Tuesday, August 9, 2011

Κοίτα, σκέψεις...


















   Ο Αρης, τόσο για τον Μπράντμπερι όσο για τον Ντίκ είναι
ένας τόπος εξορίας. Ο Μπράντμπερι τον εμψυχώνει, του
δίνει φαντάσματα, υπερφυσικά πλάσματα, πιστόλια που
ρίχνουν μέλισσες, λογική, πάθος για να τον κάνει εντέλει
όμοιο με τον πλανήτη Γη, όμοιο στις πόλεις, στις συνήθειες
και στις ανάγκες. Εχει λίγο οξυγόνο και σε κουράζει εύκολα
αλλά τα βουνά του, γαλάζια, όπως τα χρυσά μάτια των
Αρειανών, είναι γόνιμα και γρήγορα σαν όνειρα.
  Στον Ντικ, ο Αρης είναι σχεδόν ένα άβουλο βότσαλο.
Αμμώδες και σιωπηλό, απελπισμένη αποικία με το όνομα
μιας παιδικής αθένειας. Ομως, πάνω του χτίζει ένα κομμάτι
του Πάλμερ Ελντριτζ, το πιο χολλυγουντιανό βιβλίο που
έγραψε ποτέ, τρεις ιδέες που αναρριχώνται σ΄αναπάντεχα
ύψη.
  Ο Αθάνατος του Ντικ έχει μηχανικό χέρι, μεταλλικά δόντια
και τεχνητά μάτια. Ξέρει τόσα που ο ίδιος είναι ένα σύμπαν.
Στον Μπάροουζ, ο αθάνατος είναι μια ξεχαρβαλωμένη ψυχή,
μιά δανεική απάτη, δεν είναι καν πολυσέλιδος.
  Ο Ρεαλισμός, σήμερα, στην ζωγραφική, λειτουργεί σαν 
ένα διαπιστευτήριο, μια ηθελημένη ανακωχή στην αταξία
που οδήγησε στο άγχος και στην ζημιά. Ο αυθορμητισμός
μέσα του είναι ένα κομμάτι σε μικρό ποσοστό, εκ του
ασφαλούς και ίσως εκ του πονηρού. Ο ρομαντισμός
κινδυνεύει σ΄αυτό το τοπίο, παρερμηνεύεται σαν υποκρισία,
επιτήδευση, συμφιλιωτικό τρύκ αλλά και σαν ένα φιλικό
χέρι στον θεατή.
  Η εικόνα σήμερα, τέλεια, οδυνηρή και ανεπιθύμητη
υπόσχεται το αναπάντεχο που ξοδεύεται σε χρόνους
κινηματογραφίας, βιαστικά.
Σ΄έναν πίνακα του Πικάσσο, υπάρχουν 2 δεξιά χέρια,
παλάμες που στο μέσο τους υπάρχει ένα αρχαιοελλήνικο
κεφάλι. Απο κοντά, το αριστερό δεξί χέρι φαίνεται αρτιότερο.
Από μακριά φαίνεται σωστό το δεξί δεξί. Τα σχέδια,
τριγύρω από αυτά είναι λιτές δισδιάστατες απεικονίσεις
που γίνονται μέχρι και χρωματολογικές σημειώσεις
απροσδιόριστου βάθους.
Λέγεται ότι ο Μπετόβεν σιχαινόταν τα κενά στην μουσική,
ο Τζόυς στο Φίννεγκανς σχεδόν καταστρέφει την γλώσσα
και τις λέξεις παντρεύοντας τες με αρχαικούς φθόγγους,
τον ήχο του ζώου, το κυβιστικό κυνικό χιούμορ. Οι στίχοι
του Γκαίτε ζυγίζουν μεγατόνους ύπαρξης και ο Μπόρχες
φωνάζει τον κόσμο να κατοικήσει στις παραγράφους του.
  ''Επιστροφή στο κονιάκ!'', λέει ο Φίλιπ Ντίκ, σε ένα σημείο
στο Βάλις. Δεν έχω βρει ακόμα το προηγούμενο...




No comments: