Thursday, June 16, 2011

joy



Πίσω στο παρελθόν, στο δωματιάκι μου στην Κολλιάτσου με βρίσκω
να κοιτάω τον τοίχο- ο οποίος δεν έχει τίποτα για να δεις - αλλά εγώ
νομίζω οτι βλέπω κάτι, μια διάφανη μελαγχολία και μια απροσδιόριστη
τάση για κάτι- ίσως κίνηση, ίσως όχι ...
Ένα απο τα προηγούμενα βράδυα, στη Ριμπάουντ μαζί με φίλους.
Ο Dj μας βάζει Bauhaus, Wipers, Mechano, εμείς είμαστε ψιλοβαριοί,
μυξοχορεύουμε μέχρι που μπαίνουν καμιά δεκαριά σκίνια που σπάνε
μπουκάλια μπύρας στην πίστα και όλοι οι νορμάλ πηγαίνουν να
καθίσουν ενώ τα σκίνια κοκορεύονται για την επικράτεια τους- " Τί
μαλάκες είναι αυτοί;...", ρωτάω ένα φίλο μου, '' χέσ΄τους'' μου λέει
" θα βαρεθούν και θα φύγουν, πάντα έτσι γίνεται...".
Κοιτάω τον τοίχο στην Κολλιάτσου. Είναι απόγευμα, σιγά σιγά
σκοτεινιάζει. Η ζωή μου είναι σκατόμπλεγμένη και πηγαίνει
όπως θέλει. Αναρωτιέμαι πόσο ελεύθερος είμαι.
Ερχεται ένας φίλος και εν τέλει ξεπερνώ τα όρια.
(...)
Κοιτάω τον τοίχο στη Κολλιάτσου και απολαμβάνω την
διαβάθμιση του φωτός πάνω του. Ολα είναι υπερβολικά,
πολυσήμαντα και αστεία. Οι λεπτομέρεις κουβαλούν
πληροφορίες για το πέρασμα του χρόνου. Ο χρόνος
όμως και ο τόπος μοιάζουν αποφορτισμένοι. Ο φίλος μου,
μου λέει να πάμε στο Ρόδον, έχει μια συναυλία,
παίζουν οι Psychic TV. Σε κλάσματα δευτερολέπτου
είμαστε εκεί. Η μπάντα μας κάνει ότι θέλει.
Αν θέλουνε να σταματήσουμε, σταματάμε, Αν θέλουν
να χορέψουμε, χορεύουμε.
Χορεύω τον πιό ωραίο χορό της ζωής μου.
Ο τραγουδιστής της μπάντας είναι ο Genesis P. Orridge.
'' Θα ΄στε πολύ λυπημένοι'' μας λέει, ''έμαθα ότι χθές
πέθανε η Χριστίνα Ωνάση''. Εχει ένα φακό που το
βάζει στο στόμα του σαν αναμμένο τζόιντ.
Μας κοιτάει έναν, έναν. Δεν μπορούμε να
σταματήσουμε να χορεύουμε...

No comments: