Thursday, September 22, 2011

Αφηρημένες Λεπτομέρειες




































       Μιλώντας με φίλους, τον τελευταίο καιρό, όχι για την κρίση
αλλά για την ζωγραφική, μάζεψα διάφορες εντυπώσεις ως πρός
την εμπειρία του να προσπαθήσεις να κάνεις ζωγραφική.Μιά και
είναι από τις πιό παράξενες τέχνες μέχρι και σήμερα, παραμένει 
δύσκολη και ακαταλαβίστικη, συνθλίβοντας το ego του υποψήφιου
καλλιτέχνη που έχει να αντιμετωπίσει απλά και περίπλοκα
προβλήματα. Απ΄το ότι δεν έχει σπουδαίες γνώσεις στο σχέδιο,
έλλειψη πειθαρχίας, πιθανά περιορισμένη αισθητική μέχρι
υπαρξιακά προβλήματα που τον ωθούν να σταματήσει
την προσπάθεια. Ας αναφέρω, σ΄αυτο το σημείο, ότι πολλοί
είναι οι απόφοιτοι καλών τεχνών που σταματούν την ζωγραφική
απαξ και τελειώσουν οι σπουδές τους. Η ακόμα, αυτούς που
επειδή δεν είχαν την κάποια αναγνώριση, εγκαταλείπουν
την τέχνη, συνήθως μυρικάζοντας για χρόνια το πόσο
χαμένη πήγε η προσπάθεια τους.
        Είναι γεγονός, ότι στην αντίξοη εποχή που ζούμε, η
πραγματική τέχνη παραγκωνίζεται με διάφορους τρόπους.
Και ίσως έτσι να σώζεται, τελικά. Αλλά αρετή και τόλμη
θέλει η ελευθερία. Είναι πολύ άσχημο να καταστρέφεις
μόνος σου αυτό που θα μπορούσε να σου δώσει λίγη 
χαρά. Αν κάποτε η ζωγραφική ήταν στην υπηρεσία της
εκκλησίας και άλλοτε στην προπαγάνδα, πέρασε μέσα
από διάφορους ψυχαναγκασμούς στο να είναι τέλεια,
σωστή και επικοινωνιακή. Στυλιζαρισμένη, εμπορική
και ηθική. Πολύ ακρίδα επί τα πάντα...
       Ζωγραφίστε χωρίς να σας νοιάζει. Ζήστε το σαν ένα
παιχνίδι που δεν έχει σημασία αν το κερδίσετε. Μην
αρρωστένεται με τα λάθη σας και μην αποσκοπείτε
στη τάξη. Ας είναι το προσωπικό σας βίτσιο για το
οποίο δεν έχετε να δώσετε λογαριασμό πουθενά...
       Θυμάμαι ακόμα το πόσο άσχημα αισθανόμουν
όταν δεν τα είχα πάει καλά μετά από 3 και 4 ώρες
ζωγραφικής. Το πόσο μπερδεμένο ήταν το αποτέλεσμα
και ασαφής η πορεία του. Ναι, είναι δύσκολο. Αλλά
είναι και ωραίο. Παρόλα αυτά μόνο όταν συνειδητοποίησα
ότι η ζωγραφική μπορεί να είναι ένα παιχνίδι, άρχισα
πραγματικά να την ευχαριστιέμαι. Τόσο απλά...
      Οι πάνω εικόνες είναι ένα τέτοιο ''παιχνίδι''. Εγιναν
με λάδια πάνω σε μουσαμά πρίν από 6 περίπου χρόνια
όταν πρωταρχίσαμε να ''παίζουμε'' με την Ζένια, πάνω
στην ίδια επιφάνεια, γνωρίζοντας ότι έχουμε διαφορές
ως προς το πως ζωγραφίζει ο καθένας. Ειχε πλάκα.
Ηταν ένα ωραίο βράδυ...

3 comments:

Sisyfina said...

ζωγράφισε ρε... τί σου ζητάνε;
σωστά το λες, παιχνίδι, όπως τέχνη της ζωής.

vaitsa said...

χαιρομαι ιδιατέρως που διάβασα "απ' τα χερακια σου" τα παραπανω...
συμφωνούμε αφάνταστα αγαπητέ κ. Τραγάκη και χαίρομαι που ακούγεται απο κάποιον σαν κι εσένα.
να 'σαι καλα!!!

zenia said...

Η τέχνη πρέπει να είναι απελευθερωμένη απο την αρχή . (Δεν ακούς όταν φτιάχνεις-δεν μιλάς όταν βλέπεις
)Αν είναι να την καλουπώσεις σε φτιασίδια μετρημένα με κόντραστ επι τις εκατό και ημερομηνίες παράδοσης στο αφεντικό, τότε είσαι απλά ένας επαγγελματίας . Δυστυχώς δεν βλέπω σε ανθρώπους το θαραλέο παιχνίδι αλλά βλέπω τον υπαλληλάκο που με πρόφαση την επιβίωση και το νοίκι του , απενεχοποιεί τη βαρετή και αναμενομένη σελίδα του (και κατα πάσα πιθανότητα ξεπατικωμένη απο κάπου ), και μετά βλέπω να διαλαλεί πως καταπίεσε την τέχνη του ( και την ιδέα του ) γιατί "αναγκάστηκε" .... ένα τουρλουμπούκι λοιπόν στο κεφάλι του "υπάλληλου-καλλιτέχνη" ...που απλά χαλάει την πιάτσα όπως πάντα ..
..κανένας δεν μας πουλάει την εργατοώρα του για τέχνη ..
και αν και πάλι είναι υπερτέλειος σχεδιαστικά αλλά και μόνο αυτό , τον σιγύρισε ο Κορτάσαρ στο Κουτσό με το εξής : " Για κάθε Ρέμπραντ υπάρχουν απλώς εκατό ζωγράφοι. " . . . . .
Και όπως προανέφεραν και οι Sisyfina και Vaitsa , το ζήτημα είναι απλό : ζω-γρά-φι-σε επιτέλους ! ... ( με την καρδιά σου ρε ! όχι με το μυαλό σου ! ) ..