Thursday, June 23, 2011

Random Time

















Ο χρόνος καταρρέει. Πεσμένος στην Αραχώβης. Μ' έχουν
χτυπήσει στην πλάτη, στο κεφάλι, στην κοιλιά. Μπρούμυτα
και ζαλισμένος. Έτσι όπως έχω πέσει, το δεξί μου μάγουλο
εφάπτεται στην άσφαλτο και κοιτάζω αριστερά κόσμο που
κάθεται στα τραπέζια ενός μπαρ και με βλέπουν, τα είδαν
όλα αλλά έμειναν στις θέσεις τους ακίνητοι ,τρομοκρατημένοι
και αποσβολωμένοι. Ακούω φευγαλέα απο έναν ασύρματο
μια φωνή να διατάζει να μη γίνουν συλλήψεις. Ο μπάρμαν
μου κάνει νόημα να σηκωθώ και να πάω να καθήσω στον
πάγκο. Ζαλισμένος και άϋλος, το καταφέρνω. Μου βγάζει
τρία σφηνάκια τεκίλας.
Ο χρόνος καταρρέει. Γυμνός στον κόλπο του Να.
Εκστασιασμένος απο τα κύματα που σπάνε στον μικρό κόλπο
κα πίσω μια γαλήνια σκοτεινή λίμνη με ιαματικά νερά .Μόλις
ανακάλυψα οτι ο Μικρός Ναυτίλος είναι ένα τέλειο βιβλίο. Ο
αέρας που έρχεται απ' τα γύρω δάση μου ανακατεύει τις σελίδες.
Ο χρόνος καταρρέει. Μέσα σε μια κακοτοπιά του ονειρόκοσμου,
σ'ενα πολυτελές σπίτι με μια πισίνα. Δυο γυμνά κορίτσια
μ' ωραία σώματα μιλάνε έντονα, είναι τελείως φλιπαρισμένες.
Έχω πατήσει κάτι γυαλιά και φοβάμαι να περπατήσω. Μετά
τ΄ όνειρο αλλάζει και είμαι μέσα σ' ένα υποβρύχιο. Κοιτάζω
απο ένα παράθυρο τον βυθό. Είναι πράσινος, φωσφοριζέ.
"Τι μαγικό χρώμα" σκέφτομαι . " Θα το φτιάξω¨.
Ο χρόνος καταρρέει. Στο Ρόδον παίζουν οι Suicide και ο
Alan Vega τραγουδάει με κλειστά μάτια, μέχρι που ένας
απίστευτος μαλάκας του εκτοξεύει ένα τεράστιο χαρτοπότηρο
γεμάτο μπύρα. Ο Vega δεν σταματάει και ο ίδιος τύπος τον
περιλούζει μ' ένα δεύτερο ποτήρι, κινδυνεύοντας να τον
αφήσει στο τόπο από ηλεκτροπληξία. Κάνω αγώνα να μη
μισήσω το σύμπαν.
Ο χρόνος καταρρέει. Όλα λάθος . Όλα μέσα σ' ένα γοερό κλάμα
που κατευθύνεται απο το μπαλκόνι που κάθομαι στο μακρινό
λαμπερό φεγγάρι.
Ο χρόνος καταρρέει. Μετά απο μια ασφυκτική ψυχολογία σε μια
έκθεση στο Γκάζι, φεύγουμε με τη Ζένια άρον άρον με τ' αυτοκίνητο.
Όλοι είναι τόσο χάλια. Ο κόσμος στους δρόμους μοιάζει να 'χει
μια βουβή οργή και μια κατάθλιψη. Ντεκαντάνς δρόμοι, άστεγοι,
πρεζάκια και πουτάνες. Ένα σκυλί με τρία πόδια. Αφήνουμε το
δρόμο να μας δείξει ότι θέλει. Φτάνουμε τελικά στο Καβούρι.
Στην παραλία εκατοντάδες τακακτακ τακατακ απο τις ρακέτες
των λουόμενων.
Ο χρόνος καταρρέει. Η καρδιά έχει σφιχτεί. Οι ηγέτες είναι
όπως πριν απο πολλά πολλά χρόνια. Δεν το 'χουν για τίποτα
να μας παρασύρουν στον όλεθρο .





No comments: