Saturday, November 12, 2011

(some) Art I like
















































































                             
 


                                      



Θυμάστε που σας έλεγα ότι θα ήθελα
να ανεβάσω στο μπλόγκ μου, μερικούς από τους αγαπημένους
μου ζωγράφους. Ε, νάτοι. Μερικοί απ΄αυτούς, με αυτό το "κάτι"
που εμένα προσωπικά με μαγεύει. Πρώτος είναι ο Εγκον Σίλε.
Μολύβι σε χαρτί. Ο Σίλε ασχολήθηκε πολύ με το γυμνό αλλα
με έναν τέτοιο τρόπο που σοκάριζε το κοινό και ακόμη και
σήμερα ακούς ότι σε κάποιους φαίνεται σαν έκφυλος και 
ανώμαλος. Ιδιαίτερα μελαγχολικός αλλά και επαναστατικός
για την εποχή του, σχεδίασε αυτές τις οπτικές γωνίες του
σώματος που εν τέλει φέρνουν σε αμηχανία τον θεατή
επειδη δεν μπορεί να θαυμάσει την ομορφιά όπως ορίζεται
από τα κλισέ. Σχεδιάζοντας πάντα με μοντέλο αλλά
ζωγραφίζοντας από μνήμη, κληρονόμος της ελευθερίας
που έδωσε ο Βαν Γκόγκ, ξεκούνησε την τέχνη της ζωγραφικής
από στεγανά... Δεύτερος ο Τρούμπνερ, γερμανός που
διέπρεψε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα και κινούμενος
σε διάφορα στύλ ζωγραφικής, σε μερικά έργα άγγιξε μια
ποιότητα ζωντανή και μοντέρνα για την εποχή του
αν και καταπιανόταν με μια θεματολογία αρκετά συνηθισμένη.
Δεκαετίες μετά, στην δεκαετία του '80 και σε μια Νέα Υόρκη
που οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι δεν υπήρχαν παραπάνω από 
δέκα πνευματικά άτομα, ο Μπασκιά, παιδί των γκραφίτι
δίνει αυτό το πορτραίτο.Υποτίθεται πως είναι ο διάλογος
του Μπασκιά με τον Βαν Γκόγκ. Ηνωμένες πολιτείες είναι και ο
Ικινς. Ο Ικινς είχε πρόβλημα με την γερουσία της σχολής
για την χρήση ζωντανών μοντέλων. Αναγκαστικά 
χρησιμοποίησε την φωτογραφία. Και χρόνια μετά
και κυρίως στα έιτις, η παρουσία του Τζόουνς, στο Μέταλ
με τις απίστευτες γυναίκες του. Ο Τζόουνς ήθελε να
είναι οι γυναίκες που ζωγράφιζε. Ενας τρόπος να
αντιληφθείς την τέχνη είναι από την εποχή που έγινε.
Ηταν ασυνήθιστη η ποιητικότητα και ο ρομαντισμός που
είχε ο Τζόουνς σε περιοδικά της εποχής και είναι άγριο το
υπόβαθρο του Σίλε. Πόλεμος και φυματίωση, κλειστοί
πνευματικοί ορίζοντες, μιά ιδιότυπη μοναξιά που βιώνει,
απέχει από την καθημερινότητα του Μπασκιά. Ισως να
είμαι δίκαιος αν πω πως η πραγματικότητα του, είναι
ευκολότερη. Ο κόσμος είναι χρωματιστός. Ο αντίλαλος
των μελλοντικων γεγονότων μόλις που γίνεται αντιληπτός.
Στον Ικινς αχνοφαίνεται η συντηρητική κοινωνία των
πολιτειών αλλά αυτός αγαπάει το ευρωπαικό φως στην
φόρμα του μετακινώντας την στην εκεί ήπειρο.
Απροσδιόριστα κάνει ότι οι Ελληνες εικαστικοί που
σπουδάσαν στην Γερμανία. Οι κουλτούρες παντρεύονται
και τον όνειρο αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο...
Πού πάει όλο αυτό , μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος αν 
τολμήσει να το θεωρήσει σαν να είναι ένα φαινόμενο;
Φαντάζονται το μέλλον, τόν κόσμο, πέρα από τις
αγωνιώδεις στιγμές τους; 

No comments: