Wednesday, July 27, 2011

Ο ταξιτζής που δεν είχε πρόβλημα...



























Στα μακρινά έΪτις, όσο έμενα στην Αθήνα, οι
μετακινήσεις μου γινόταν με ταξί και αυτό οδήγησε σε 
μια συμπάθεια στους ταξιτζήδες. Η καρανχωτική
Αθήνα, βρώμικη, συνωστισμένη και νευρική, είχε και
τότε μια φρικουλιάρικη κίνηση αλλά οι ταξιτζήδες
μοιάζαν σαν ήρεμοι Βούδες, υπομονετικοί και
μεθοδικοί που δεν μπορούσα παρά να τους θαυμάζω.
Ηταν κάπως σαν ήρωες για μένα και είχαν πολλή
πλάκα όταν αποκαλούσαν ο ένας τον άλλο
"άνθρωπο του πεντακοσάρικου"...
Στη Θεσσαλονίκη, η δουλειά τους είναι πολύ πιο εύκολη
αλλά δεν φαίνεται να το εκτιμούν ιδιαίτερα...
Οπως σε όλες τις δουλειές υπάρχουν φοβερά παιδιά
και χοντροκομμένοι κάφροι και έτσι έχω ακούσει
διάφορα πράγματα, από οικογενειακές ιστορίες,
ποδόσφαιρο (πάρα πολύ), σεξουαλικά απωθημένα
και υπαρξιακές αναλύσεις...
Ενα βράδυ του 2000, χειμώνα, πήρα ένα ταξί
για να γυρίσω σπίτι. Θα φαινόμουν καλός ακροατής
και ο ταξιτζής άρχισε να λέει διάφορα, για δουλειά,
για λεφτά, λεφτά και λεφτά και στο τέλος είπε ότι
"το θέμα είναι τα λεφτά και τίποτα άλλο, ότι μετράει 
σ΄αυτή την ζωή είναι τα λεφτά και σε τελική ανάλυση
αυτός είχε βγάλει πολλά και καμάρωνε ότι είχε
περισσότερα από διάφορους που κάναν πιο
κυριλέ δουλειές και ότι τους είχε χεσμένους γιατί
αυτός ειχε πιο πολλά λεφτά και πλέον κανένα πρόβλημα.
Και κει κάπου, κάπως κοντοστάθηκε γιατί χωρίς 
κανένα πρόβλημα δεν υπήρχε τίποτα να τον
απασχολήσει, τίποτα να σκεφτεί ή να νοιώσει...
"Οπότε, ρε φίλε" είπε,"ποιό είναι το πρόβλημα, τελικά;..."
Ημουν κάπως στις κακές μου και είχα πάρει εκείνο
το απόκοσμο και σνόμπ ύφος όταν τον κοίταξα
και του είπα: " Το πρόβλημα, φίλε, σ' αυτόν τον 
πλανήτη, είναι ο μαλάκας! Ο μαλάκας και τι θα 
κάνουμε μ΄αυτόν..." Μια σκέψη βάρυνε στα φρύδια του
και σιωπηλός συνέχισε να οδηγεί στις 
σκοτεινιές της Παπάφη...

Tuesday, July 26, 2011

Friday, July 15, 2011

Sea Time



























Διαβάζοντας το κείμενο του προηγούμενου πόστ
έχω την αίσθηση ότι παραείναι μπερδεμένο και ασαφές.
Οχι ότι δεν έχουν υπάρξει και "χειρότερα" κείμενα
σ΄αυτό το μπλόγκ... Ενιγούει, οι κοντινοί φίλοι
ξέρουν την αγάπη μου για τις "μαύρες" τέχνες
αλλά και την δική μου συνδρομή στο ακατανόητο,
στο υποσυνείδητο και το αυτόματο στην δημιουργία.
Δεν είναι αυτές θερμοκρασίες για ιδιαίτερες
εμβαθύνσεις οπότε δεν θα σας τα πολυζαλίσω
με καλλιτεχνικά άγχη... και επειδή το μπλόγκ
μπορεί να πάρει μια μικρή άδεια για λίγο καιρό
(μπορεί και όχι), θα δούμε, να σας πω
να περνάτε καλά και να προσέχετε τον εαυτό σας.

