Friday, April 22, 2011

ολοκληρώνοντας...


Πριν απο λίγες βδομάδες, η zένια είχε
τη φαεινή ιδέα να κάνει κάποιες ζωγραφιές
πάνω σε στρογγυλοκομμένο ξύλο με ακρυλικά
χρώματα . Σε ένα απ' αυτά και ενώ είχε σχεδιάσει
κάμποσο σταμάτησε, υπονοώντας ότι έπρεπε
να συνεχίσω εγώ. Πράγμα που μ' αρέσει
ιδιαίτερα, γιατί όταν υπάρχουν δυο ψυχισμοί σε
ένα έργο , το τελικό αποτέλεσμα έχει κάτι
ιδιαίτερο και δεν εκφράζεται τόσο εύκολα λεκτικά.
Ενιγουεϊ , όταν ήρθε η σειρά μου,κάποιες
" κινήσεις " βιντεοσκοπήθηκαν και έτσι φτιάξαμε
το παραπάνω βιντεάκι . Ααα ... ξεχάσαμε στα
κρέντιτς να γράψουμε ότι η μουσική που
ακούγεται είναι το Turtle του Bonobo ...

3 comments:

Eυnomia said...

Υπέροχο.Εμένα μου έχει τύχει μόνο μία φορά (από τις 3) να πετύχει και το έργο έχει χαθεί.Σνιφ..
Έχουμε περίπου το ίδιο τασάκι, μόνο που εμένα είναι ροζ.Όχι τίποτε άλλο,απλά έχω κάποια αδικαιολόγητη εμμονή με τα κατοπτρικά αντικείμενα και όποτε τα βλέπω χαίρομαι. :)

Γιώργος Τραγάκης said...

Τι έχει πετύχει μια από τις τρεις, σε ξύλο πάνω ή
σε "συνεργασία"; Πάντως σε ξύλο, καλό είναι να βάλεις μια άσπρη βαση (μεγάλε Bob Ross!!) και μετά όλα κολλάν καλύτερα... Το δε τασάκι είναι
ψιλοαρχαίο από προηγούμενες γενιές. Οι δικοί μου
νόμιζαν πως θα το σνομπάρω και το πηγαίναν για πούλημα. Το σωσα τελευταία στιγμή. Δυστυχώς
πρόλαβαν και έδωσαν ένα τρελλό κιτς θεόρατο
φωτιστικό που το θελα πολύ. Εκανα κόπο να μην
κάνω καυγά.
Παρεπιπτώντος μου άρεσαν πολύ οι ακουαρέλλες σου με τα φρούτα.

Eυnomia said...

Χαίρομαι που σου άρεσαν,το νερό είναι το κάτι άλλο γενικά στα χρώματα.Όσο για το ξύλο,πολύ καλό είναι κι ένα νερομπλιάτς μίγμα κόλλας-τσίγκου-στόκου,δεν περνάει τίποτα,μόνο δε θυμάμαι ακριβώς αναλογίες.(καθότι επιστημονας του κώλου)
Το φωτιστικό ίσως το πετύχεις σε κανένα παλιατζήδικο αμα βολτάρεις.Δεν ξέρεις,το 'παθε ο πατέρας μου με έναν πίνακα της γιαγιάς μου που είχε χαρίσει στον αδερφό της και τον αγόρασε πίσω (αν λέγεται αυτό).