Monday, January 31, 2011

Παλιό Μολύβι...



























...  σε χρωματιστό χαρτί. Αντε και ένας ψίλος από
άσπρη ξυλομπογιά για το ασπράδι του ματιού. Απ΄
το μακρινό 1992, όταν η πειθαρχεία ήταν άθλος και
η απεικόνιση της πραγματικότητας ισοδυναμούσε με
ανείπωτο θρίαμβο. Ο εικονιζόμενος είναι ο Γουίλλιαμ
Μπάροουζ, συγγραφέας που στάθηκε αστείρευτη
έμπνευση για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια και
βάλε... Πράγμα που με κάνει να σκέφτομαι πάλι τον
χρόνο, σύνηθες φαινόμενο από τότε που πέρασα
τα σαράντα ( όχι ότι έγινε και τίποτα )...

3 comments:

eunomia said...

Για παλαιο φαινεται ιδιαιτερως φρεσκοτατον παντως.Νομιζω οτι αυτο που χαθηκε στην πορεια ειναι η αποψη πως μερος του ωραιου βρισκεται στο σωστο,πραγμα που εξακολουθω να πιστευω.

Γιώργος Τραγάκης said...

Ειναι πολύ μεγάλη κουβέντα αυτή περί του σωστού
και του ωραίου και γεμάτη παγίδες από υποκειμενισμούς και ακαδημαικές θεωρίες. Από
την αρχή των προσπαθειών μου να ζωγραφίσω, το
πιο δυνατό κίνητρο ήταν η δημιουργία μιας εικόνας
που θα άλλαζε την πραγματικότητα ακόμα κι αν αυτή ήταν ( και μόνο ) η διάθεση μου. Βασικό της
χαρακτηριστικό ήταν ο αυτοσχεδιασμός και το παιχνίδι, ένα είδος πρόβας για την ελευθερία και την
προσωπική εξέλιξη. Ακούγονται κάπως επίσημα
αυτά;... Επίσης δεν με πολυτραβούσε η ακαδημαική
έννοια του Σωστού. Η ιδέα να ζωγραφίζω με τις
εντολές κάποιου καθηγητή ή δασκάλου μου φαίνοταν άκρως ευνουχιστική ( εκείνη την εποχή )
και δεν ήθελα να μετατρέψω το " παιχνίδι " μου σε αγγαρεία. Για ένα μικρό διάστημα πάντως είχα την εμπειρία του να ζωγραφίζεις μαζί με άλλα παιδιά σε ένα κοινό ατελιέ και κατάλαβα το καλό που παίρνεις από αυτό...
Σήμερα είμαι περισσότερο σε μια φάση προσωπικού διάλογου με τον εξωτερικό κόσμο
και ίσως φαίνεται να ασχολούμαι πιο πολύ με το ρεαλιστικό και το πραγματικό, ίσως ο εξωτερικός κόσμος τελικά να μου επιβλήθηκε
και να διαπραγματεύομαι έτσι αυτή την "αγωνία"
μου. Κάπου εκεί είμαι. Εχω πάνω κάτω τα ίδια
συναισθήματα όταν ζωγραφίζω, την ίδια χαρά όταν νιώθω ότι τα καταφέρνω και το ίδιο
πάθος όταν το προσπαθώ.

eunomia said...

Συμφωνώ και πραγματικα αν θα μπορουσα να το εκφρασω πιο ευστοχα αυτο το παιχνιδι.Για μενα ακαδημαϊσμος ειναι αδυνατο να υπαρξει μαζι με την τεχνη,οποια και να ναι αυτη.Ως σωστο ηθελα να προσδιορισω περισσοτερο μια αντιληψη του σωστου,παρα την ξερη δομη της πραγματικοτητας.