Saturday, September 24, 2011

Deleted Art και άλλες σκέψεις...



























                   Ακούς μερικές φορες, ένα πολύ απλό πράγμα
και είναι σαν να ξαναανακαλύπτεις την Αμερική. Βλέποντας
ένα αρτ ντοκυμαντέρ πριν λίγες μέρες, ενας ζωγράφος λέει
ότι '' δουλεύω έναν πίνακα όσο διαρκεί το συναίσθημα που
μου δίνει''. Δεν τον θυμάμαι αλλά άνηκε στο Αφηρημένο
ρεύμα. Αν το κάνεις αυτό σε ένα έργο που παλεύεις με την
φόρμα, το πιο πιθανό θα είναι να μοιάζει ατελείωτο. Πόσο
μάλλον αν γράφεις ένα λογοτεχνικό έργο. Κι όμως σε όλες
τις περιπτώσεις, αυτή η πατέντα μου φαίνεται ωραία.
Τι να πεις; Απαξ και αδιαφορείς για τις συμβατές σχέσεις
που έχεις σαν καλλιτέχνης με το κοινό, πλέον είσαι
ελεύθερος. Ισως και λίγο ελιτίστας...

            Ιδεργουέι, τον Αύγουστο, ανακάλυψα τυχαία έναν
ωραίο τόμο που ΄χε κυκλοφορήσει το 2000 από το μουσείο
Γιούνκενχάιμ, όταν έκανε μια έκθεση για την ζωγραφική στις
αρχές του 20ου αιώνα. Πολλοί ζωγράφοι, οι περισσότεροι
άγνωστοι για το ευρύ κοινό (πάλι αυτό το κοινό ) σε μια εποχή
που αν και η φόρμα κρατεί γερά, οι αντιλήψεις ανοίγουν σε
εξπρεσιονισμούς, ιμπρεσιονισμούς και νατουραλισμούς
που παρά το προσωπικό στοιχείο του κάθε καλλιτέχνη
πλέον αποτελούν έγκυρα σημεία αναφοράς για την
ζωή τότε. Εχει πλάκα πάντως να σκέφτεσαι ότι εκείνη την
εποχή, το σινεμά και η φωτογραφία είναι ασπρόμαυρα
και αντίθετα, στην ζωγραφική, αποκλειστικά και μόνο, το
χρώμα οργιάζει... Θα επανέλθω κάποια στιγμή γι΄αυτούς
τους ζωγράφους για να σας δείξω κάποια πράγματα.
           Ωραία, μου ΄φυγε η '' αίσθηση''... τελείωσα..

No comments: