Saturday, March 26, 2011

Γιά Φίλους Μόνο ..

















Μερικά πράγματα στα γρήγορα...
Το μπλόγκ περνάει μια περίεργη φάση, η αλήθεια είναι
ότι μετά από 180τόσα
πόστ σκεφτόμουν να σταματήσει
ή να παγώσει ή δεν ξέρω τι ακριβώς μια και είναι η
ώρα να συγκεντρωθώ σε μερικά πράγματα πέρα
απ΄αυτό... θα δούμε... Κάποιες σχετικά δυσάρεστες
αλλαγές που έγιναν ήδη είναι ότι αφαιρέθηκαν όλα
τα λίνκς και δεν είμαι follower σε κανένα μπλόγκ.
Οσον αφορά την αφαίρεση των λίνκς είναι γιατί
στην ουσία δεν έχω την διάθεση να προτείνω
τίποτα από την παρούσα ''ελληνική σκηνή''
κόμικς. Βασικά, δεν αισθάνομαι πραγματικά μέλος
της και δεν έχω τίποτα κοινό μ΄αυτήν. Ετσι δεν
είμαι follower σε κανέναν - αν και εδώ παίχτηκε
μια " αδικία " γιατί σε μερικά από τα μπλόγκς
αυτά, υπάρχουν μερικά πολύ καλά παιδιά
που τους υπολογίζω σαν φίλους. Και
εν τέλει, αυτό το μπλογκ θέλει να είναι μόνο
γι΄αυτούς...

Saturday, March 19, 2011

female force...



























... παλιά εκολίνη που μάλλον είχε
δημοσιευτεί στις Επιλογές της Μακεδονίας
τα τέλη του προηγούμενου αιώνα. Μάλλον...
Αυτό που θυμάμαι, βλέποντας το, ήταν ότι
ήθελα να αποδώσω την ποιητικότητα της 
γυναικείας ομορφιάς αλλά μαζί κάτι 
περισσότερο, την δύναμη των γυναικών,
την ποίηση που κουβαλούν ή και κάτι
άλλο... 
Ενιγούει, πρίν από λίγο καιρό ήμουν
σε μια κουβέντα σχετικά με τα φύλα,
τις αλλαγές που έχουν οριστεί σ΄αυτά
από κοινωνιολόγους και διάφορα
σχετικά θέματα με την ισότητα των γυναικών,
το ανδροκρατούμενο σύστημα και άλλα...
Εντύπωση μου έκανε ότι δεν υπάρχει ή
ισχύει, σήμερα, ο όρος  "μητριαρχία"  παρά
μόνο αναφερόμενος στο πολύ παρελθόν
και όχι έτσι όπως εγώ το χαμπαριάζω...
Λέω λοιπόν ότι λέγοντας εγώ μητριαρχία,
αναφέρομαι στην επιρροή που έχει η
γυναίκα σε μια οικογένεια τόσο στα παιδιά 
όσο και στον σύζυγο. Με κοίταξαν κάπως
περίεργα στην κουβέντα... Σκέφτηκα,
μάγκα μου, δεν έχω δει ποτέ φεμινίστριες
να κάνουν πορεία... κάποιοι λένε πως
η γυναίκα άμα θέλει μπορεί να κάνει
την μέρα νύχτα και άλλα πιο σόκιν.
Εχω γείτονες που εξαιτίας της "μητρικής"
επιρροής δεν απέχουν πολύ από το φρενοκομείο
και εμείς ακόμα μιλάμε για την χειραφέτηση
των όρων... Είμαστε πολύ πίσω. Και το εννοώ
παγκοσμίως και σε πολλά πράγματα. Ο Εικοστος
Πρώτος αίωνας δεν μοιάζει με μέλλον, μοιάζει
σα μια πανοραμίκ βαρβαρότητα, παρατεταμένη
σε θλιβερό σημείο...

Tuesday, March 15, 2011

a Day...























Είναι αυτή η πόλη . Μαγική και ξενέρωμα
μαζί . Εχει ένα χαρακτηριστικό, απο τότε
που μπορώ να θυμηθώ. Τα πάντα , είναι
το ένα δίπλα στο άλλο . Το άσχημο με το
ωραίο . Το έξυπνο με το ηλίθιο . Το χυδαίο
με το εξευγενισμένο. Που απορείς πως
γίνεται αυτό ...
















Βγήκαμε δευτεριάτικα μια βόλτα με τη Ζένια .Αυτές
τις μέρες έχει πολύ φως στη Θεσσαλονίκη , έναν
ήλιο που σε κάνει να παίρνεις ταλαίπωρη έκφραση
αλλά αν βολευτείς μέσα στα δέντρα είναι καλύτερα.
























Είμαστε βόρεια της πόλης , σε ένα πάρκο.
Ο καλλιτέχνης του που αγνοώ έφτιαξε κάτι
ωραίο που μοιάζει σαν να πέρασε μέσα απο
τις αλλοιώσεις των αιώνων και το φως το
κάνει να φαίνεται μαγικό.
















Μπορείς να δεις πολλά απο εδώ αλλά όπως όλες οι
εντυπωσιακές γωνίες μιας πόλης, στην πραγματικότητα
κρύβουν την αλήθεια που υφίσταται στος δρόμους, στα
σπίτια, πίσω απο τους τοίχους ...




















































Τα Σαββατοκύριακα η πόλη πήζει στο
αυτοκίνητο. Ερχονται απο τις γύρω πόλεις
για καφέ στην παραλία και μοιάζουν να
περιμένουν κάτι ...













































Το φως πέφτει και αν είσαι τυχερός βλέπεις τα
τελευταία του σκέρτσα με τον ουρανό και τα σύννεφα.
















Πίσω στο σπίτι. Η Ζένια έχει πλακώσει στα ακρυλικά
ένα στρογγυλοκομμένο ξύλο. Μια απο τις φιγούρες της
αρχίζει να εμφανίζεται σιγά-σιγά .
















Η σιχαμερή μου τυχερή αράχνη στρογγυλοκαθισμένη
στον Ηράκλειτο του Αξελού . Ο Ηράκλειτος-λέει- στο
τέλος της ζωής του μπήκε μέσα στα σκατά για να
θεραπευτεί απ' την υδρωπικία . Που μου θυμίζει τα
λόγια του Στρος-Καν για την Ελλάδα που είναι-λέει-
μέσα στα σκατά. Τί φιλοσοφικές αντιστοιχίες είναι
αυτές ;
















Επισκέπτης. Παλιός-παλιός φίλος , ο Λεωνίδας
Βασιλειάδης. Ο Λέο ... ο Λεό λοιπόν , τα τελευταία
χρόνια γράφει και η αξιαγάπητη εκδοτική του
Φαρφουλά έχει τυπώσει τρία βιβλιαράκια του .
















" Ο Ταριχευτής Ψυχίατρος και οι φονικές νότες ",
" Το Παστό Χέρι του Νόμου " και στο τελευταίο τεύχος
του Φαρφουλά το μικρό βιβλιαράκι δώρο , " Το Αλογάκι
της Γλυκιάς Παναγίτσας "
.
















Το οποίο φαίνεται σαν να υποβόσκει μια βρισιά αλλά
τί να πεις - πρέπει να το διαβάσεις, οι καλλιτέχνες
θέλουν να τους διαβάσεις , κοίτα πως προσπαθούν να
σε πείσουν .































Ευτυχώς η Ζένια συνεχίζει ακάθεκτη απο όλες τις βλακείες
που κάνουμε .
















Ψιλοζηλεύουμε με τον Λέο και ανάμεσα απο
ρετσίνες, κονιάκ και σαμπούκες φτιάχνουμε τη δική μας
στρογγυλή εκδοχή .

Sunday, March 13, 2011

70
























Οταν βρισκόμουν στην προηγούμενη κατάστασή μου
δεν είχα Θεό
αγαπούσα τον εαυτό μου
και δεν αγαπούσα τίποτα άλλο
ήμουν αυτό που αγαπούσα
και αγαπούσα αυτό που ήμουν
και ήμουν ελεύθερος απ΄το Θεό
κι όλα τα πράγματα
Γι' αυτό ικετεύουμε το Θεό
να μας ελευθερώσει από το Θεό
και να μας επιτρέψει
να συλλάβουμε την αλήθεια
για να την χαιρόμαστε αιώνια
εκεί
οπου οι αρχάγγελοι
η μύγα
και οι ψυχές
δεν διαφέρουν
εκεί οπού ήμουνα
και όπου έψαχνα αυτό που ήμουνα
και ήμουν
αυτό που αγαπούσα

                                Meister Eckhart 

Thursday, March 10, 2011

Ενας Μπεκρής Το '97...



























...σκέφτομαι ότι θέλει πραγματικό ταλέντο
να είσαι καλά έχοντας λίγα πράγματα... Μοιάζει
σαν φιλοσοφία του Κρίσναμούρτι το να μην
επιθυμείς, να είσαι ανεκτικός και να προσπαθείς
να έχεις μέσα σου την εσωτερική ειρήνη...
και ότι πολλές φορές, αυτό είναι οξύμωρο
όταν γύρω σου οργιάζει πάσης φύσεως μαλακία
και σε πιάνουν τα διαόλια σου... Πέρασα από κει
και συχνά επιστρέφω αλλά με το πέρασμα του
χρόνου, νομίζω ότι κατάφερα κάποιο κοντρόλ
και έτσι δεν είμαι όμηρος της μιζέριας για πολύ.
Βοήθησε η ζωγραφική σ΄αυτό και ακόμα βοηθάει,
τα χέρια μπορούν να γιατρέψουν την ψυχή
ακόμα κι αν δεν κάνουν σπουδαία πράγματα.
Στην καλλιτεχνική μου "καριέρα" υπήρξαν
πολλές περιόδοι που ήμουν ξεκρέμαστος
και δοκιμάστηκα ψυχολογικά απ' αυτό.
Θυμάμαι τώρα κάτι άσχετο. Την περίοδο
των ολυμπιακών αγώνων που σχεδόν όλοι ήταν
περήφανοι και χορτασμένοι και μιλούσαν για
μια νέα εποχή που η Αθήνα περνιόταν για
Ευρωπαική Μητρόπολη, μια δημοσιογράφος
εφημερίδας μου ζήτησε μια συνέντευξη γιατί
τότε ετοιμαζόταν Η Ιφιγένεια και πίστευε ότι
θα αντιπροσώπευα την εθνική περηφάνια ή κάτι
τέτοιο. Εκανε την άτυχη ερώτηση να ρωτήσει
την γνώμη μου για τους πολιτικούς και σοκαρίστηκε
όταν της είπα ότι οι περισσότεροι φαίνονται από
την φάτσα τους πόσο αγύρτες είναι, ότι δεν
έχουν τίποτα πνευματικό και τότε με σταμάτησε
λέγοντας ότι δεν μπορείς να κρίνεις από την
φάτσα κάποιον και ότι ήμουν πεσσιμιστής...
'' Παλιό κόλπο..." σκέφτηκα, ''για να ξεμπερδεύει
κάποιος μαζί σου, όταν δεν θέλει να καταλάβει
κάτι που λες ''...

Saturday, March 5, 2011

Ενα Δώρο για την Πατ























Η Θεότητα από πάνω είναι εμπνευσμένη
από μια μικρή ιστορία του Philip Dick και
έγινε με εκολίνες και ξυλομπογιές το μακρινό
97. Το όνομα της θεότητας είναι Τινοκουκνόι
Αρεβουλεπάπο και έρχεται από τον Γανυμήδη
σε μορφή δώρου για την Πάτ. Μπορείτε να την
διαβάσετε εδώ.