Tuesday, December 7, 2010

Αλήτες



























Αξιολύπητε αδερφέ ! Πόσες φρικτές αγρύπνιες
του χρωστούσα ! " Δεν είχα πάρει τόσο σωστά
αυτό το εγχείρημα. Κορόιδευα την αναπηρία του.
Από δικό μου λάθος θα επιστρέφαμε στην εξορία,
στην σκλαβιά ". Με θεωρούσε παράξενα κακότυχο
κι αγνό, προσθέτοντας αιτίες ανησυχητικές.
Αποκρινόμουν σαρκάζοντας το σατανικό δόκτορα
και κατέληγα στο παράθυρο.
Επλαθα, πέρα απ΄την ύπαιθρο που  την διέσχιζαν
μπάντες σπάνιας μουσικής, τα φαντάσματα της 
μέλλουσας νυχτερινής απόλαυσης.
Μετά απ΄αυτήν την ψυχαγωγία, την όχι και τόσο υγιεινή
ξάπλωνα σ΄ένα αχυρόστρωμα.
Και σχεδόν κάθε νύχτα, μόλις μ΄έπαιρνε ο ύπνος,
ο κακόμοιρος αδερφός σηκωνόταν,
με το στόμα σάπιο, τα μάτια βγαλμένα
- ίδιος με την εικόνα του μέσα στον εφιάλτη - 
και με τραβούσε στην σάλα
ουρλιάζοντας τ΄όνειρό του 
ανόητα λυπητερό.
Αλλά εγώ στην πραγματικότητα είχα αναλάβει
την δέσμευση, το λέω μ΄όλη την πνευματική μου
ειλικρίνεια, να τον γυρίσω στην αρχέγονη κατάσταση
και να τον κάνω Γιό του Ηλιου
κι έτσι πλανιόμασταν,
θρεμμένοι με κρασί των σπηλαίων
και ξεροκόμματα του δρόμου
καθώς εγώ βιαζόμουνα
να βρω
τον τόπο
και την συνταγή.

Α. Ρεμπώ
μετάφραση Στρατής Πασχάλης

No comments: