Friday, November 25, 2011

(more) nice guys...














Αντονέν Αρτώ. Ο Αρτώ γεννήθηκε το 1896 και ασχολήθηκε
με το θέατρο και την ποίηση. Αγαπημένος των Σουρρεαλιστών,
συγκρούστηκε με το υπαρξιακό πρόβλημα με έναν απαράμιλλο
τρόπο και στην ουσία παραμένει ένα από τα ''ανεξήγητα''
καλλιτεχνικά φαινόμενα. Ισως όχι για όλους. Ενα από τα
αγαπημένα μου ποιήματά του, από το Ταξίδι στην Χώρα
των Ταραχουμάρα, το Τίθεται Το Θέμα Του, κορυφώνεται
με την απελευθέρωση μιας κλανιάς. Υπάρχει πάντως κάτι
παράδοξο στον Αρτω. Δεν θυμάμαι ποιός είχε επισημάνει
ότι έχουμε δύο ειδών φωτογραφίες του, τις νεανικές που
φαίνεται όμορφος και δυνατός και τις κατοποινές που
είναι άρρωστος κι αδύναμος πριν το τέλος. Υπάρχει
αυτό το απόσπασμα από το ανέβασμα της Ζαν Νταρκ,
στο YouTube, μπορεί κανείς να δει πως ήταν...














Σκρίμινγκ Τζέϊ Χώκινς. Μουσικός που χαρακτηρίστηκε
θεατρικός και οπερατικός με μακάβρια στοιχεία, έβαλε
ψωμί στα τραπέζια πολλών μουσικών με την σύνθεση
του I Put A Spell On You. Λένε ότι αν δεν γελάσεις ή έστω
σκάσεις ένα χαμόγελο με αυτό το τραγούδι, τότε μάλλον
δεν έχεις ψυχή...














... και ο Φράνσις Μπέϊκον. Ο Πικάσσο είχε πει για τον
Μπέϊκον ότι αισθάνεται σαν σχολιαρόπαιδο μπροστά
στους πίνακές του. Βίαιος, ευρηματικός και απελευθερωμένος,
δίνει μια απροσδιόριστη λύτρωση με το έργο του.
Οταν ήταν παιδάκι, μια νταντά, τον έκλεινε μέσα σε μια
ντουλάπα για να είναι ήσυχος. '' Αυτή η ντουλάπα με 'κανε
αυτό που είμαι'', είπε ο ίδιος, χρόνια μετά.
Εδώ ένα τμήμα από μια συνέντευξη του...

No comments: