Monday, July 4, 2011

Κλόουν...



























Λένε ότι αν ζωγραφίσεις ένα χοντρό άτομο
"κάθεται" καλύτερα στο χαρτί σου. Μάλλον το
ίδιο ισχύει για όποιο "θέμα" διαθέτει τα σημεία
που το κάνουν περισσότερο αφηγήσιμο, είτε είναι
τελικά ένα τοπίο, ένα ζώο ή σ΄αυτήν την περίπτωση
ένας γέρος. Οχι, ότι πετυχαίνει πάντα...
Στα 20 και στα 22, αντιπαθούσα τους γέρους,
ήταν και κάπως αμοιβαίο. Δεν τους πολυκαταλάβαινα
και άργησα να συνειδητοποιήσω ότι η ξυνισμένη
φάτσα μπορεί να ήταν έτσι για διάφορους λόγους
που μου ξέφευγαν επιμελώς αλλά η εικόνα
ένος γέρου είναι σχεδόν αρχετυπική και δεν
κατάφερα να ξεφύγω από την γοητεία της.
Ο από πάνω γέρος είχε σχεδιαστεί με αραιωμένη
μαύρη εκολίνη και για κάμποσο καιρό ήταν
"παρατημένος" έτσι. Οταν τον ξανάβλεπα
άλλες φορές έβλεπα έναν αισιχτιριασμένο
συνταξιούχο, έναν απογοητευμένο μπάρμπα,
ακόμα και τον πρόεδρο της δημοκρατίας
και έτσι όπως παρέμενε ασπρόμαυρος
ήταν σαν να είναι γυμνός από κάθετι που
θα του έδινε κάποιο νόημα.
Ένα βράδυ, τον έβαψα κλόουν.
Τού δωσα λίγο χρώμα και νομίζω
είναι καλύτερος τώρα...


No comments: