Monday, November 28, 2011

(two) Nice Guys...














Κέρτ Βόννεγκατ. Συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας.
Γεννήθηκε το 1922, καθάρισε το 2007. Στο ανάμεσα, έζησε
και έγραψε εξαιρετικά μυθιστορήματα όπως η Φωλιά της
Γάτας και το Πρόγευμα για Πρωταθλητές που έγινε και ταινία
με τον Μπρούς Γουίλις και τον απολαυστικό Νίκ Νόλτε
σε σκηνοθεσία του Αλαν Ρούντολφ. Μερικοί το βρίσκουν
μπερδεμένο, εγώ το είδα 4 φορές και το ξαναβλέπω άλλες
τόσες. Νομίζω ότι ο Βόννεγκατ ανήκει στους συγγραφείς
που γίνονται καλύτεροι όσο μεγαλώνουν. Τα 2 τελευταία
του βιβλία, ο Χρονοσεισμός και ο Ανθρωπος Χωρίς Πατρίδα
είναι άψογα αν και το αγαπημένο μου είναι ο Κυανοπώγωνας
ίσως γιατί καταπιάνεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο με την
ζωγραφική. Εδώ, μιλάει και αστειεύεται για τα κλισέ
της συγγραφής, ειδικά για την δυτική συγγραφή...














Κεν Ράσσελ. Σκηνοθέτης. Απεβίωσε προχτές. Ο δημιουργός
των Ανεξέλεγκτων Καταστάσεων με τον νεαρό τότε Γουίλιαμ
Χάρτ να πειραματίζεται με παραισθησιογόνα θέλοντας να
βρει την Αρχική Ψυχή του ανθρώπου και του Γκόθικ που
περιγράφει μια νύχτα του Λόρδου Μπάϋρον, του Πέρσυ και της
Μαρίας Σέλεϋ και του γιατρού Πολυδώρη καθώς υπό την
επήρεια του λάβδανου προσπαθούν να συλλάβουν
μια ιστορία φαντασμάτων. Μόνος ένας το καταφέρνει αλλά
το πόνημά του, εμπνέει για τα καλά τις επόμενες γενιές
καλλιτεχνών. Διάβαζα στο BBC ότι η Γουώρνερ σκέφτεται
να κυκλοφορήσει την ταινία του Ντέβιλς που όταν την
τελείωσε το '71, αρνήθηκαν να διανέμουν εκτός κι αν
κοβόντουσαν τμήματά της. Την βρήκα εδώ, ολόκληρη.
Αν και πρέπει να λείπουν 8 λεπτά, τελικά...
Με τον Ολιβερ Ρίντ και την Βαννέσα Ρεντγκρέϊβ.

Friday, November 25, 2011

(more) nice guys...














Αντονέν Αρτώ. Ο Αρτώ γεννήθηκε το 1896 και ασχολήθηκε
με το θέατρο και την ποίηση. Αγαπημένος των Σουρρεαλιστών,
συγκρούστηκε με το υπαρξιακό πρόβλημα με έναν απαράμιλλο
τρόπο και στην ουσία παραμένει ένα από τα ''ανεξήγητα''
καλλιτεχνικά φαινόμενα. Ισως όχι για όλους. Ενα από τα
αγαπημένα μου ποιήματά του, από το Ταξίδι στην Χώρα
των Ταραχουμάρα, το Τίθεται Το Θέμα Του, κορυφώνεται
με την απελευθέρωση μιας κλανιάς. Υπάρχει πάντως κάτι
παράδοξο στον Αρτω. Δεν θυμάμαι ποιός είχε επισημάνει
ότι έχουμε δύο ειδών φωτογραφίες του, τις νεανικές που
φαίνεται όμορφος και δυνατός και τις κατοποινές που
είναι άρρωστος κι αδύναμος πριν το τέλος. Υπάρχει
αυτό το απόσπασμα από το ανέβασμα της Ζαν Νταρκ,
στο YouTube, μπορεί κανείς να δει πως ήταν...














Σκρίμινγκ Τζέϊ Χώκινς. Μουσικός που χαρακτηρίστηκε
θεατρικός και οπερατικός με μακάβρια στοιχεία, έβαλε
ψωμί στα τραπέζια πολλών μουσικών με την σύνθεση
του I Put A Spell On You. Λένε ότι αν δεν γελάσεις ή έστω
σκάσεις ένα χαμόγελο με αυτό το τραγούδι, τότε μάλλον
δεν έχεις ψυχή...














... και ο Φράνσις Μπέϊκον. Ο Πικάσσο είχε πει για τον
Μπέϊκον ότι αισθάνεται σαν σχολιαρόπαιδο μπροστά
στους πίνακές του. Βίαιος, ευρηματικός και απελευθερωμένος,
δίνει μια απροσδιόριστη λύτρωση με το έργο του.
Οταν ήταν παιδάκι, μια νταντά, τον έκλεινε μέσα σε μια
ντουλάπα για να είναι ήσυχος. '' Αυτή η ντουλάπα με 'κανε
αυτό που είμαι'', είπε ο ίδιος, χρόνια μετά.
Εδώ ένα τμήμα από μια συνέντευξη του...

Tuesday, November 22, 2011

Nice guys...














Αυτός είναι ο Ντάρρυλ Μακ Ντάνιελς των RUN DMC.
Το Μ δηλαδή του συγκροτήματος και ο ένας από τους δύο
που έμειναν ζωντανοί μιας και ο Μιζζέλ δολοφονήθηκε το
2002. Δύο τραγούδια σκατογουστάρω από τους RUN.
Το Tougher than leather και τό It's Over...














Ντέννις ο Τρομερός, ο κύριος Χόππερ. Μεγάλη ηθοποιάρα
και μούτρο απ΄τα λίγα που αγάπησε ο φακός γιατί όντως
ο φακός αγαπάει κάποιους περισσότερο από τους άλλους,
είναι απολαυστικός στην τελευταία του εμφάνιση στο
Palermo Shouting του Βέντερς στον ρόλο του Θανάτου.
Στο Fire coming out of a Monkey's head των Gorrilaz
μπορείτε να τον ακούσετε για μια ακόμη φορά...














... και ο κύριος Ρέι Μπράντμπερυ. Μεγάλο κεφάλαιο της
αμερικάνικης επιστημονικής φαντασίας, έγραψε τον
εξαιρετικό Εικονογραφημένο Ανθρωπο και Τα Χρονικά
του Αρη, αφηγήσεις που διαθέτουν έντονη ποιητικότητα
αλλά και σχεδόν σουρεάλ φαντασία. Πάντα πίστευα ότι
είναι ιδιαίτερα σκοτεινή φυσιογνωμία αλλά εδώ πείστηκα
ότι είναι και απίστευτα γλυκός άνθρωπος...

Sunday, November 20, 2011

Ραπόρτο Ντε Λα Σαλονίκ...























Κυριακή. Κάθε μέρα είναι σαν Κυριακή. Τώρα που
γράφω αυτές τις λέξεις, οι γάμπες μου πονούν αλλά
δεν με νοιάζει. Είχα μέρες να βγω καμιά ποδαράτη
βολτούλα αλλά σήμερα είχε ένα γλυκό φως εδώ και
σχεδόν καθόλου κρύο και κατηφορήσαμε με την Ζένια
προς την παραλία. Αρχισε να βγάζει φωτογραφίες αλλά
η μπαταρία δεν θα άντεχε για πολλά...















Τα ψιλοερείπια πάντα τραβούν το μάτι. Μ' αρέσουν
τα γκράφιτι που δεν έχουν καλλιτεχνικές βλέψεις.
Λειτουργούν σεν ένα ''αστείο'' ανάμεσα στην φύση
και τα άδεια οικόπεδα δίπλα στα χαμόσπιτα. Αλλά
το δορυφορικό πιάτο, πιάτο...















Να και αλλαγές. Μια όψη του Ιπποκράτειου,
ζωγραφισμένη από την ομάδα Carpe Diem. Ωραία
δουλειά, ειδικά αν ξέρεις πως ήταν πρίν αυτό
το κτίριο.






















Πολύ δουλειά και χωρίς στολιδιάρικες
σαχλαμάρες. Δεν τα ξέρω τα παιδιά,
δεν είναι πληρωμένη διαφήμιση αυτό...















Φτάνοντας στην παραλία δεν γίνεται να μην κοιτάξω
το νερό. Αυτή την φορά εκατοντάδες αχινοί!... Θυμήθηκα
το Καλαμίτσι, το καλοκαίρι. Εχει έναν υπέροχο βράχο εκεί,
σαν νησί περίπου, τιγκαρισμένο από αχινούς τους οποίους
είχαν ρημάξει Γερμανοί τουρίστες για πρόγευμα...















Η δε παραλία, ξεπατωμένη από άκρη ως άκρη,
ξεχάστε αυτά που ξέρατε, τις βόλτες σας και τα
τσιγάρα σας και τα φιλιά σας σε εκείνα τα αρχαία
πλακάκια. Ολα αλλάζουν. Ναι, καλά. Εμένα μάρεζε
όπως ήταν παλιά αλλά δε με ρώτησε κανείς και
χου εμ αι το ντιζαγκρι...















Δι εμέιζινγκ εντ γιουνίκ Ζένια. Μαι μπέστ φρέντ...















... και η ταπεινή σκιτσογραφάρα σας που κατευθύνεται
βόρεια. Ναι, προς τα κει είναι ο βορράς. Και κάτι
χάμπουργκερ...

Wednesday, November 16, 2011

Ποιός είσαι Ανθρωπε Δέντρο;






























































              Εδώ είναι δύο παραλλαγές του Ανθρωπου Δέντρου που
είναι ένας φρέσκος χαρακτήρας και μάλλον θα παίξει σε κάποιο
κόμικ - δεν ξέρω όμως πολλά ακόμα αλλά κάτα πάσα πιθανότητα
δεν ανήκει στην σφαίρα του πραγματικού... 
           Ο Τομ πάλι είναι τελείως πραγματικός και ιδιαίτερα αγαπητός
σε κάποιον μακρινό φίλο που διαρκώς μου έλεγε ζωγράφισε  μου εναν
Τομ Γουέιτς και μάλλον θα δει την πραγματοποίηση της επιθυμίας του
αν ενημερωθεί από κάποια φίλη του μπλόγκ (ξέρει αυτή). Σήμερα
πάντως πρόσεξα τους στίχους από το God's Away On Business και
μάρεσαν αν και το αγαπημένο μου τραγούδι παραμένει κατά πολύ 
το Black Wings...

Saturday, November 12, 2011

(some) Art I like
















































































                             
 


                                      



Θυμάστε που σας έλεγα ότι θα ήθελα
να ανεβάσω στο μπλόγκ μου, μερικούς από τους αγαπημένους
μου ζωγράφους. Ε, νάτοι. Μερικοί απ΄αυτούς, με αυτό το "κάτι"
που εμένα προσωπικά με μαγεύει. Πρώτος είναι ο Εγκον Σίλε.
Μολύβι σε χαρτί. Ο Σίλε ασχολήθηκε πολύ με το γυμνό αλλα
με έναν τέτοιο τρόπο που σοκάριζε το κοινό και ακόμη και
σήμερα ακούς ότι σε κάποιους φαίνεται σαν έκφυλος και 
ανώμαλος. Ιδιαίτερα μελαγχολικός αλλά και επαναστατικός
για την εποχή του, σχεδίασε αυτές τις οπτικές γωνίες του
σώματος που εν τέλει φέρνουν σε αμηχανία τον θεατή
επειδη δεν μπορεί να θαυμάσει την ομορφιά όπως ορίζεται
από τα κλισέ. Σχεδιάζοντας πάντα με μοντέλο αλλά
ζωγραφίζοντας από μνήμη, κληρονόμος της ελευθερίας
που έδωσε ο Βαν Γκόγκ, ξεκούνησε την τέχνη της ζωγραφικής
από στεγανά... Δεύτερος ο Τρούμπνερ, γερμανός που
διέπρεψε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα και κινούμενος
σε διάφορα στύλ ζωγραφικής, σε μερικά έργα άγγιξε μια
ποιότητα ζωντανή και μοντέρνα για την εποχή του
αν και καταπιανόταν με μια θεματολογία αρκετά συνηθισμένη.
Δεκαετίες μετά, στην δεκαετία του '80 και σε μια Νέα Υόρκη
που οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι δεν υπήρχαν παραπάνω από 
δέκα πνευματικά άτομα, ο Μπασκιά, παιδί των γκραφίτι
δίνει αυτό το πορτραίτο.Υποτίθεται πως είναι ο διάλογος
του Μπασκιά με τον Βαν Γκόγκ. Ηνωμένες πολιτείες είναι και ο
Ικινς. Ο Ικινς είχε πρόβλημα με την γερουσία της σχολής
για την χρήση ζωντανών μοντέλων. Αναγκαστικά 
χρησιμοποίησε την φωτογραφία. Και χρόνια μετά
και κυρίως στα έιτις, η παρουσία του Τζόουνς, στο Μέταλ
με τις απίστευτες γυναίκες του. Ο Τζόουνς ήθελε να
είναι οι γυναίκες που ζωγράφιζε. Ενας τρόπος να
αντιληφθείς την τέχνη είναι από την εποχή που έγινε.
Ηταν ασυνήθιστη η ποιητικότητα και ο ρομαντισμός που
είχε ο Τζόουνς σε περιοδικά της εποχής και είναι άγριο το
υπόβαθρο του Σίλε. Πόλεμος και φυματίωση, κλειστοί
πνευματικοί ορίζοντες, μιά ιδιότυπη μοναξιά που βιώνει,
απέχει από την καθημερινότητα του Μπασκιά. Ισως να
είμαι δίκαιος αν πω πως η πραγματικότητα του, είναι
ευκολότερη. Ο κόσμος είναι χρωματιστός. Ο αντίλαλος
των μελλοντικων γεγονότων μόλις που γίνεται αντιληπτός.
Στον Ικινς αχνοφαίνεται η συντηρητική κοινωνία των
πολιτειών αλλά αυτός αγαπάει το ευρωπαικό φως στην
φόρμα του μετακινώντας την στην εκεί ήπειρο.
Απροσδιόριστα κάνει ότι οι Ελληνες εικαστικοί που
σπουδάσαν στην Γερμανία. Οι κουλτούρες παντρεύονται
και τον όνειρο αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο...
Πού πάει όλο αυτό , μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος αν 
τολμήσει να το θεωρήσει σαν να είναι ένα φαινόμενο;
Φαντάζονται το μέλλον, τόν κόσμο, πέρα από τις
αγωνιώδεις στιγμές τους; 

Tuesday, November 8, 2011

Τα νέα από δω γύρω...



















              Γκρί μεσημέρι Θεσσαλονίκης αλλά πιο σκούρο αυτή την
φορά. Βαριά ατμόσφαιρα, υπόσχεση χειμώνα και άσκηση υπομονής.
Δεν ανοίγω την τηλεόραση ούτως ή άλλως μαθαίνοντας τα νέα από
το ίντερνετ, μου φεύγουν τα σφραγίσματα από τα δόντια και θα
απελπίσω τον καϋμένο μου οδοντίατρο, ο οποίος είναι ότι θα 
μπορούσε να ελπίζει ο καθένας, γρήγορος και ανθρώπινος... Ζεσταίνω
νερό για τον καφέ και βγαίνω στο μπαλκόνι για μια γρήγορη ματιά.
Να ο μπάρμπας που μοιάζει με τον Καβάφη... πάλι περιμένει στο
ίδιο σημείο. Τελικά, μετά από κανά πεντάλεπτο, έρχεται ένα σχολικό
λεωφορείο και κατεβαίνει ένα πιτσιρίκι. Ο Καβάφης του φτιάχνει
την τσάντα και το παίρνει από το χέρι για να κατηφορήσουν σπίτι.
Κάθε μέρα έχει την μεταφυσική της χάρη. Την μία, όλοι έχουν μια
αποβλακωμένη φάτσα και κινούνται άγαρμπα μέσα στον χώρο,
οδηγοί, διαβάτες, παιδιά. Την άλλη, έχουν όλοι κακιώσει και είναι
έτοιμοι να φαν ο ένας τον άλλον.Γυρίζω στο τραπέζι μου και
προσπαθώ να τους ξεχάσω. Σας έχω πει για τον αποπάνω;...
Ανεγκέφαλος φίλαθλος με αμάξι σαν την διαφήμιση του Jumbo.
Αφήνει πάντα δυό παπιά για να μην του πάρουν την θέση του
παρκαρίσματος, ακριβώς κάτω απ'το διαμέρισμα του και όταν
επιστρέφει βρίζεται με την μάνα του, κακός άνθρωπος αν και
θεούσα και την αποκαλεί 4-5 φορές μαλακισμένη, στέλνοντας
την στο διάολο. Ντιλίτ ολ φάιλς και ζωγράφισε, σκέφτομαι.
Το παλεύω. Οχι πάντα μ' αποτέλεσμα. Σκοτεινιάζει και βάζω
πλώρη για τον οδοντίατρο. Μου έρχεται στο νου μια φράση από
την Περίπολο ζ' του Σκαρίμπα. Ο στρατιώτης φτάνει μπροστά
σε ένα κτίσμα και βλέπει ένα τεράστιο 2Κ. Τί είναι αυτό,
σκέφτεται; Είναι 2 Κ. Δηλαδή ΚΚ! Και τί σημαίνει αυτό;
Σημαίνει : Κάτσε Κάτω! Κάτσε Κάτω...

Sunday, November 6, 2011

Ισως αλήθεια...






























































 Στα βάθη της αρχαιότητας όπου η Τέχνη αρχίζει να
εκφράζει την ανθρώπινη ψυχή, οι Ασσύριοι και οι Αιγύπτιοι απεικονίζουν
τον άνθρωπο με την μονοδιάστατη απόδοση του προφίλ και  της γραμμής
δίνοντας τους την μορφή του συμβόλου. Το σύμβολο εμπλέκεται με τον
παγανισμό και την εξουσία και αφήνει την αλήθεια παραπέρα...
                       Η αλήθεια διαφαίνεται για πρώτη φορά από τους Ελληνες.
Αυτό που σήμερα λέμε αρχαιοελληνικός κλασσικισμός δείχνει την αλήθεια
της φόρμας όπως όλοι την βλέπουμε. Το πρόσωπο, τα γόνατα, η πλάτη,
οι πτυχώσεις, οι εκφράσεις. Ιδού, λοιπόν ο άνθρωπος. Η ''παραδοχή'' της
πραγματικότητας...
                      Θέλω να πω, ότι είμαστε μια σπουδαία φάρα και το έχουμε
στο DNA μας. Αν το καλοσκεφτείς, η δημοκρατία που στηρίχτηκε στην
δουλεία και κατέφαγε τις σάρκες της, ίσως και να έκανε καλά που πέρασε
σε έναν δεκτικό στωϊκισμό δεχόμενη τις ανθρωπιστικές αντιλήψεις του
χριστιανισμού. Τόσο πολύ αίμα δεν ήταν και η προυπόθεση της ευτυχίας.
Αλλά μια παθητικότητα τα γ@*&##%ε όλα. Γίναμε δουλάρες και πιθήκια
και δεν μπορούμε να επανακτήσουμε τον εαυτό μας...
                     Βλέπω κάτι αγάλματα του κεφαλιού του  Μεγάλου Αλέξανδρου. 
Μερικά είναι ενάμιση μέτρο άλλα μικρά σαν μινιατούρες. Ηταν η τελευταία φορά
που οι Ελληνες είχαν πάρει απόφαση να κάνουν αυτοί κουμάντο. Και
κατηφόρισαν με το σπαθί για να κατακτήσουν νότο και ανατολή με
αίμα και αρχιτεκτονική...

Thursday, November 3, 2011

Τα Μολύβια Το Εχουν...




























































Αυτά είναι μολύβια του '99, από
ιστορίες επιστημονικής φαντασίας που είχαν τυπωθεί
στην εφημερίδα Θεσσαλονίκη και ήταν σαν σπέσιαλ
ένθετο στο φύλλο της Τετάρτης. Λίγο μετά, η Ελευθεροτυπία
ξεκίνησε το 9 και όλοι σκέφτηκαν ότι η δική μας προσπάθεια
είχε φάει τα ψωμιά της. Οπως και συνέβει. Ηταν λίαν σεβαστή
προσπάθεια πάντως γιατί οι ιστορίες που είχαν επιλεχθεί
ήταν προχωρημένες, σκιαγραφούσαν με οξύ τρόπο τα χρόνια
που έρχονταν. Υπήρχε και ένα παρόμοιο κλίμα τότε, ένα
διάχυτο ψυχοπλάκωμα που δημιουργούν οι εκάστοτε
κυβερνήσεις του Πασόκ, μιά μανία μοντερνισμού που
τώρα υποτροπιάζει εξαιτίας άλλων προβλημάτων και
αυτή η αίσθηση ότι θα έρθει το τέλος του κόσμου μια και
οι ημερομηνίες έχουν μοιραίους αριθμούς. Τα τέλη ιδεργουει
έμελλε να έρθουν με ποικίλους τρόπους και όχι με
χολυγουντιανά πρότυπα εκτός ίσως από τους Δίδυμους
που κατά κάποιον τρόπο το είχαν στο αίμα τους...

Tuesday, November 1, 2011

Αποκλίσεις...






























































                       Το πρόσωπο της οργής είναι απλοποιημένο, είναι
σαν μάσκα που κρύβει τα κίνητρα και τους λόγους αυτής της
έκφρασης. Η σιωπή, πάλι στα πρόσωπα είναι πιο περιγραφική
μέσα στις μικρές της διαφορές. Μάτια λίγο πιο κλειστά, ρυτίδες
πιο βαθειές σε μερικά σημεία, το σφίξιμο των χειλιών, το άνοιγμα
των ρουθουνιών - όλα μικρές πληροφορείες. Παρ' όλα αυτά,
όχι απαραίτητα έγκυρες. Εύκολα μπορείς να παραπλανηθείς,
ο θυμός μοιάζει με τον πόνο, η ηρεμία με την λύπη, η λύπη
με την καλωσύνη. Τα πρόσωπα στα βρέφη είναι σχεδον όμοια
και είναι αυτές οι μικρές αποκλίσεις που θα θεριέψουν και
θα κάνουν το πρόσωπο του καθενός, διαφορετικό...
      ... και είναι κι αυτό το πρόσωπο που υποτίθεται ότι
εκφράζει και συμβολίζει και αντιπροσωπεύει - ίσως εναν λαό -
και πλέον όχι, δεν είναι πρόσωπο αλλά μάσκα και πίσω από
αυτήν υπάρχει ένας εγωϊσμός που έχασε τον μπούσουλα.