέρα μας, αυτό που της πρέπει.
Θα ευχηθώ να είστε όλοι υγιείς και χαρούμενοι μέσα σας.
Δύο πράγματα ακόμα... Το είπα και παλιότερα και δεν έγινε
αλλά υπάρχει μια περίπτωση να κλείσει το μπλόγκ
οπότε ''κατεβάστε'' ότι θέλετε γιατί ίσως σύντομα
να ''εξαφανιστεί'' το υλικό αυτό από την μπλογκόσφαιρα.
Το άλλο ''νέο'' είναι ότι έχει ξεκινήσει κάτι καινούργιο
και ''τραβάει'' πολύ ενέργεια οπότε μπορεί και να
μονοπωλήσει την κατάσταση... αυτά!

Να είστε δυνατοί, να προσέχετε και να έχετε πολύ αγάπη.

Τώρα και Τότε...

Πρόσφατη αυτοπροσωπογραφία, εκολίνες σε χαρτί.
Ενα μεγάλο μέρος της οικουμενικής ζωγραφικής είναι
οι αυτοπροσωπογραφίες. Γιατί ζωγραφίζουμε τον εαυτό
μας, είναι μιά ερώτηση. Προσωπικά, αισθάνομαι μεγαλύτερη
ελευθερία όταν πειραματίζομαι με τη φάτσα μου. Δεν με
νοιάζει αν βγει κάπως σκοτεινή ή κάπως κακιά ή κάπως
γενικώς. Αδειο χωράφι πειραματισμών, τρέξε όσο θές,
φώναξε στον ορίζοντα και στον ουρανό...
















Γκουάζ σε χαρτόνι. Οποιο χαρτί είναι πάνω από 250
γραμμάρια είναι ότι πρέπει. Αυτό έγινε το 2004, περίπου.
Οι γκουάζ ή γκουάς, έχουν διαφορετική συμπεριφορά
από τις εκολίνες. Η τεχνική της ''χαρτοπετσέτας'' δεν
προσφέρεται εδώ. Αλλο φως, άλλη πυκνότητα, άλλη
διαφάνεια, άλλη λάμψη του χρώματος...
















Προσωπικός μονόλογος. Κι αυτό κάπου το 2005.
Εκολίνες σε 200 γρ. χαρτί. Ισως έπρεπε να μπούν
σε κείμενο τα λόγια της κάθε εικόνας. Δεν το έκανα
τότε και δεν τα θυμάμαι πιά. Μικρό το κακό.























Ο αγαπημένος μου πρεζόγερος. Εδω το
σέπια της εκολίνης δίνει ένα πολύ ντεκαντάνς
ύφος. Ολα συνεργούν για ένα ''δυσάρεστο'' αποτέλεσμα.
Ηλικία, φθορά, σκοτάδι και βρωμιά. Αρκετά παλιό.
Πρέπει να έγινε το 2001, αυτό...
















Ενώ αυτό... Ρομαντικό μολύβι του 1995. Δημοσιεύτηκε
σε κάποιο τεύχος των Επιλογών της Μακεδονίας. Δύο
γάτες. Η Φρόσω που είναι νεογέννητη, αλλοίθωρη και
έξυπνη και ο Αλέξανδρος που είναι μεγάλος, χοντρός
και φοβιτσιάρης. Θυμάμαι όταν έβλεπα τεύχη των
Επιλογών (πριν συνεργαστώ μαζί τους) μου φαινόταν
το πιό βαρετό και συντηρητικό περιοδικό του
σύμπαντος. Εε, ότι κοροϊδεύεις τό λούζεσαι καμιά φορά...























...και αυτό είναι από κάποιο πολιτικό εντιτόριαλ
των Επιλογών. Εκολίνες, οφ κόρς. Το θέμα ήταν
σχετικό με την διαφθορά και το πόσο ο ήδη
αυξανόμενος παρασιτισμός κλόνιζε την κοινωνία.
Το 1999, όλα αυτά. Τα είδα σαν ένα δεντράκι που
τρώγαν σιγά σιγά, διάφορα εξωγήϊνα σκουλήκια.
''Α!... πάλι καλά που ένα πέφτει...'' είχε
πει κάποιος.

Ενθύμια Των Πράσινων Νυχτών

Κάπως, σαν μια ανασκόπηση της χρονιάς που
φεύγει, άρχισα να βλέπω τον πάκο με τα μολύβια και
τα μελάνια που έγιναν τον τελευταίο καιρό αλλά
επειδή τα μπέρδεψα, βρήκα και παλιότερα, σαν τά
αποπάνω που είναι δύο τουλάχιστον χρονών...
Ο καπνιστής και ο εξωγήϊνος μπογιατζής..
















Αυτό δεν είναι γηραιότερο από μιας βδομάδας. Θα μου
πείτε, γερνούν ποτέ τα σκίτσα, θα σας πω, μπορεί...
Είναι μια ουρά, κάτι σαν άνεργοι στον Οαέδ ή σαν
εθελοντές για ένα μακρινό διαστημικό ταξίδι. Ισως
και τα δυό...
















Και αυτά είναι τα πλάσματα της Ζένιας που μπορεί να
τους περιμένουν στον μακρινό προορισμό τους. Η Ζέ
έχει μανία με τα περίεργα όντα και τα ζωγραφίζει με
έναν τελείως δικό της τρόπο ενώ εγώ τα βλέπω πάντα σα μιά
πρόκληση για να τα κάνω τρισδιάστατα. Δεν είμαι σίγουρος
αν είναι και το ''σωστό'' αυτό αλλά αν δεν σαχλαμαρίσεις και
με τους φίλους σου με ποιούς θα το κάνεις; Προχθεσινά...
















Ενας σχεδόν απελπισμένος ντιούντ. Μελανάκι δύο
βδομάδων. Ξέμεινε από την μεγάλη Φυγή και σκέφτεται
τι μπορεί να κάνει... φαντάζομαι πως κάποιος θα τον
βοηθήσει...
















Πίσω στο παρελθόν, μπορεί και τρία χρόνια. Κάπως
πιό ανέμελο κι ας μη του φαίνεται. Μελάνι, Α4 των
80 γραμμαρίων, η προίκα του φωτοτυπά, ξέρετε εσείς...
















... και αυτό το μολύβωμα γυναίκας με την όλμοστ
αόρατη παρουσία χεριών κάπου εκεί χρονολογείται.
Στις μακρινές πράσινες νύχτες...

Η Αλήθεια Είναι Πάντοτε Μια Αβυσσος

'' Είμαι γκρίζος σαν την στάχτη'', λέει σ΄ένα σημείο,
ο Κάφκα στους Αφορισμούς. Μικρά, συντριπτικά
κείμενα που η κάθε τους πρόταση ηχεί δυνατά
μέχρι το σήμερα. Ενας συγγραφέας που έγινε το
σύμβολο της καταπίεσης των συστημάτων της
εξουσίας, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτή. Ισως
γι΄αυτό τον θεωρούν βαρύ και σκοτεινό (που είναι)
αλλά είναι και κάτι περισσότερο (αυτό πρέπει να το
ανακαλύψει ο καθένας μόνος του).























Αν δει κανείς τις λιγοστές φωτογραφίες που
έχουμε απ΄τον Κάφκα, θα δει κάποιον που χαμογελούσε
εύκολα και έφερνε κάπως σε πειραχτήρι.
''Σε μια εποχή τόσο αποξενωμένη από τον Θεό,
πρέπει κανείς να είναι εύθυμος. Αποτελεί καθήκον.
Ετσι παίρνεις την μπουκιά από το στόμα της
απόγνωσης'', λέει κάπου αλλού. Παρατηρώ ότι
στην φυσιογνωμία του έχει κάτι από τον Καρυωτάκη.
Ο οποίος λένε ότι είχε κάτι γεροντίστικο ακόμα κι
απ΄την εποχή που ήταν παιδί. Δεν ξέρω...























Η Ζένια λέει ότι εδώ πλέον ο Φράντς
μοιάζει με τον Ρορσάχ. Μάλλον επειδή τον
έπνιξα στους λεκέδες και τα σκοτάδια.
''Το καλό είναι, κατά μια έννοια, άβολο''.
Οταν διάβασα την Μεταμόρφωση, ''βίωσα''
όλο το δράμα του Γκρέγκορυ. Δεν
ήταν το δράμα του βιβλίου ότι ο ήρωας είχε
μεταμορφωθεί σε κατσαρίδα. Ηταν ο περίγυρός του,
η οικογένεια, το πατρικό σπίτι...























''Η τέχνη μας συνιστάται στο να θαμπωνόμαστε
από την αλήθεια. Το φως που, αφού πέσει πάνω
στην αλλόκοτη μάσκα, αποτραβιέται είναι αληθινό
και τίποτα άλλο''...