Thursday, March 10, 2011

Ενας Μπεκρής Το '97...



























...σκέφτομαι ότι θέλει πραγματικό ταλέντο
να είσαι καλά έχοντας λίγα πράγματα... Μοιάζει
σαν φιλοσοφία του Κρίσναμούρτι το να μην
επιθυμείς, να είσαι ανεκτικός και να προσπαθείς
να έχεις μέσα σου την εσωτερική ειρήνη...
και ότι πολλές φορές, αυτό είναι οξύμωρο
όταν γύρω σου οργιάζει πάσης φύσεως μαλακία
και σε πιάνουν τα διαόλια σου... Πέρασα από κει
και συχνά επιστρέφω αλλά με το πέρασμα του
χρόνου, νομίζω ότι κατάφερα κάποιο κοντρόλ
και έτσι δεν είμαι όμηρος της μιζέριας για πολύ.
Βοήθησε η ζωγραφική σ΄αυτό και ακόμα βοηθάει,
τα χέρια μπορούν να γιατρέψουν την ψυχή
ακόμα κι αν δεν κάνουν σπουδαία πράγματα.
Στην καλλιτεχνική μου "καριέρα" υπήρξαν
πολλές περιόδοι που ήμουν ξεκρέμαστος
και δοκιμάστηκα ψυχολογικά απ' αυτό.
Θυμάμαι τώρα κάτι άσχετο. Την περίοδο
των ολυμπιακών αγώνων που σχεδόν όλοι ήταν
περήφανοι και χορτασμένοι και μιλούσαν για
μια νέα εποχή που η Αθήνα περνιόταν για
Ευρωπαική Μητρόπολη, μια δημοσιογράφος
εφημερίδας μου ζήτησε μια συνέντευξη γιατί
τότε ετοιμαζόταν Η Ιφιγένεια και πίστευε ότι
θα αντιπροσώπευα την εθνική περηφάνια ή κάτι
τέτοιο. Εκανε την άτυχη ερώτηση να ρωτήσει
την γνώμη μου για τους πολιτικούς και σοκαρίστηκε
όταν της είπα ότι οι περισσότεροι φαίνονται από
την φάτσα τους πόσο αγύρτες είναι, ότι δεν
έχουν τίποτα πνευματικό και τότε με σταμάτησε
λέγοντας ότι δεν μπορείς να κρίνεις από την
φάτσα κάποιον και ότι ήμουν πεσσιμιστής...
'' Παλιό κόλπο..." σκέφτηκα, ''για να ξεμπερδεύει
κάποιος μαζί σου, όταν δεν θέλει να καταλάβει
κάτι που λες ''...

No comments: