Monday, September 13, 2010

Ηταν..



























Ηταν τόσο ... άκαμπτοι με κείνο το βλέμμα που
θύμιζε ένα απροσδιόριστο βουλημικό ζώο και
ήταν κάπως απρόσεχτοι, σαν να μην τους 
ένοιαζε και μετά τα αυτοκίνητα και τα ρούχα...
ήταν... σαν τελειωμένοι και μπορεί να ήταν
αλλά μοιάζαν σαν να είχαν νικήσει και σαν
μια επιβεβαίωση ότι ξέραν καλύτερα... τι γέλιο..
τι απόγνωση.. τους τάισε ψέμα και αυτοί
κρατήσαν τα μπόσικα της αξιοπρέπειας-
αυτοί δεν χάνονται εύκολα-κα-κα-βάντζα
εγγυημένη... δεν σας βλέπουν- δεν έχουν τον
χρόνο να το κάνουν αυτό... απασχολημένοι
να περάσουν καλά σ΄αυτή την χώρα... πως 
το ΄λεγε ;... πεθαίνω σαν χώρα ;... με τον
μεσαίωνα της μήτρας και τους κρετίνους
και τον κάθε καριόλη... κρατάτε την σκεπή
ψηλά μαστόροι- μην σας νοιάζει...
...
ήταν σαν να τους αξίζει-
εγώ το λέω 
κι ας μην καταλαβαίνει κάνεις
πότε κατάλαβε;
...

1 comment:

58-61 said...

Eνδιαφέρον αλλά καιχρήσιμοέργο.