Sunday, May 1, 2011

Αντίο Φερνάντο Βιδάλ Ολμος...



























Ετσι που λέτε... είναι περίεργη η ζωή. Παλεύω
αυτές τις μέρες να κάνω ένα πόστ με έργα από διάφορους
καλλιτέχνες που μ' άρεσαν αλλά μου βγαίνει ένα 
κομπλεξικό δημοσιογραφές στυλάκι σχολιασμού και
τα κάνω όλα ντιλίτ. Γυρίζω μετά στο τραπεζάκι μου
και μην τον είδατε το παναή. Όταν επιστρέφω στην 
πραγματικότητα, κλασσικά με έχει ξεπεράσει
απαριθμώντας αμέτρητους ανώνυμους θανάτους
από βόμβες, τυφώνες και ανθρώπινα χέρια.
Δαγκώθηκα λίγο με τον θάνατο του Ερνέστο
Σάμπατο που 'φυγε λίγο πριν κλείσει τα 100.
Μεγάλος συγγραφέας στα χνάρια του Τζόυς
αλλά πιο βατός και κατά πολύ πιο παρανοικός
και αυτοκαταστροφικός αφήνει το Περί Ηρώων
Και Τάφων, ένα μυθιστόρημα που οι εμμονές,
η παράνοια και ο δοκιμιακός λόγος δημιουργούν
συγκλονιστικά αποτελέσματα και ολοκληρώνει
με το Αββαδών Ο Εξολοθρευτής, μια προσέγγιση
στο "ολικό" μυθιστόρημα που τα λόγια (μου)
είναι περιττά... 
Το παραπάνω σχέδιο είναι γκουάζ σε κανσόν
χαρτί τουλάχιστον δωδεκαετίας. Τότε που με 
προβλημάτιζε τι ήταν αυτό που είχα κάνει...
πορτραίτο ή κεφάλι ;...

1 comment:

Eυnomia said...

Κεφάλι δεν ξέρω,πορτρέτο μου φαίνεται σίγουρα πάντως.Ομολογώ πως είναι μάλιστα από αυτά που θα ήθελα να τα είχα κάνει εγω.
Υ.Γ:Γκουάζσεκανσόν,ακούγεται ωραία και σα μία λέξη.