Tuesday, July 12, 2011

Die Seele



























Ο Ερνέστο Σάμπατο, σε κάποιο σημείο του Αββαδών
του Εξολοθρευτή, λέει πόσο θα προτιμούσε να κάνει κάτι
χρήσιμο - όπως το να διορθώσει μια βλάβη στο σπίτι ή να
φτιάξει ένα ποδήλατο αντί να γράψει.
Ξέρουμε από ομολογία του ίδιου ότι έκαψε πολλά γραπτά του
και χάρη στους κοντινούς του ανθρώπους, σώθηκε ότι
σώθηκε.Θεωρούσε πολλά απ΄τα κείμενα του αρρωστημένα
και γι' αυτό τα κατάστρεφε, πιστεύοντας ότι έτσι προστάτευε
τον ανύποπτο αναγνώστη προκειμένου να του φορτώσει
τις εμμονές και την παράνοιά του...
Πολλές φορές έχω ακούσει από συγγραφείς ότι αυτό που γράφουν
είναι αυτό που τους "πνίγει", το αδιέξοδο τους, ένα είδος ψυχικής
ασθένειας και έτσι - ομολογώντας το, σαν ένα είδος εξομολόγησης
υποτίθεται ότι απαλλάσονται από αυτό...
Και πού μεταφέρεται αυτό; Στον αναγνώστη.
Ειναι σωστό αυτό; Η γνώμη μου είναι όχι.
Μεταφέρεις ένα πρόβλημα σε κάποιον που πιθανά δεν
μπορεί να το διαπραγματευτεί. Τον αρρωσταίνεις κι αυτόν.
Και αν ακόμα θέλεις να προσφέρεις ανοσία από ένα 
δηλητήριο σε κάποιον πρέπει να ξέρεις την ποσότητα
που θα του δώσεις. Πρέπει να ξέρεις τι κάνεις...
Εστω, λέω εγώ, ότι η εξομολόγηση λειτουργεί για τον
καλλιτέχνη και τον ανακουφίζει από το πρόβλημα του,
πρέπει να μείνει ''κρυφή''. Ισως αυτός είναι ο λόγος
της μυστικότητας του ''μυστήριου'' αυτού, να ομολογείται
και να αποσιωπάται.
Πιστεύω, ότι περισσότερο απ' όλα, αυτό που κινδυνεύει
σήμερα είναι η ψυχή. Η αγριότητα και η βία των τελευταίων
δεκαετιών (και αναφέρομαι στά άτομα και όχι από τα συστήματα
εξουσίας και ελέγχου) έχουν γιγαντωθεί στο σημείο που 
βλέπουμε ότι η πιο ''προχωρημένη'' κοινωνία στο μέλλον,
η αμερικάνικη, έχει διαμορφώσει μια ασύστολη και αναίτια βία
με ομαδικές αυτοκτονίες, ομαδικούς φόνους σε σχολεία
και πάει λέγοντας ο κατάλογος αποδεικνύοντας το παραπάνω.
Οτι η ψυχή κινδυνεύει...
Ενα ''αστείο'' που συνήθιζα να λέω είναι ότι αν ήμουν
ο δικτάτορας αυτού του κόσμου θα υποχρέωνα τον κάθε 
πολίτη να σχεδιάζει κάτι κάθε μέρα. Ασχετα με αισθητική,
ταλέντο ή τεχνική, θα έπρεπε να σχεδιάσει ''κάτι'', όχι
μια μουτζούρα που γίνεται σε 6 δευτερόλεπτα, ούτε
απαραίτητα τα αετώματα του Παρθενώνα με σωστές
μετρήσεις. 
Αλλά ''κάτι''!.... Κάτι φτιαγμένο με το χέρι, κάτι που λόγω
υλικών, κινήσεων και προσπαθειών θα έκανε τον εγκέφαλο
του ατόμου να πάρει δυό τρείς διαφορετικές καινούριες
στροφές... Πιστέψτε με, αυτές οι στροφές κάνουν δουλειά.
Κάνουν το φως του ήλιου πιο γλυκό και τους γύρω ήχους
πιο φιλικούς στ΄αυτιά σας.Υπάρχει μια αντίδραση
σ΄αυτή την δράση σας.Κάτι σαν επιβράβευση, απόδραση
ή ακόμα και λύτρωση...

Wednesday, July 6, 2011

Πρωϊνή Δόξα






























































Αναψα το πιο αγνό κερί κοντά στο παράθυρό μου
ελπίζοντας ότι θα 'κλεβε την ματιά ενός περαστικού
και έτσι περίμενα στην προσωρινή μου κατοικία.

Πριν έρθει αισθάνθηκα ότι πλησίαζε
και καθώς τον είδα ένοιωσα τον αρχαίο φόβο
ότι θα τσάκιζε την πόρτα μου και τον σαρκασμό μου
και περίμενα στην προσωρινή μου κατοικία.

''Πες μου ιστορίες'', παρήγγειλα στον περιπλανώμενο
''ιστορίες του κρύου'', χαμογέλασα στον περιπλανώμενο
''ιστορίες παλιές'', γονάτισα στον περιπλανώμενο
που στάθηκε μπροστά στην προσωρινή μου κατοικία.

''Οχι'', είπε ο περιπλανώμενος, ''όχι άλλες ιστορίες χρόνου,
μη μου ζητάς τώρα να καθαρίσω την λέρα,
δεν μπορω να ερθω μέσα γιατί είναι πολύ ψηλά
για να σκαρφαλώσω''
και βημάτισε μακριά από την προσωρινή μου κατοικία.

''Τότε να είσαι καταραμένος'', ούρλιαξα στον περιπλανώμενο
''άσε με μόνη'', δάκρυσα στον περιπλανώμενο
''γίνε πέτρα'', γονάτισα στον περιπλανώμενο
που απομακρυνόταν από την προσωρινή μου κατοικία.

Morning Glory  Tim Buckley

Monday, July 4, 2011

Κλόουν...



























Λένε ότι αν ζωγραφίσεις ένα χοντρό άτομο
"κάθεται" καλύτερα στο χαρτί σου. Μάλλον το
ίδιο ισχύει για όποιο "θέμα" διαθέτει τα σημεία
που το κάνουν περισσότερο αφηγήσιμο, είτε είναι
τελικά ένα τοπίο, ένα ζώο ή σ΄αυτήν την περίπτωση
ένας γέρος. Οχι, ότι πετυχαίνει πάντα...
Στα 20 και στα 22, αντιπαθούσα τους γέρους,
ήταν και κάπως αμοιβαίο. Δεν τους πολυκαταλάβαινα
και άργησα να συνειδητοποιήσω ότι η ξυνισμένη
φάτσα μπορεί να ήταν έτσι για διάφορους λόγους
που μου ξέφευγαν επιμελώς αλλά η εικόνα
ένος γέρου είναι σχεδόν αρχετυπική και δεν
κατάφερα να ξεφύγω από την γοητεία της.
Ο από πάνω γέρος είχε σχεδιαστεί με αραιωμένη
μαύρη εκολίνη και για κάμποσο καιρό ήταν
"παρατημένος" έτσι. Οταν τον ξανάβλεπα
άλλες φορές έβλεπα έναν αισιχτιριασμένο
συνταξιούχο, έναν απογοητευμένο μπάρμπα,
ακόμα και τον πρόεδρο της δημοκρατίας
και έτσι όπως παρέμενε ασπρόμαυρος
ήταν σαν να είναι γυμνός από κάθετι που
θα του έδινε κάποιο νόημα.
Ένα βράδυ, τον έβαψα κλόουν.
Τού δωσα λίγο χρώμα και νομίζω
είναι καλύτερος τώρα...