Saturday, January 16, 2010

Το Ρήμα Είναι



























... η απελπισία δεν διαθέτει φτερά, δεν κάθεται
σε ένα ξέστρωτο τραπέζι σε μια βεράντα, το βράδυ,
στην ακροθαλασσιά...δεν είναι τα βρύα πάνω σε μια 
πέτρα ή το ποτήρι απ το οποίο πίνουμε...
ενα πολύ μικρό σχήμα οριοθετημένο από κοσμήματα
πάνω στα μαλλιά... αυτό είναι η απελπισία...
Εγω απελπίζομαι  από το αμπαζούρ γύρω στις τέσσερις
η ώρα, απελπίζομαι από την βεντάλια γύρω στα μεσάνυχτα,
απελπίζομαι από το τελευταίο τσιγάρο που καπνίζουν
οι καταδικασμένοι σε θάνατο... ετσι και αρχίσουμε δεν 
μπορούμε να πάψουμε να απελπιζόμαστε...
Βιώνω αυτήν την απελπισία που με γοητεύει.
Μου αρέσει αυτή η γαλάζια μύγα που πετά στον ουρανό
την ώρα που τα αστέρια σιγοτραγουδούν.
Γνωρίζω την απελπισία σε γενικές γραμμές...
ο αέρας του δωματίου είναι ωραίος σαν τυμπανόξυλα...
κάνει έναν καιρικό καιρό... είναι σαν τον άνεμο της κουρτίνας
που μου δίνει την ευκαιρία να επανορθώσω...
Σε γενικές γραμμές η απελπισία δεν έχει καμιά σημασία.
Είναι μια αγγαρεία από δέντρα που πάνε πάλι να 
σχηματίσουν ένα δάσος, είναι μια αγγαρεία από αστέρια
που πάνε πάλι να δημιουργήσουν μια μέρα λιγότερη, 
είναι μια αγγαρεία από όλο και λιγότερες μέρες που
πάνε πάλι να αποτελέσουν τη ζωή μου.
                                           Αντρέ Μπρετόν
                                        

No comments: