Wednesday, May 4, 2011

Μια και το φερε ο λόγος ...























Όταν θυμάμαι το Cine 7 , θυμάμαι την Αθήνα του '86,
και το δωματιάκι που ζούσα στην Κολλιάτσου. Ήμουν
είκοσι χρονών και αν και δεν ήμουν φοιτητής αλλά ένα
πιτσιρίκι που προσπαθούσε να ζήσει φτιάχνοντας μακέτες
για μεταξοτυπάδικα και φωτεινές επιγραφές, πέρασα πολύ
καλά, μια πολύ γλυκιά τριετία που αγάπησα και μίσησα την
Αθήνα-πιο πολύ την αγάπησα και ακόμα την αγαπώ-αν και
παλιοί γνωστοί λένε οτι δεν έχει καμία σχέση με το τότε...
Κάπως είχε γίνει και έκανα συνέχεια φίλους, διαφορετικά
παιδιά απο διαφορετικές φάσεις και έτσι γνώρισα μια " νταρκ
γοτθική και γερμανόφωνη " ελληνική μπάντα, τους Slow Motion.
Αντίθετα με μένα, ήθελαν να μάθει ο κόσμος την ύπαρξη τους,
και σκεφτόμασταν τον τρόπο. Γράψαμε ένα κείμενο και έκανα
μια ζωγραφιά που ( και καλά ) ήτανε εντυπωσιακή και
αποφασίσαμε να το σπρώξουμε σε κάποιο περιοδικό. Το
Cine 7 είχε δεν είχε βγάλει τρία τεύχη και φαινόταν να
ενδιαφέρεται για τα δρώμενα της Αθήνας . Πήγαμε εκεί ένα
μεσημέρι Κυριακής και το δείξαμε .Τους άρεσε και είπαν θα
το βάλουν . Ευχαριστώ είπαμε και άντε να πηγαίνουμε.
" Θέλεις να δουλέψεις στο Cine 7 ; " μου είπε
τότε ο ένας απο τους δυο του περιοδικού .
Ο οποίος είναι ο δεύτερος απο αριστερά στη φωτογραφία.
Ο Βάσος . Ο εκδότης και διευθυντής του Cine 7 , ένα παιδί
( γιατί ούτε αυτός ήταν τόσο μεγάλος ) που αγαπούσε το
σινεμά και τη δημιουργικότητα, είχε κάνει το βήμα να
ξεκινήσει ένα περιοδικό, που τότε ήταν πιο
σημαντικό απ' οτι φαίνεται να είναι ένα περιοδικό σήμερα .
Βλέπετε δεν υπήρχαν πολοί διέξοδοι έκφρασης εκείνη την εποχή.
Λυπάμαι που το λέω αλλά καλλιτεχνικά ήταν απίστευτα βαρετά
όλα, επίπεδα , ανέμπνευστα και μαλακισμένα. Τόσο, που μερικά
τετράγωνα πιο πέρα, ο Άσιμος που ζούσε ακόμα
έπαιρνε στο βρίσιμο τους περαστικούς ... και ήταν
φυσικό , επίσης, για να κουνηθούν λίγο τα πράγματα,
το Cine 7 γινόταν κατά καιρούς επιθετικό, ειρωνικό,
και " περιθωριακό ". Κρατούσε όμως δίαυλους επικοινωνίας,
γιατί ήμασταν "πολλοί " και ψιλοακούγαμε τι μας λέγανε.
Απ' τα γραφεία του περιοδικού περνούσε αρκετός κόσμος,
ανώνυμος και επώνυμος, εκτός απο τους σταθερούς συνεργάτες.
Ένας απ' αυτούς είναι ο άκρη δεξιά, ο Δημήτρης Βανέλλης,
ο οποίος έχει γράψει μερικά ωραία fiction βιβλιαράκια και
κάναμε κάτι ωραίες βόλτες με το αυτοκίνητο του τα βράδυα,
ψιλολιώμα, ακούγοντας τον Marc Bolan και τους T-Rex ...
Θυμάμαι, με ιδιαίτερη προσωπική περηφάνια- οτι ήμουν ο πρώτος
που έγραψε για τον Peter Greenaway στην Ελλάδα, θυμάμαι το
απίστευτο κέφι της μεταμεσονύχτιας πρεμιέρας του Evil Dead 2 του
Sam Raιmι, όπως επίσης την σχεδόν αδερφική φροντίδα του
Βάσου στα χρόνια που ζήσαμε μαζί, μεταφράζοντας, ζωγραφίζοντας,
πίνοντας και τρώγωντας, με γέλια και κλάματα, με καυγάδες αλλά και
αγάπη, με ήλιο, κούραση θυμό, έμπνευση ... Δεν ήμασταν ακριβώς
επαγγελματίες και ίσως αυτό - τότε - ήταν το ατού μας ...

2 comments:

Mambo Tango said...

Ήμουν 15, φορούσα μόνο μαύρα και προσπαθούσα να είμαι συνέχεια δυστυχισμένη... Ωραία εποχή, τουλάχιστον τότε είχε νόημα η "πρωτοπορία" ;)

stratos said...

Γιατί άφησες τη Θεσσαλονίκη εκείνη την εποχή? Θυμάμαι είχα επισκεφθεί το ξαδελφάκι μου που σπούδαζε Φαρμακευτική και ειλικρινά τά'χασα ! Τάβλι όλη μέρα συνοδεία meat is murder(Smiths),ξενύχτια, συναυλίες,γκόμενες,πλάκες,ΠΠΣΠ αλλά και Μπορίς Βιάν, Βαβέλ, Εσσε, Μπουκόφσκι ήταν της μόδας και το πανκ! ήταν άνοιξη, ήμουνα νέος και μου φάνηκε απίθανη πόλη !