Friday, May 6, 2011

Οι Ποιητές Δεν Είναι Λαμόγια...




























Εφυγα από τη Θεσσαλονίκη γιατί ήθελα να ζήσω το κέντρο, 

την πενταπλάσια πόλη,  να δω πιθανά διαφορές  και αυτό που 

συνάντησα ήταν αρκετά οικείο και "ελαφρύ". 

Το κλίμα της Αθήνας τότε ήταν πολύ πιο ξεκούραστο από της 

Θεσσαλονίκης, όταν ξυπνούσα ήμουν έτοιμος

για φοβερά γκαζια  αλλά η πόλη ήταν άλλο πράμα.

Ημουν 20. Γιατί όχι;

Ιδεργουέι όμως έφυγα και από τη Αθήνα. 

Υπήρξε η στιγμή που το μέσα ζητούσε μεγαλύτερες προτεραιότητες 

και γι' αυτό είναι πιο γόνιμος ο βοράς. Ισως να γίνεις και σαν 

τον Σκαρίμπα που δεν ξεκολλούσε ποτέ απ΄την Χαλκίδα. 

Τώρα το βλέπω πιο απλά πάντως. Αν είναι να είσαι κάπου

απλά πήγαινε ή πάνε όπως λέμε εδώ...

Εγώ έζησα μια ζεστασιά  στην Αθήνα, διάχυτη και φιλική, 

μια βαθιά ηρεμία έστω και μέσα στον πολύ κόσμο και στο 

τρελλό άγχος και τον ελαφρύ αποπροσανατολισμό αλλά ήταν 87 

και μετά έπαθα μια νοσταλγία με την Θεσσαλονίκη και θέλησα να επιστρέψω... 

Τώρα για να το συνδέσω λίγο με τα προηγούμενα η Αθήνα άλλαζε. 

Ιδιωτική τηλεόραση, λάιφ στάιλ και διάφορα της αρχής της δεκαετίας 

του 90 και που είχαν να κάνουν με την "δουλειά " μου 

σίγουρα θα με έβγαζαν από τον δρόμο μου. 

" Γνωρίζει ο κύριος τον προορισμό του :". Ισως έξω από εδώ, 

μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα ...  Σκεφτόμουν κόμικς και ζωγραφικές 

περισσότερο από άλλα πράγματα. Στα 23 ήθελα πάλι να την κοπανήσω, 

να το σκεφτώ άλλη μιά φορά, κάπως έτσι. 

Ούτε ίντερνετ δεν  υπήρχε ακομά...


Δεν κατηγορώ τόσο μια κατάσταση που φαινόταν από την αρχή πως βρωμάει, 

αλλά το λαμόγιο ανδρώθηκε κάπου τότε, το θέαμα έγινε φασιστικό, 

απόβλακωτικό  και  με μια πιν απ σεξουαλικότητα, αμερικάνικου τύπου 

με τα ίδια σώματα, βυζιά και μπούτια. Μια αισθητική που μέσα στην αθλιότητα της 

όντως μόνο καλύτερη μπορεί να γίνεται αλλα με κίνητρο εκ του πονηρού... 

Αλλο τόσο και στην Θεσσαλονίκη, τρεις λαλούσαν και δυό χορεύαν 

αλλά πάντα υπάρχει ένα "επίπεδο" παράλληλα με την κοινωνική ζωή 

που θα προσπαθήσεις να περισώσεις ίδεργουέι και εγώ 

ήθελα να το γεμίσω με τέχνη. Κάτι τέτοιο... 

Οπως τότε, έτσι και σήμερα βλέπω ότι αν κατι λείπει από την 

καθημερινή ζωή είναι το απαραίτητο ποσοστό της τέχνης  

που θα την μετουσίωνε και κάπως θα την καθάριζε... 

No comments: