Monday, April 4, 2011

Μια Μαύρη Ιστορία...









































Το Από Μακριά είναι η παραπάνω δισέλιδη ιστορία που δημοσιεύτηκε
πρίν από ένα χρόνο σ' ένα φανζίν από την Αθήνα. Σ' ένα φόρουμ,
έγινε ψιλοθέμα ο "πεσσιμισμός" της, του τύπου ο κόσμος δεν θέλει
να διαβάζει τέτοια πράγματα και κάπου άλλου, ξεμπέρδευαν με την
ιστορία λέγοντας " ωραίο σχέδιο. αλλά πρός τί; " χωρίς να αναφέρουν
ούτε μια λέξη από τα παραπάνω, χωρίς να θέτουν επί τάπητος
ούτε μια φράση απ' αυτήν... Η οποία αντιμετώπιση είναι αρκετά
συνηθισμένη, ειδικά από άσχετους που αρέσκονται σε υπερηρωικά
κόμικς ή κόμιξ με παπιά και ποντίκια αστυνομικούς και την τυχερή
δεκάρα ή απλά από άτομα που το παίζουν εναλλακτικοί
χωρίς να είναι και θέλουν απλά να περνούν καλά...
και καμιά φορά αναρωτιέμαι.. όταν βγαίνουν αυτοί οι
άνθρωποι έξω, τί βλέπουν;...
Ενιγούει, η ιστορία αυτή φτιάχτηκε λίγο πρίν βγει το πασόκ
στην εξουσία πάλι, πρίν τις περικοπές, τα ντράβαλα με τους
δημόσιους υπάλληλους, την περαίωση και την εθνική
κατάθλιψη που βολοδέρνει ασύστολα τους κοπρίτες αυτής
της χώρας... Αν την έφτιαχνα σήμερα θα ήταν ακόμα
πιό χοντροκομμένα οριακή.
Θα λείπαν τα πουλιά στο τέλος...

14 comments:

ariane75 said...

Ο κόσμος όλος δεν είναι όμως μόνο αυτοί που ασκούν την συγκεκριμμένη κριτική. Μόνο που αυτοί είναι που εκδηλώνονται περισσότερο..όλο μιλάνε και γράφουν και φωνάζουν δυνατά..και με υφάκι μάγκικο καμιά φορά.

stuborn silencers say hi! & cheers Sir!

AndreasD said...

Χμ, όποιος δηλαδή έχει οπτική διαφορετική απο τη δική σου είναι κατ' ανάγκην "ασχετος";
Ενδιαφέρουσα άποψη...

Γιώργος Τραγάκης said...

Ασχετος με την έννοια του μη σχετικού και όχι
με την έννοια του βλάκα... αλλά άστο
καλύτερα...

inksitucomix said...

Η αηδία για αυτόν τον κόσμο πρέπει πρωτα να σχηματοποιηθεί σαν εικόνα, ιδέα, αίσθημα.
Να και κάτι στο οποίο η τέχνη είναι χρήσιμη.

Ωραίο.

Ακόμα πιο ωραίο όμως είναι γιατί δεν σταμάτησε στο τρίτο καρέ πριν από το τέλος. Γιατί τότε θα ήταν, για μένα τουλάχιστο, μια επανάληψη. Και τις επαναλήψεις καλό είναι να τις αποφεύγουμε, εκτός αν τις βαράμε σαν μια επίμονη καμπάνα που χτυπάει γιατί κάνουμε πως δεν την ακούσαμε.

Γαμώ την αυταρέσκεια του μεταμοντέρνου... Κλείνει η παρένθεση.

Όμως ακόμα και κάτι που για μένα είναι πρωτόγνωρο, για κάποιον άλλο μπορεί να είναι μια βαρετή επανάληψη. Αυτή η σκέψη στοιχειώνει πάντα τον ειλικρινή δημιουργό: Η απαίτηση της προόδου.

Ο δημιουργός δεν έχει άλλο δρόμο παρά να προχωράει μπροστά. Και όταν δεν μπορεί πια να περπατάει, ας αρχίσει και να κλωτσάει. Γιατί από κάποια στιγμή και πέρα, μια αυθεντική σκέψη αξίζει κάτι παραπάνω απο το να γίνει το τελευταίο καρέ ενός κόμικ.

Και, ariane75, συμφωνώ με την κριτική που ξεκινάς, απλά την βρίσκω εκτός τόπου και σίγουρα δεν συμφωνώ με το "η σιωπή είναι χρυσός". Η απάντηση που πρέπει στον φαύλο λόγο είναι ο ορθός λόγος, όχι η μεγαλόστομη γκρίνια που λοιδορείς, αλλά ούτε η σιωπή(μάγκικη;!) που δείχνεις να εκτιμάς.

Αυτός που δεν μιλάει μπορεί κάλλιστα να είναι ένας μεγαλοπρεπέστατος χέστης, και όχι αυτός που δεν ανοίγει το στόμα του γιατί (δήθεν) τότε θα πρέπει να ανοίξει και κανένα κεφάλι. Η σιωπή είναι η μυστικιστική δύναμη του δούλου. Την έχει και την χαίρεται μόνος του.

zenia said...

ο γιώργος σκιτσάρει και καταπιάνεται με το θέμα που θέλει. Αν ο AndreasD δεν θέλει να το διαβάσει, υπάρχει κι αυτό : Ας μην το κάνει. Δεν έχει κανένα δικαίωμα να απαγορεύει όμως τη δημιουργία κόμικς που δεν του ταιριάζουν . Αν διάλεξε τα παπιά, ας πάει βόλτα μ αυτά. Αν διάλεξε ήρωες με μπέρτες , ας τον πετάξουν μια βόλτα εκεί που θέλει. Αλλιώς οι κινήσεις μπαίνω και λέω τί δεν μαρέσει και τί είναι πεσίμα κτλ είναι εφάμιλλης της παρακάτω: Πάω στους παραγωγούς του λάχανου και τους λέω : "Εϊ !! Πολύ μαλακία ταλάχανα ! Βρωμάνε και δεν μαρέσουν ! Οι ντομάτες είναι γαμώ ! Με φτιάχνουν! Τα λάχανα με ρίχνουν , δεν με ταιριάζουν , Τί νόημα έχουν ? " ....Τί δουλειά έχεις αγόρι μου μέσα στα χωράφια να φωνάζεις για τα λαχανικά σου ? Και τί μας το λες? Φάε οτι θες και άσε μας !
Κι εγώ δεν διαβάζω κάμποσους σκιτσογράφους έλληνες και τους βρίσκω ρηχούς και επαναληπτικούς και επιφανειακούς, αλλα μιας και δεν μου ταιριάζουν δεν μπαίνω αβέρτα παντού να τους δείχνω και να λέω ¨Εγώ θέλω πιο παράξενα κόμικς.. δεν βρίσκω το λόγο ύπαρξης αυτών εδώ Heil ! "

Χρήστο ίνκσίτου όσο μεγαλοπρεπής χέστης είναι ο σιωπηλός θαυμαστής άλλο τόσο μεγαλοπρεπής χέστης είναι κι αυτός που μπαίνει παντού και φλυαρεί : "Γουάο! Σούπερ τα κόμικς σου μαν" και " Είσαι και γαμώ " και " Δεν παίζεσαι " και ...μπλα μπλα μπλα γλείφει παντού και τα χει καλά με όλους ..και μιλάει συνέχεια και δυνατα , δημοσιοσχετίστικα και υποκριτικά ..
Καταλαβαίνω να παροτρύνεις κάποιον να εκφράζει το θαυμασμό του αλλα ρε παιδί μου ... ο καθείς κάνει οτι του ταιριάζει.. (γούστο είπε ο πίθηκος κι έφαγε το σαπούνι) ..στην τελική η Ariane δεν του την πέφτει σε στυλ Μόνο Η Αρία Φυλή των κόμικς (του μυαλού μου) στα Τυπογραφεία , οι υπόλοιποι στο πηγάδι !

inksitucomix said...

Μάλλον καταλάβαμε διαφορετικά πράγματα. Δεν αναφερόμουν σε κανένα σημείο σε θαυμαστές ή χειροκροτητές. Εγώ κατάλαβα ότι η ariane75 κατέκρινε αυτούς που σχολιάζουν επικριτικά την μιζέρια της καθημερινότητας, ενώ οι σιωπηλοί είναι πιο πάνω κλάση και καλά (μόνο και μόνο επειδή επιλέγουν να συγκρίνονται με αυτούς που οι ίδιοι επιλέγουν να υποτιμούν). Αντιλήφθηκα ότι καταλόγιζε στο κόμικ που σχολιάζουμε, αυτό που κάποιοι υποτιμητικά ονομάζουν "αριστερίλα" ή απλά "γκρίνια" και εκεί πάει το ότι βρίσκω την κριτική της εκτός τόπου, γιατί εγώ τουλάχιστο, ούτε "αριστερίλα"(...) ούτε "γκρίνια" διέκρινα. Όπως καταλαβαίνεις, η κριτική στην οποία σε πρώτη φάση αντιπαρατέθηκα δεν ήταν καν καλλιτεχνικής φύσης. Μετά άρχισα να μιλάω για την τέχνη επειδή μου αρέσει...

AndreasD said...

Εμ φίλη Zenia. Η πραγματικότητα είναι ότι όταν πήρα το συγκεκεριμένο κόμικ δεν ήξερα τι θα διαβάσω μέσα. Σαν "μη σχετικός" λοιπόν είπα την άποψή μου σε ένα δημόσιο φόρουμ. Που το κακό; Δεν ήρθα στο blog του δημιουργού να του τα "ψάλω".
Και όπως σωστά λές απλά δεν θα αγοράσω στα τυφλα κάτι τέτοιο.
Για να έρθω στο παραδείγμά σου δεν πήγα στους παραγωγούς του λάχανου τα είπα σε μια ταβέρνα.

Με την ίδια λογική αν στους δημιουργους δεν αρέσει η κριτική των αναγνωστών μπορούν πολύ απλά να αδιαφορούν και να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που ξέρουν πολύ καλά (όπως και ο Γιώργος). Κόμικς.

Φίλοι;

Anonymous said...

Και αν εγώ δεν ήμουν σχετικός με κάτι, τα μαθηματικά ας πούμε, δεν θα ασχολιόμουν
λέγοντας διάφορα όπου να ΄ναι γιατί απλά θα
ήταν παπάρες. Θα ασχολιόμουν με αυτό που ξέρω...

eunomia said...

Ξερω πολλους τυπους που εντελως στα τυφλα προσκυνησαν το βιβλιο του Μπρουνετι σα να τανε η βιβλος της απαισιοδοξιας,που ειναι κατα τη γνωμη μου απλα το (αυτο)καταστροφικο αδιεξοδο ενος σαλταρισμενου,τα σκασανε χοντρα και ηταν και ευχαριστημενοι.Ομως,οχι,ο Τραγακης δεν μπορει να φτιαχνει μαυριλες στο Ελλαντα,εχουμε ηλιο εδω,κανουμε τις πλακες μας,τα περναμε φινα!Αν εχει κανεις συνηθισει τις ιστοριες στυλ παλιου ελληνικου κινηματογραφου,που ολοι παντρευονται στο τελος και δεν υπαρχει ουτε ενα σηκουελ να μας πει τι εγινε μετα,αν δεν εχει διαβασει Τζόυς ουτε μια σελιδα,αν δεν γνωριζει οτι για να απολαυσεις πραγματικα μια ασπρη μερα πρεπει να περασεις πολλες μαυρες νυχτες,η γκρινια ειναι μια λογικη εκδηλωση.Εγω παντως βρισκω πως η ιστορια διαθετει μια συναισθηματικη κλιμακωση που επιτυχως αφυπνιζει το ανθρωπινο στοιχειο,πραγμα που δεν το κανει κανενας μπατμαν που τρεχει απο δω κι απο κει να σωσει τους ανθρωπους απ τον εαυτο τους.
Cheers!
(Παρεπιπτοντως,η ακριδα τα σπαει)

ariane75 said...

Ίσως έγραψα κάτι με πολύ αφελή τρόπο και πολύ αυθόρμητα για να περιλάβει κάποιο νόημα, είτε έτσι είτε αλλιώς. Έγραψα κάτι με ένα κομπλεξικό (από τη μεριά μου) κατάλοιπο ενός άλλου χρόνου και τόπου (και δεν εννοούσα καν το σχόλιο σου Ανδρέα εκεί-και μου λείπεις πολύ =)), αλλά ένα γενικότερο κλίμα που μου είχε αποτυπωθεί, εσφαλμένα; πιθανά.
inksitucomix βεβαιότατα και δεν το πήγαινα στο στυλ ότι αυτοί που δεν λαλούν είναι πιο κλάση από αυτούς που γράφουν και τα ''λένε''. Η μαγκιά με ενοχλεί. Σε διάφορες μορφές. Αντανακλαστικά εδώ μου βγήκε κάτι σαν απωθημένο, ανάρμοστο ίσως, τελικά και ζητώ συγγνώμη, συγγνώμη γιατί ξεφεύγω από το θέμα της Μαύρης Ιστορίας.
Η οποία μου αρέσει, όπως μου αρέσουν και τα λάχανα, αλλά όχι αποκλειστικά. Λατρεύω το σχεδιαστικό του στυλ. Και αυτό από αδυναμία μου, καλύπτει για μένα καμιά φορά οποιοδήποτε σενάριο. Αν είναι διαφορετικοί άνθρωποι ο σχεδιαστής από το σεναριογράφο, αν το σενάριο δεν μ'αρέσει, πιθανά έχει όμως μεγάλη αξία ο τρόπος με τον οποίο έγινε η γραφιστική/καλλιτεχνική απόδοση του θέματος. Μπορεί να είναι η πρόκληση. Εδώ όμως νομίζω πως κάποτε σκεφτόμουν σε παρόμοιες συχνότητες, οπότε μου άρεσε το περιεχόμενο επίσης σαν σενάριο. Κι εγώ θέλω να περνάω καλά. Δε είμαι της φιλοσοφίας να ψοφίσει ο γάϊδαρος του γείτονα, αντί να δουλέψω να αποκτήσω το δικό μου.(άσχετο φυσικά).Επίσης πιστεύω πως εμείς χρωστάμε στη ζωή, όχι αυτή σε εμάς. Υπάρχει όμως καιρός που κάποιο πρίσμα μπαίνει μπροστά και βλέπω μια άλλη ουσία στα πράγματα και τότε νιώθω αδύναμη και τότε τέτοια κόμικ μου κάνουν διατάσεις και μασαζ σε αυτά τα αισθήματα, τα κάπως πιο μαύρα. Ακουμπούν ενίοτε δικές μου εμπειρίες, βιώματα, δαίμονες και μπορώ να τα δω μέσω αυτών των κόμικ και να τα φοβάμαι λιγότερο από όταν μένουν άϋλα, αόρατα, κρυμμένα κάπου στη ζούγκλα του μυαλού μου. Δεν το καταφέρνουν και πολλά κόμικ όμως. Το συγκεκριμένο πολύ καλά, ίσως γιατί θέλω να πιστεύω ότι πιάνω και μια άλλη συχνότητα εκτός από μιζέρια. Ίσως να κάνω και τραγικό λάθος. Ο λόγος που δεν πολυσχολιάζω και δεν κάνω κριτικές, είναι γιατί με κουράζει η υπερανάλυση (όσο και η υπεραπλούστευση) των πάντων. Μου άρεσε, το ένιωσα, δεν ξέρω να στο εξηγήσω. Να πιάσουμε να φιλοσοφούμε για την κοινωνία μας και το σύμπαν και όλα? Ευχαρίστως, ας είμασταν και μπροστά σε ένα τζάκι με ένα καλό κρασί και να μπορεί να δει στα μάτια ο ένας τον άλλον (πόσα μένουν εκεί και δεν αποδίδονται με λόγια..)
Αυτά. Στην υγειά σας, ειρήνη..!
και ένα *b (το χρωστούσα από εκεί που μου ξέφυγε στο πρώτο ποστ)

inksitucomix said...

ariane75, πριν από όλα θα ήθελα να σου πω πως κανένας δεν σε υποχρεώνει να τοποθετείσαι στο καθετί, και εννοείται πως δεν χρειάζεται να απολογείσαι για οτιδήποτε στον οποιονδήποτε. Τραβώντας το ακόμα περισσότερο, θα διαφωνήσω ήδη μαζί σου που λες ότι χρωστάμε στην ζωή. Εγώ λέω ότι δεν χρωστάμε τίποτα και σε κανέναν. Αν θέλεις συμφωνείς, αν θέλεις απαντάς γιατί δεν μου χρωστάς τίποτα.

Και για να συνεχίσω, ίσως σε κουφάνω τελείως καταλογίζοντάς σου ότι κάνεις διακρίσεις. Σημασία (πάντα κατά την άποψή μου) δεν έχει ο τρόπος που λες κάτι, αλλά το ΤΙ λες (συμπεριλαμβανομένου του τι λες ανάμεσα από τις λέξεις). Θέλω να πω, μπορεί εσύ να ενοχλήθηκες από τον "επιθετικό" και "ειρωνικό" (θα πω εγώ, αντι για το "μάγκικο" που χρησιμοποίησες εσύ)τρόπο κάποιου που διαμαρτυρήθηκε για κάτι, αλλά τι σου λέει ότι αυτός που διαμαρτύρεται το κάνει για να φανεί μάγκας; Το αποκλείεις ας πούμε να έχει φαρμακωθεί και να βγάζει χολή από το στόμα του; Θέλω να πω, ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΝΕ ΚΑΤΙ, όλοι, άρα ας μην τους βάζουμε στην ίδια κατηγορία. Εγώ ας πούμε, γενικώς, αστράφτω και βροντάω. Αν ήμουν πιο μειλίχιος, δηλαδή, θα είχαν μεγαλύτερη αξία αυτά που λέω σε σένα; Υπάρχουν επαγγελματίες διαμαρτυρόμενοι και υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν την αδικία του κόσμου στο πετσί τους. Δεν θα συμψηφίσω τον pain monger με τον θιγμένο. Αν κάτσω να ακούσω πίσω από τις φωνές τι λόγια λέει ο καθένας θα καταλάβω ποιός είναι και τι καπνό φουμάρει. Δεν θα βγάλω πόρισμα σε στυλ "φωνάζει ο κλέφτης", επειδή απλά με τρομάζουν οι φωνές!

Όσο για το τι λένε τα μάτια, τα μάτια λένε πολλά, αλλά μπορούν να λένε και ψέματα, ακόμα και σε τετ-α-τετ, με κρασί δίπλα στο τζάκι. Αν η λογική δεν προΐσταται των αισθημάτων, τότε είμαστε κτήνη, είτε τρομαγμένα είτε φρενιασμένα.

Η λογική δεν είναι "φιλοσοφίες", σαν να λέμε "μπούρδες". Ο λόγος είναι που εξευγενίζει και εκλεπτύνει τα ίδια τα αισθήματα, και όχι η μειλίχια επιφάνεια συναισθηματικής μερέντας και το σαβουάρ βίβρ.

Αυτά.

zenia said...

φίλι ΑντρεαςΝτι φίλι ! : )

ariane75 said...

Θα ήθελα να απαντήσω inksitucomix, δεν ξέρω όμως κατά πόσο καταχρώμεθα το χώρο εδώ και αυτός είναι ο λόγος που απολογήθηκα και στο προηγούμενο ποστ μου. Όχι σε οποιονδήποτε και για οτιδήποτε.

Συμφωνώ σε πολλά σημεία με αυτά που λες, διαφωνώ σε άλλα, δεν έχω λόγο να παθιαστώ και να συνεχίσω εδώ ένα κατεβατό που τελικά μπορεί να γίνει προσωπικό. Εξαρχής δεν είχα την πρόθεση να σηκώσω μια σημαία και να βαφτώ σε χρώματα πολέμου. Δεν επιθυμώ να καούν στην κόλαση όσοι φωνάζουν/μιλάνε/οργίζονται κλπ. Και εγώ μπορώ να διαβάζω ανάμεσα και πίσω από λέξεις, δεν με τρομάζουν οι φωνές, με ενοχλούν. (μεγάλωσα μέσα σε αυτές και πίστεψέ με, έχω πάρει μερικά σκληρά μαθήματα στη ζωή μου μέχρι τώρα και φαίνεται να έχω κι άλλα ακόμα). Υπάρχουν δικοί μου άνθρωποι, αγαπημένοι, που έχουν όλο το δικαίωμα να αντιδρούν όπως αντιδρούν. Τους αγαπώ πάρ'αυτά πάρα πολύ. Μερικές φορές γίνομαι χειρότερη με το δικό μου τρόπο ή ενοχλούμαι και ενοχλώ, όπως μου δείχνεις εσύ πόσο ενοχλήθηκες από τα δικά μου λόγια. Έχω όμως κι εγώ δικαίωμα να εκφράσω κάτι λοιπόν.
Εξυψώνω κι εγώ τον ορθό λόγο και ακριβώς εκεί νομίζω πλησιάζουμε σε κάτι κοινό. Αν μου το επιτρέπεις δηλαδή. Αν απευθύνεσαι σε μένα λέγοντας για ''μειλίχια επιφάνεια συναισθηματικής μερέντας και το σαβουάρ βίβρ'', πολύ άνετα με έβαλες σε ένα τσουβάλι χωρίς να με γνωρίζεις καθόλου, το ίδιο εύκολα όπως μου καταλογίζεις ότι συμπαίρανα πως αυτός που διαμαρτύρεται το κάνει για να φανεί μάγκας. ( Να προσθέσω λίγο κάποιο χιούμορ και να πω πως ξέχασες να κοιτάξεις πίσω από τους θάμνους αυτών που έγραψα? =))
Καλοπροαίρετα, με εκτίμηση
Αριάδνη

inksitucomix said...

Χαχα!

Οκ!