Sunday, February 20, 2011

Πλωμάρι...



















Ο μπαμπάς μου όπως και εγώ γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη.
Αλλά ο παππούς μου, ο συνονόματος, γεννήθηκε στο Πλωμάρι
της Λέσβου. Το οποίο εικονίζεται από πάνω με εκολίνες και τα
γνωστά... Πήγα πολύ παλιά, μικρός και έζησα με έναν παιδικό
τρόπο τότε την αγωνία της επιστράτευσης και τον φόβο της
κοντινής γειτονίας με την Τουρκία. Πιο πολύ όμως με απασχολούσε
ένα κακάσχημο ψάρι που έβλεπα στο λιμάνι, μια δράκαινα
που στεκόταν κάθετα στην πέτρα της προβλήτας σαν να μην
έδινε δεκάρα για τίποτα. Ακίνητη μήνες.
'' Δεν τρώγεται '' μου είπαν, '' ισως όμως για καμιά σούπα να ναι
καλή... και ξέρεις... δεν πεθαίνει με τίποτα...
" Αντε ρε, σκέφτηκα. Δεν πεθαίνει και μαλακίες.
Τελικά το αγκίστρωσα το άμοιρο το ψάρι. Το 'βγαλά έξω
προσεχτικά '' γιατί αν σε τσιμπίσει θα πονάς για δύο μήνες "
και το κοίταζα με ενδιαφέρον να ατενίζει την Αποκάλυψη
αφρίζοντας... Δεν την πήρα καν μαζί μου. Την χάρισα σε
μια αλητόγατα και επέστρεψα στο παλιό σπίτι που
βρισκόταν σε ένα κάθετο δρομάκι της πάνω εικόνας...

1 comment:

ariane75 said...

πανέμορφα..η εικόνα, η ιστορία..πανέμορφα!
πιστεύω ότι όσοι είχαμε την τύχη να μυρίσουμε, να γευτούμε, να ακουμπήσουμε τόση φύση στην παιδική μας ηλικία είμαστε απίστευτα τυχεροί. Μελαγχολικά, όμορφα..Είχα καιρό να κοιτάξω σε αυτό το μέρος, πόσο καλά! =))