Thursday, August 19, 2010

Le Fleurs Du Mal


















Φοβάμαι σας, δάση τρανά σαν τις μητρόπολές μας
βογκάτε σαν τ' αρμόνιο, μες στις πικρές καρδιές μας
κάμαρες πένθους άσωστου που αρχαίοι ρόγχοι ηχούνε
ξανά των de profundis σας οι αντίλαλοι απαντούνε.

Και σένα Ωκεανέ, μισώ, τον βουερό σου σάλο
τον ξαναβρίσκω μέσα μου-το πικρό γέλιο εκείνο
του νικημένου άνθρωπου, τις βλαστημιές, τον θρήνο
τ' ακούω πάνω στης θάλασσας το γέλιο το μεγάλο.

Πόσο θα μ' άρεσες Νυχτιά, δίχως αυτά σου τ' άστρα
οπού το φώς τους μας μιλεί με μίλημα γνωστό
Εγώ το σκότος, το κενό, την ερημιά ζητάω.

Γιατί έχουν τα σκοτάδια αυτά χάρη για μένα πλάστρα
φέρνουν χιλιάδες ζωντανά στα μάτια μου μπροστά
τα βλέμματα τα γνώριμα που δεν υπάρχουν πια.

No comments: