Monday, September 20, 2010

Πίσω στο Παρόν...



























και στα υπάκουα χαρτιά μου, στις σκονισμένες μου
εκολίνες- αυτο το τραπέζι- τρελλά πράγματα, στενοκέφαλα
σύμβολα, ιστορίες χωρίς αρχή και τέλος- τα θέματα σε
διαλέγουν λέει ο Σάμπατο και οι ήχοι που έρχονται από
γύρω, ούτε αυτούς τους διαλέγεις- μπαίνουν στην ιστορία
που το θέμα της είναι κάτι δισοίωνο αλλά τελικά μετά
από κάποιες σελίδες και κει που νομίζεις ότι δεν μπορεί να πάει
πιο πέρα- κάτι άλλο αρχίζει να αχνοφαίνεται... μια απροσδόκητη
αλλαγή- ο μπάρμαν αφού σε έχει ποτίσει με μπακάρντια
σου βγάζει μια σαμπούκα και εσύ την πίνεις...
μετά από ώρες (ή έτσι σου φάνηκαν) βγαίνεις έξω από 
το μπάρ και είσαι πίσω στο παρελθόν αλλά όχι τόσο παλιό
παρελθόν- είναι νύχτα ( είναι ξημερώματα ) και έχει
κρύο (στην Αθήνα λένε έβαλε κρύο) ώρα να φύγεις
αλλά ένα σκυλί σε πλησιάζει κλαψιάρικά γιατί κάποιος
έχει βάλει ένα διαφημιστικό χαρτί πάνω του με 
συρραπτικό και το σκυλί κλαψουρίζει από τον πόνο
και όλες οι σαμπούκες επαναστατούν εναντίον σου...

1 comment:

ariane75 said...

θλίψη..απέραντη, μαζί με οργή..
δεν αντέχω ούτε να τα διαβάζω αυτά ..(με τα βασανιστήρια/φάρσες ζώων,..)..
δεν μπορώ..είναι μερικές εποχές που εκείνες οι κεραίες που πιάνουν τον πόνο που ενεργοποιούν τη συμπόνοια χτυπάνε κόκκινο..δεν εκπλήσσομαι λοιπόν που ήρθε και αυτό τώρα..και άλλα, πάντα κάνουν ουρά..χιούμορ, ποιό χιούμορ, τι να σβήσει, πως..

απλά, αντανακλαστικό κλώτσημα..συγγνώμη..
ωραίες οι σκονισμένες εκολίνες, ωραία ατμόσφαιρα..
υγεία..
=)