Wednesday, December 28, 2011

Τώρα και Τότε...
















Πρόσφατη αυτοπροσωπογραφία, εκολίνες σε χαρτί.
Ενα μεγάλο μέρος της οικουμενικής ζωγραφικής είναι
οι αυτοπροσωπογραφίες. Γιατί ζωγραφίζουμε τον εαυτό
μας, είναι μιά ερώτηση. Προσωπικά, αισθάνομαι μεγαλύτερη
ελευθερία όταν πειραματίζομαι με τη φάτσα μου. Δεν με
νοιάζει αν βγει κάπως σκοτεινή ή κάπως κακιά ή κάπως
γενικώς. Αδειο χωράφι πειραματισμών, τρέξε όσο θές,
φώναξε στον ορίζοντα και στον ουρανό...
















Γκουάζ σε χαρτόνι. Οποιο χαρτί είναι πάνω από 250
γραμμάρια είναι ότι πρέπει. Αυτό έγινε το 2004, περίπου.
Οι γκουάζ ή γκουάς, έχουν διαφορετική συμπεριφορά
από τις εκολίνες. Η τεχνική της ''χαρτοπετσέτας'' δεν
προσφέρεται εδώ. Αλλο φως, άλλη πυκνότητα, άλλη
διαφάνεια, άλλη λάμψη του χρώματος...
















Προσωπικός μονόλογος. Κι αυτό κάπου το 2005.
Εκολίνες σε 200 γρ. χαρτί. Ισως έπρεπε να μπούν
σε κείμενο τα λόγια της κάθε εικόνας. Δεν το έκανα
τότε και δεν τα θυμάμαι πιά. Μικρό το κακό.























Ο αγαπημένος μου πρεζόγερος. Εδω το
σέπια της εκολίνης δίνει ένα πολύ ντεκαντάνς
ύφος. Ολα συνεργούν για ένα ''δυσάρεστο'' αποτέλεσμα.
Ηλικία, φθορά, σκοτάδι και βρωμιά. Αρκετά παλιό.
Πρέπει να έγινε το 2001, αυτό...
















Ενώ αυτό... Ρομαντικό μολύβι του 1995. Δημοσιεύτηκε
σε κάποιο τεύχος των Επιλογών της Μακεδονίας. Δύο
γάτες. Η Φρόσω που είναι νεογέννητη, αλλοίθωρη και
έξυπνη και ο Αλέξανδρος που είναι μεγάλος, χοντρός
και φοβιτσιάρης. Θυμάμαι όταν έβλεπα τεύχη των
Επιλογών (πριν συνεργαστώ μαζί τους) μου φαινόταν
το πιό βαρετό και συντηρητικό περιοδικό του
σύμπαντος. Εε, ότι κοροϊδεύεις τό λούζεσαι καμιά φορά...























...και αυτό είναι από κάποιο πολιτικό εντιτόριαλ
των Επιλογών. Εκολίνες, οφ κόρς. Το θέμα ήταν
σχετικό με την διαφθορά και το πόσο ο ήδη
αυξανόμενος παρασιτισμός κλόνιζε την κοινωνία.
Το 1999, όλα αυτά. Τα είδα σαν ένα δεντράκι που
τρώγαν σιγά σιγά, διάφορα εξωγήϊνα σκουλήκια.
''Α!... πάλι καλά που ένα πέφτει...'' είχε
πει κάποιος.

No comments: