Wednesday, July 27, 2011

Ο ταξιτζής που δεν είχε πρόβλημα...



























Στα μακρινά έΪτις, όσο έμενα στην Αθήνα, οι
μετακινήσεις μου γινόταν με ταξί και αυτό οδήγησε σε 
μια συμπάθεια στους ταξιτζήδες. Η καρανχωτική
Αθήνα, βρώμικη, συνωστισμένη και νευρική, είχε και
τότε μια φρικουλιάρικη κίνηση αλλά οι ταξιτζήδες
μοιάζαν σαν ήρεμοι Βούδες, υπομονετικοί και
μεθοδικοί που δεν μπορούσα παρά να τους θαυμάζω.
Ηταν κάπως σαν ήρωες για μένα και είχαν πολλή
πλάκα όταν αποκαλούσαν ο ένας τον άλλο
"άνθρωπο του πεντακοσάρικου"...
Στη Θεσσαλονίκη, η δουλειά τους είναι πολύ πιο εύκολη
αλλά δεν φαίνεται να το εκτιμούν ιδιαίτερα...
Οπως σε όλες τις δουλειές υπάρχουν φοβερά παιδιά
και χοντροκομμένοι κάφροι και έτσι έχω ακούσει
διάφορα πράγματα, από οικογενειακές ιστορίες,
ποδόσφαιρο (πάρα πολύ), σεξουαλικά απωθημένα
και υπαρξιακές αναλύσεις...
Ενα βράδυ του 2000, χειμώνα, πήρα ένα ταξί
για να γυρίσω σπίτι. Θα φαινόμουν καλός ακροατής
και ο ταξιτζής άρχισε να λέει διάφορα, για δουλειά,
για λεφτά, λεφτά και λεφτά και στο τέλος είπε ότι
"το θέμα είναι τα λεφτά και τίποτα άλλο, ότι μετράει 
σ΄αυτή την ζωή είναι τα λεφτά και σε τελική ανάλυση
αυτός είχε βγάλει πολλά και καμάρωνε ότι είχε
περισσότερα από διάφορους που κάναν πιο
κυριλέ δουλειές και ότι τους είχε χεσμένους γιατί
αυτός ειχε πιο πολλά λεφτά και πλέον κανένα πρόβλημα.
Και κει κάπου, κάπως κοντοστάθηκε γιατί χωρίς 
κανένα πρόβλημα δεν υπήρχε τίποτα να τον
απασχολήσει, τίποτα να σκεφτεί ή να νοιώσει...
"Οπότε, ρε φίλε" είπε,"ποιό είναι το πρόβλημα, τελικά;..."
Ημουν κάπως στις κακές μου και είχα πάρει εκείνο
το απόκοσμο και σνόμπ ύφος όταν τον κοίταξα
και του είπα: " Το πρόβλημα, φίλε, σ' αυτόν τον 
πλανήτη, είναι ο μαλάκας! Ο μαλάκας και τι θα 
κάνουμε μ΄αυτόν..." Μια σκέψη βάρυνε στα φρύδια του
και σιωπηλός συνέχισε να οδηγεί στις 
σκοτεινιές της Παπάφη...

1 comment:

inksitucomix said...

Απόλαυση.

Μου έκανε ωστόσο εντύπωση που ο ταξιτζής αναρωτήθηκε ποιό είναι το πρόβλημα, γιατί βαθιά μέσα του έπιανε την αύρα μιας δυσφορίας. Έχω την εντύπωση ότι αυτό στις μέρες μας γίνεται ολοένα και πιο σπάνιο. Η ιδεοληψία τείνει να είναι η μόνιμη έκφραση μηδενικής ανοχής εναντίον της επικοινωνίας με τον εαυτό μας και με τους γύρω.