Thursday, September 30, 2010

His spoookie voice...



























Ν΄αγαπάς τα τερτίπια του φωτός
ν΄αναλύεις τα χρώματα των ωρών
βημάτισε στην διαβάθμιση
μουτζούρωσέ τα όλα
κάνε την ακριβώς αντίθετη κίνηση
απ΄αυτήν που θα ΄κανες
κάνε την ίδια κίνηση όσες φορές θέλεις
μη φοβάσαι το νερό
σπατάλησε το χαρτί
ρώτα τον Θεό
φτάσε στο φωτεινότερο σημείο του σκοταδιού
ερωτοτρόπησε με τα δέντρα
μελέτησε το μάτι της γάτας
απεικόνισε την επιθυμία
ανάπτυξε την φοβία
σχεδίασε κάτι πριν πλύνεις το πρόσωπό σου..

Wednesday, September 29, 2010

Sunday, September 26, 2010

Friday, September 24, 2010

crap tv



























Το πιο οδυνηρό είναι ο ήχος
μια υστερία ψύχραιμη, μεθοδευμένη
για να πιστέψεις την απειλή και
να φοβηθείς και μετά η εναλλαγή με το
ωραίο, το ηθικά σωστό, το λογικό...
Μετά για τακτά χρονικά διαστήματα
νίπτουν τας χείρας τους και στην ώρα τους
φορούν τις μάσκες που υποτίθεται πως
σε αναπαριστούν - εδώ και η τέχνη
γυρίζει εναντίον σου, τα τραγούδια σου
και τα χρώματα σου εκπορνεύονται
και κομμάτια των ιδεών σου
τσαλαπατιούνται με περισσή αναισθησία...
μετά ακόμα χειρότερο μπέρδεμα
θα πουν τα πράγματα με το όνομα τους
σε σειρά προταιρεότητας και με δικαιοσύνη
τυφλά προκατειλημμένη.
Μετά (γιατί πάντα έχει μετά) τα χαρτιά θα 
ξαναμπερδευτούν 
ηλίθιες φιγούρες θα σαχλαμαρίζουν
για κάτι που δεν σε αφορά μέχρι να τους
καταδικάσεις στη σιωπή.

Wednesday, September 22, 2010

χθές & σήμερα...



















Τις τελευταίες μέρες βλέπουμε μια κυρία που τα΄χει ψιλοχαμένα
να πηγαινοέρχεται με σακούλες στα χέρια-μάλλον από σκουπίδια
και μια παγωμένη έκφραση πέρα από αισιοδοξία και απαισιοδοξία
απλά πηγαίνει και  πηγαίνει... επάνω το τεράστιο φεγγάρι κάτω οι
μικροί άνθρωποι... χθές είδα αυτό το γατί μαζί με τα υπόλοιπα 
αδέρφια του- ένας βλάκας γάτος του δωσε μια σφαλιάρα και
το γατί αντέδρασε με το γνωστό χχχιιχ... Δεν με πρόσεξε που 
ήμουν πολύ κοντά του καθώς ήταν απορροφημένος να πουλάει 
μαγκιά στα νήπια και τον ακούμπησα με τον δείκτη στα κωλομέρια.
Τρόμαξε και έφυγε μακριά αφήνοντάς με με μια χαιρέκακη
ευχαρίστηση...

Monday, September 20, 2010

Πίσω στο Παρόν...



























και στα υπάκουα χαρτιά μου, στις σκονισμένες μου
εκολίνες- αυτο το τραπέζι- τρελλά πράγματα, στενοκέφαλα
σύμβολα, ιστορίες χωρίς αρχή και τέλος- τα θέματα σε
διαλέγουν λέει ο Σάμπατο και οι ήχοι που έρχονται από
γύρω, ούτε αυτούς τους διαλέγεις- μπαίνουν στην ιστορία
που το θέμα της είναι κάτι δισοίωνο αλλά τελικά μετά
από κάποιες σελίδες και κει που νομίζεις ότι δεν μπορεί να πάει
πιο πέρα- κάτι άλλο αρχίζει να αχνοφαίνεται... μια απροσδόκητη
αλλαγή- ο μπάρμαν αφού σε έχει ποτίσει με μπακάρντια
σου βγάζει μια σαμπούκα και εσύ την πίνεις...
μετά από ώρες (ή έτσι σου φάνηκαν) βγαίνεις έξω από 
το μπάρ και είσαι πίσω στο παρελθόν αλλά όχι τόσο παλιό
παρελθόν- είναι νύχτα ( είναι ξημερώματα ) και έχει
κρύο (στην Αθήνα λένε έβαλε κρύο) ώρα να φύγεις
αλλά ένα σκυλί σε πλησιάζει κλαψιάρικά γιατί κάποιος
έχει βάλει ένα διαφημιστικό χαρτί πάνω του με 
συρραπτικό και το σκυλί κλαψουρίζει από τον πόνο
και όλες οι σαμπούκες επαναστατούν εναντίον σου...

Thursday, September 16, 2010

(ακόμα πιο) Πίσω στο Παρελθόν...



















... πρίν διαβάσω το Valis του Philip Dick και αφότου επέστρεψα
στην Θεσσαλονίκη μετά από μιά τριετία στην Αθήνα. Η πρωτεύουσα
ακόμα όμορφη αλλά ήδη αποπνικτική. Θέλω να γυρίσω στην παραλία 
της Θεσσαλονίκης, να κάνω βόλτες στην Τσιμισκή. Βασικά, θέλω να 
αφοσιωθώ στην ζωγραφική περισσότερο και σε πιο προσωπικό 
επίπεδο... κοντολογίς μια απουσία από τα πράματα...
Πίσω στο παρελθόν όπου η Μαρία Ηλέκτρα ζει ακόμα αλλά και
η Κατερίνα Γώγου και εγώ δεν έχω διαβάσει ακόμα την Θεία 
Κωμωδία του Δάντη. Αποκριές... στου Σωκράτη. Μέρες
ελαφρές και υπέρβαρες... η Κατερίνα μας ανέχεται με υπομονή.
Ενα βράδυ όπου όλα δείχνουν ότι θα γίνει χοντρή κατάχρηση
αλκοόλ αποτραβιέται σε ένα δωμάτιο και μένει εκεί όλη τη
νύχτα χωρίς να πιεί σταγόνα. Ηταν πολύ σπουδαία η 
Κατερίνα και πέρα από τα ποιήματα- δεν θα ξεχάσω ποτέ
πως με ενθάρυνε να είμαι ο εαυτός μου σ' αυτό που
φτιάχνω όταν το χρειαζόμουν...
Πίσω στο παρελθόν... περπατώ τα απογεύματα της 
Θεσσαλονίκης και η πόλη μοιάζει σαν ευτυχυσμένη.

Tuesday, September 14, 2010

Πίσω στο παρελθόν...



























... πριν κάνω διάφορα και αφού έχω κάνει άλλα.
Ο δρόμος είναι περίεργος, χρειάζεται αυτοκίνητο,
βάρκα, παπούτσια και όχι αυτά που φοράω. Θα
αισθανθώ το κάθε μονοπάτι. Ο χρόνος κάνει
μια παραξενιά και μόνο η νύχτα μοιάζει με νύχτα
και αυτοί που είναι σκιές των εαυτών τους δεν
λένε πολλά. Τελικά έξω από την πύλη, ένας 
γέροντας που μυρίζει τσίπουρο και μετρά  το
κομποσχοίνι του μου λέει ότι το μόνο που 
μπορούμε να κάνουμε είναι προσευχές. Αν 
ξέρεις τα σύμβολα μπορείς να δεις την αρκάνα
της Δύναμης τοιχογραφημένη πρίν από πεντακόσια
χρόνια να αντέχει ακόμα και δίπλα της ο Αναρχος
Πατήρ. Εχω δρόμο ακόμα. Ειναι περίεργο που
δεν υπάρχουν γυναίκες. Αλλη ατμόσφαιρα. Κάπως 
πιο ήσυχη αλλά ματαιωμένη. 
Πίσω στο παρελθόν πριν διαβάσω τον Κυανοπώγωνα 
του Βόννεγκατ.Μαθαίνω να χαιρετώ όπως πρέπει
( πιάσε το πρέπει από το πι και γδάρε το μέχρι το
γιώτα) για να φθάσω στον προορισμό μου που
δεν είναι και ο τελικός. Πρέπει να δω κάποιον.
Κάποιον που έχω χρόνια να δω...

Monday, September 13, 2010

Ηταν..



























Ηταν τόσο ... άκαμπτοι με κείνο το βλέμμα που
θύμιζε ένα απροσδιόριστο βουλημικό ζώο και
ήταν κάπως απρόσεχτοι, σαν να μην τους 
ένοιαζε και μετά τα αυτοκίνητα και τα ρούχα...
ήταν... σαν τελειωμένοι και μπορεί να ήταν
αλλά μοιάζαν σαν να είχαν νικήσει και σαν
μια επιβεβαίωση ότι ξέραν καλύτερα... τι γέλιο..
τι απόγνωση.. τους τάισε ψέμα και αυτοί
κρατήσαν τα μπόσικα της αξιοπρέπειας-
αυτοί δεν χάνονται εύκολα-κα-κα-βάντζα
εγγυημένη... δεν σας βλέπουν- δεν έχουν τον
χρόνο να το κάνουν αυτό... απασχολημένοι
να περάσουν καλά σ΄αυτή την χώρα... πως 
το ΄λεγε ;... πεθαίνω σαν χώρα ;... με τον
μεσαίωνα της μήτρας και τους κρετίνους
και τον κάθε καριόλη... κρατάτε την σκεπή
ψηλά μαστόροι- μην σας νοιάζει...
...
ήταν σαν να τους αξίζει-
εγώ το λέω 
κι ας μην καταλαβαίνει κάνεις
πότε κατάλαβε;
...

Thursday, September 9, 2010

Αγριο Νερό



























Αυτό το τρίγωνο βαστά ένα άλλο τρίγωνο
το μάτι αργά
ροκανίζει μεσ΄στο στόμα του
κομμάτια ύπνου
τρώει δόντια
του ήλιου δόντια
βαριά απ΄τον ύπνο...

Saturday, September 4, 2010