Monday, September 19, 2011

a true story


























                          Τρώγαμε με την Κατερίνα, σ΄ένα εστιατόριο στο κέντρο
της Θεσσαλονίκης, ένα απόγευμα του ΄91 ή του ΄92 και ψιλογκρινιάζαμε.
'' Πως θα ΄θελα να φάω κάτι απροσδόκητο'', είπε κάποια στιγμή. Ετσι,
όπως ήταν κατακαλόκαιρο σκέφτηκα ότι πραγματικά απροσδόκητο θα
ήταν καμιά μαγειρίτσα. Κούνησε καταφατικά το κεφάλι της και είπε ''που
να την βρεις τώρα και ρε πούστη μου, τέτοιο ωραίο φαγητό γιατί να το
τρώμε μόνο μια φορά τον χρόνο;''...
                          Συχνά-πυκνά, οι γονείς μου είχαν υποκύψει στους
''παραλογισμούς'' μου και ένας απ΄αυτούς ήταν το φτιάξιμο της μαγειρίτσας
γουενέβερ γουι λάικ ιτ μωραδερφάκιμου και έτσι της το πέταξα σαν ιδέα,
ότι ναι, μπορούσαμε να φάμε κάτι τέτοιο αλλά στο πατρικό μου και απ΄τα 
χέρια του ''γέρου'' μου...
''  Τι άτομο είναι;'' ρώτησε η Κατερίνα.
''Μηχανικός κινηματογράφου'', της είπα.
''Ω! του χώρου, δηλαδή...'' χαμογέλασε.
'' Εεε, όχι ακριβώς, αλλά αρκετά κοντά''.
''Ας το κάνουμε, τότε'', είπε.
''Θέλει λίγη προετοιμασία'' σκέφτηκα.

                         ''Dad, θα κάνεις καμιά μαγειρίτσα στα κοντά;'' είπα στον
πατέρα μου. Με κοίταξε με μια έκφραση ''πως σου ΄ρθε τώρα αυτό''.
'' Γιατί αν είναι να κάνεις, θέλει να έρθει και μια φίλη μου'' συμπλήρωσα.
'' Ποιά φίλη;'', ρώτησε. '' Η Κατερίνα η Γώγου...'' απάντησα. ''Η ηθοποιός;''
ρώτησε με έκπληξη.''...και ποιήτρια'' πρόσθεσα.''Σοβαρά;'' ''Σοβαρότατα''.
''Εε... μέχρι το Σάββατο θα ΄μαι έτοιμος'' είπε.
          
                         Λένε, ακόμα και σήμερα. διάφορα πράγματα για την Κατερίνα
και πολλά απ΄αυτά είναι αλήθεια. Οντως, πολλές φορές ήταν σοκαριστική,
επιθετική, σε μερικούς μπορεί να φαινόταν και σαν τρελή αλλά εκείνο το
μεσημέρι, η Κατερίνα μαζί με τους γονείς μου ήταν ήρεμη, σεμνή και
ευχαριστημένη. Εφαγε και ήπιε και μίλησε για διάφορα πράγματα, χαμογέλασε,
αγκάλιασε και φίλησε και φεύγοντας μου είπε ότι ο ''γέρος'' μου ήταν 
φοβερό άτομο.
        
                        Ο ''γέρος'' μου, μου έμαθε τον Κιούμπρικ, τον Μπέργκμαν,
τον Τσιφόρο αλλά και τον Βίλχελμ Ράιχ. Μου έμαθε την ελευθερία και την
αγάπη. Δούλευε από τα 14 του στους σινεμάδες και μέχρι την σύνταξη του
δεν έκανε ποτέ διακοπές. Και στα λιγοστά χρόνια που ''χάρηκε'' την σύνταξη
του, έβλεπε δύο και τρείς ταινίες την μέρα. Ακόμα και b-movies.
''Φτάνει να ήταν επιστημονική φαντασία...''.

No comments: