Tuesday, August 31, 2010

summertime is gone (you'll never ever be alone)...


















Καμμιά φορά, είναι μια φράση. Δύο λέξεις, ας πούμε: 
'' Μισή Αλήθεια''. Εκτελεί τροχιές γύρω από το κεφάλι.
Οτι δεν τα πες όλα. Σα να κρύβεις κάτι... αλλά κι αν το πεις
θα είναι σωστό;... η καλό; Καμμιά φορά, το καλύτερο είναι 
να ειπωθεί κάτι όσο πιο απλά γίνεται. Εστω σαν ερώτηση.
Μόνο να 'ναι η σωστή ερώτηση ( γιατί στην αλλοκοτιά
μια αλλοκοτιά θ΄αποκριθεί)... Λέει : Η πολυμάθεια δεν
είναι απαραίτητα χαρακτηριστικό ενός καλού ανθρώπου.
Ε, Μαλενμπρακιώτες αρπάξτε το προεστό της πόλης...
Φύγατε, όπως λένε στο υπερπέραν...

Saturday, August 28, 2010

Τι έκανα για να μείνω ξύπνιος...






























































Κανονικά δεν χρειαζόταν να μείνω ξύπνιος. Επρεπε να κοιμηθώ
και να ξυπνήσω στην ώρα μου. Αλλα δέν.
Η ώρα περνούσε και τα μάτια μέναν ορθάνοιχτα. Σηκώθηκα
και άνοιξα την τηλεόραση. Ο Τίτος Πατρίκιος έπαιρνε συνέντευξη
από τον Αξελό και έμεινα σε εγρήγορση. Πολύ τον χαιρόμουν
έτσι θεριακλής που ήταν. Λέω, κοιμήσου... αύριο θα 'σαι σα
ζόμπι- τίποτα... Αρχισα να φτιάχνω τα παραπάνω... να περάσει
η ώρα... Και περνούσε. Μετά είδα τον Ολιβερ Στόουν να
παίρνει συνέντευξη από τον Κάστρο. Δεν θα την προλάβαινα 
ολόκληρη. Επρεπε να φύγω. Οχι, δεν πιστεύει στον θεό
ο Κάστρο και όλη η δόξα του κόσμου χωράει σε έναν
σπόρο καλαμπόκι... Εξω ο ήλιος ήδη έκαιγε.

Tuesday, August 24, 2010

Αληθινό είναι...


















































... το γίγνεσθαι και όχι το είναι. Αξελός είναι αυτό.  Επίσης
θα 'πρεπε να γράψω ποιών είναι τα ποιήματα που έχω
παραθέσει στα προηγούμενα πόστ, δηλαδή, Μπουκόφσκι,
Μπόρχες, Καβάφης, Μπωντλαίρ, Μαγιακόφσκι αλλά πρέπει 
να κάνετε μόνοι σας τις αντιστοιχίες...  
 Τα παραπάνω είναι σκιτσάκια των τελευταίων ημερών
με εναν χοντρό μαύρο μαρκαδόρο, φωτογραφημένα 
πρόχειρα με το photoBooth... καλό ξεκαλοκαίριασμα,
να προσέχετε τους κωλόδρομους και να φτιάχνετε
πράγματα..

Monday, August 23, 2010

Thursday, August 19, 2010

Le Fleurs Du Mal


















Φοβάμαι σας, δάση τρανά σαν τις μητρόπολές μας
βογκάτε σαν τ' αρμόνιο, μες στις πικρές καρδιές μας
κάμαρες πένθους άσωστου που αρχαίοι ρόγχοι ηχούνε
ξανά των de profundis σας οι αντίλαλοι απαντούνε.

Και σένα Ωκεανέ, μισώ, τον βουερό σου σάλο
τον ξαναβρίσκω μέσα μου-το πικρό γέλιο εκείνο
του νικημένου άνθρωπου, τις βλαστημιές, τον θρήνο
τ' ακούω πάνω στης θάλασσας το γέλιο το μεγάλο.

Πόσο θα μ' άρεσες Νυχτιά, δίχως αυτά σου τ' άστρα
οπού το φώς τους μας μιλεί με μίλημα γνωστό
Εγώ το σκότος, το κενό, την ερημιά ζητάω.

Γιατί έχουν τα σκοτάδια αυτά χάρη για μένα πλάστρα
φέρνουν χιλιάδες ζωντανά στα μάτια μου μπροστά
τα βλέμματα τα γνώριμα που δεν υπάρχουν πια.

Sunday, August 15, 2010

Saturday, August 14, 2010

Tuesday, August 10, 2010

F@**%&$...

















Ηρθε και κρέμασε την αυλαία της απόγνωσης στο μυαλό μου
η σκέψη για το τρελάδικο.
Κι όπως σαν βουλιάζει θωρηκτό
από τους πνιγηρούς για να σωθούνε τούς σπασμούς
ρίχνουντ' οι ναύτες απ' τις μπουκαπόρτες
του καραβιού,
έτσι μεσ' απ' το μάτι του το ξεγδαρμένο
ξεπόρτισε ξετρελαμένος ο Μπουρλιούκ.
Τα δακρυσμένα ματόφυλλα ματώνοντας
βγήκε,
στάθη,
προχώρησε αργά και μ' απρόσμενη γι' άνθρωπο τόσο παχύ
τρυφερότητα
έτσι του 'ρθε κι είπε " λαμπρά ! "

Λαμπρά είναι, όταν σε κίτρινη πουκαμίσα τυλιγμένη
κρύβεται απ' των άλλων τα βλέμματα η ψυχή σου
όταν
στης καρμανιόλας τα δόντια ριγμένος
φωνάζεις :
'' Πίνετε κακάο Βαν Χούτεν "...