Thursday, December 27, 2012

Workshop Μαθήματα Σχεδίου και Κόμικς


 Σ΄ αυτό το ποστ που είναι μάλλον το αποχαιρετιστήριο σε μιά δύσκολη χρονιά
θα θελα να σας κάνω μιά ανακοίνωση που αφορά την άνοιξη του καινούργιου χρόνου.
Το έχω κάνει παλιότερα και αρκετές φορές τέθηκε το θέμα του
να ξανακάνω κάποια μαθήματα, ένα είδος workshop
σχετικό με την εικονογράφηση, το σχέδιο, τα κόμικς
και όχι μόνο...


Επειδή η διάρκεια των μαθημάτων 
μπορεί να είναι ανάλογη του ενδιαφέροντος
των συμμετοχών, καλό είναι νά γράψετε εδώ
 για να μάθετε περισσότερες πληροφορείες
αλλά και να πείτε αν σας ενδιαφέρει κάτι προσωπικά 
όπως ένα μέσο, τα υλικά, το χρώμα ή την συνθεση ενός κόμιξ.
Τα μαθήματα δεν είναι δωρεάν και θα λάβουν χώρα
σε ιδιωτικό χώρο,  κοντά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Τα τμήματα θα είναι περιορισμένων ατόμων
όχι παραπάνω από 5.


Πως σας φαίνεται;...
 Το φαντάζομαι σαν κάτι χαρούμενο για κείνες τις μέρες.

Να ευχηθώ καλά ξεβγάλσιμο από το 12
και ότι καλύτερο για το 13,
να προσέχετε αυτά που έχετε μέσα σας
και να περνάτε καλά...

Friday, December 21, 2012

Λίγος Αρτώ


Αν δεν πιστεύω ούτε στο Καλό ούτε στο Κακό
αν αισθάνομαι μια δυνατή ροπή για να καταστρέψω
αν δεν υπάρχει τίποτα στην τάξη των αξιών
που θα μπορούσα λογικά να δεχτώ
η υπόγεια λογική βρίσκεται μέσα στην σάρκα μου.

Καταστρέφω γιατί για μένα οτιδήποτε προκύπτει από την λογική
είναι αναξιόπιστο. Πιστεύω μόνο στην ένδειξη αυτού του πράγματος που μου
ανακατώνει το μεδούλι, όχι την ένδειξη αυτού που οικειοποιείται
την λογική μου.

Εχω βρεί επίπεδα στο βασίλειο των νεύρων.
Τώρα αισθάνομαι ικανός να αξιολογήσω την ένδειξη.
Υπάρχει για μένα μιά ένδειξη στο βασίλειο της αγνής σάρκας
που δεν έχει καμμιά σχέση με την ένδειξη της λογικής.
Η αιώνια σύγκρουση μεταξύ της Λογικής και της Καρδιάς
έχει απόφασιστεί βαθειά μέσα στην σάρκα μου
αλλά στην σάρκα που αρδεύεται από τα νεύρα.
Στο βασίλειο της συναισθηματικής αντίληψης
το αντικείμενο παρέχεται από τα νεύρα
που παίρνουν την ακριβέστερη μορφή του.
Και έτσι βλέποντας την μορφοποίηση μια ιδέας
που κουβαλάει μέσα της την ενέργεια των πραγμάτων
φτάνει σε μένα με έναν ήχο δημιουργίας.
Το μυαλό μου εξουθενωμένο από την παρεκβατική λογική
θέλει να πιαστεί από τους τροχούς του νέου
που για μένα είναι μιά ιεραρχική επανοργάνωση
που μόνο οι νόμοι του παράλογου συμμετέχουν
για να υπάρξουν οι θρίαμβοι της ανακάλυψης
του νέου Νοήματος.


Το νόημα που χάθηκε στην σύγχυση των ναρκωτικών
και που παρουσιάζει την ύπαρξη μιας βαθύτερης ευφυϊας
στα αντικρουόμενα φαντάσματα του ύπνου.
Το Νόημα είναι ο θρίαμβος του ίδιου του μυαλού
που παρόλο δεν επιδέχεται την απλούστευση της λογικής
υπάρχει αλλά μόνο μέσα στο μυαλό.
Είναι η τάξη, η ευφυϊα, είναι η έννοια του χάους.
Αλλά προσπαθώντας να ερμηνεύσει το χάος το χάνει.
Είναι η λογική του παραλογισμού.
Ο νηφάλιος παραλογισμός μου δεν φοβάται το χάος.

Παραδίνομαι στον πυρετό των ονείρων
για να φέρω τους νέους νόμους.
Ψάχνω τον πολλαπλασιασμό, την αβρότητα,
το ευφυές  μάτι της σύγχυσης
όχι την σκουριασμένη προφητεία.
Υπάρχει ένα μαχαίρι που δεν το ξεχνώ
στο μεσοδρόμι των ονείρων
το κρατώ για τον εαυτό μου και δεν του επιτρέπω
να έρθει στα σύνορα των ξύπνιων συναισθημάτων.

Η αλήθεια της ζωής 
ξαπλώνει στην αυθόρμητη ενέργεια της ύπαρξης.
Μην ζητάτε να είναι υλική, ζητήστε να είναι ήπια
αλλά μόνο ο τρελλός είναι αληθινά ήπιος.

Μανιφέστο σε απλή γλώσσα
Αντονέν Αρτώ

Saturday, December 15, 2012

Μαύρο Αλογο


Το τρίτο άλογο του χαλασμού
είναι μαύρο, με το πουκάμισο και το φτιασίδι
Ζώο λαγοπατώντας στ΄απόμακρα της γής
το προμηνά η φαρμακερή οσμή του καιρού
Αλογο θανατερό έχεις το κυματιστό ράσο
του ιερέα και του δικηγόρου το σιωπηλό
και κρατάς την ζυγαριά για να ζυγιάζεις
και να μην ζυγιάζεις.


Δείξε το πρόσωπό σου το στολισμένο
(για την κρίση των παιδιών των ανθρώπων)
με τα γαντζουρωτά δόντια
του λόγου εκείνου που είναι και δεν είναι
χάρη στο μετέωρο κυρίαρχο πνεύμα που θα μπορούσε να είναι
και δέσε με την άλυσο του χαραγμένου νόμου
τα πρόσωπα στο χώμα
και το χώμα στις αλυσίδες
ας σηκώσει ο ερημίτης σαν τα ξέπλεκα μαλιά
την ατίμωση της καρδιάς και της φύσης


Ο εβραίος ας σηκώσει την γέννησή του
κι ο δίκαιος το σταυρό του
κι ας δοκιμαστούν όλα τα έθνη με τον τρόμο
Επίβλεψε
με το έγκλημα τούτου του ματιού
που τα πάντα ξέρει και τα πάντα γνωρίζει
Οταν διαβαίνεις δαίμονα οργανώνοντας τις χώρες
Ω τρομερή φθορά της καρδιάς μου Α-Δικία
ας πάρει ο άνθρωπος με τα δυό του χέρια την ξανθή του φρίκη
ας ξεριζώσει από το μέτωπό του μαλλιά βασάνων
κι ας καλυφτεί με στάχτη σαν την φόνισσα
Κλυταιμνήστρα μετά τον Αγαμέμνωνα

Πιέρ Ζαν Ζούβ
μετάφραση Γιώργος Σεφέρης

Friday, December 7, 2012

Λίγος Φλωμπέρ...


Εκείνο που βρίσκω όμορφο, εκείνο που θα ήθελα να κάνω
είναι ένα βιβλίο για το τίποτα, ένα βιβλίο χωρίς εξωτερική πρόσδεση
που θα κρατιόταν από τον ίδιο του τον εαυτό 
χάρη στην εσωτερική δύναμη του ύφους του
όπως η γη που μένει μετέωρη χωρίς να στηρίζεται
ένα βιβλίο που σχεδόν δεν θα είχε θέμα ή τουλάχιστον
το θέμα του θα ήταν περίπου αόρατο.
Πιστεύω ότι το μέλλον της τέχνης βρίσκεται σ΄αυτούς τους δρόμους.


Ποτέ όσο ζω, δεν θα με εικονογραφήσουν γιατί η πιό όμορφη
λογοτεχνική περιγραφή κατασπαράζεται από την πιό φτηνή εικόνα.
Από την στιγμή που ένας τύπος παγιώνεται από το μολύβι
χάνει την γενικότητά του, αυτή την συμφωνία 
με χίλια γνωστά αντικείμενα
που κάνουν τον αναγνώστη να λέει 
"το είδα αυτό" ή "αυτό πρέπει να είναι".


Μιά ζωγραφισμένη γυναίκα  μοιάζει με γυναίκα, αυτό είναι όλο.
Τότε η ιδέα κλείνει, είναι πλήρης και όλες οι φράσεις είναι άχρηστες.
Ενω, μια γυναίκα γραμμένη σε κάνει να ονειρευτείς χίλιες γυναίκες.
Συνεπώς, αφού αυτό είναι ζήτημα αισθητικής, 
αρνούμαι κατηγορηματικά
κάθε είδους εικονογράφηση.


Ω! οι πύργοι από ελεφαντόδοτο!  Ας ανέβουμε λοιπόν στα όνειρά μας
γιατί τα καρφιά στις μπότες μας μάς κρατούν εδώ κάτω.
Δεν είδα ποτέ στην ζωή μου τίποτα το πολυτελές
παρεκτός στην ανατολή. Υπάρχουν άνθρωποι εκεί κουρελήδες
και ψωριάρηδες που έχουν στα χέρια τους χρυσά βραχιόλια.
Να άνθρωποι που θεωρούν τον Ωραίο πιό χρήσιμο από το Καλό.
Σκεπάζονται με το χρώμα και όχι με το ύφασμα.
Εχουν μεγαλύτερη ανάγκη να καπνίσουν παρά να φάνε.
Ομορφη κυριαρχία της ιδέας, ότι και να πείς...

Αλληλογραφία
Γκυστάβ Φλωμπέρ

Saturday, December 1, 2012

Ευρήματα Του Σχετικά Πρόσφατου Παρελθόντος


Εχει γίνει ένα μπέρδεμα τον τελευταίο καιρό με αρχεία και φωτογραφίες
από τον υπολογιστήρα και κόλλησα να βλέπω εικόνες από τον περσινό
χειμώνα. Η παραπάνω είναι φτιαγμένη για ένα τρίμπιουτ Red DoT
αλλά τελικά δεν την χρησιμοποιήσαμε στο πρόσφατο τεύχος που αναρτήθηκε
δωρεάν στο ίντερνετ και χωρίς ιδιαίτερο προμόσιον διαβάστηκε αρκετά...


Το Red DoT είναι, τα τελευταία χρόνια, ένα προϊόν συνεργασίας
από μένα και την Ζένια αλλά και σημείο συνάντησης με
άλλους έλληνες κομιξ δημιουργούς που μας τίμησαν με την
συμμετοχή τους σε διάφορα τεύχη. Ο Κλόουν από πάνω
είναι φτιαγμένος από τους δυό μας. Το βασικό σχέδιο είναι
στένσιλ της Ζένιας πάνω στο ξύλο και εγώ πρόσθεσα
το χρώμα με ακρυλικά...


Οπως και αυτή η μελαγχολική ζωγράφα με τα μπλέ μαλλιά.
Το μολύβι είναι της Ζένιας και το χρώμα δικό μου
όμως εδώ είναι γκουάζ σε χαρτί...


Πριν ένα χρόνο περίπου τραβήχτηκε κι αυτή η φωτογραφία.
Ειναι δύο μέλη της ελληνικής σκηνής κόμιξ, θαυμαστό
τι μπορείς να κάνεις καμμιά φορά μαζί τους!...


Εδώ είναι άνοιξη, νομίζω. Ευρήματα μιας βόλτας.
Φυσικά και δεν τα στήσαμε, ακριβώς έτσι τα βρήκαμε
λίγο πιό κάτω από την κατά τα άλλα δοξασμένη Τούμπα...


... η οποία είναι μιά αρκετά αντιπροσωπευτική περιοχή της
Θεσσαλονίκης, έχει πολλά πρόσωπα, αισιόδοξα αλλά και
παρακμιακά, κάνγκουρες με μωβ αμάξια και εξάτμιση,
χούλιγκανς και σουβλατζήδες αλλά και κρυμμένους
μουσικούς και καταληψίες...


Ααα... και τα κρυμμένα σκίτσα. Αυτά που σας έλεγα πρίν,
αυτά που δεν μπήκαν στο τελευταίο Red DoT.
Λεπτό μαύρο μαρκαδοράκι, μάλλον 0,2 θα είναι.
Εχει τίτλο : Σας σκέφτομαι όλους και καμμιά φορά το βράδυ
ξεχωρίζω στο κεφάλι μου φράσεις από τις σκέψεις σας.
Καλά, μην τα παίρνετε όλα κατά γράμμα...



Να και ένα τελευταίο, για τον δρόμο...

Thursday, November 22, 2012

Το Επος Της Λεπτομέρειας


Παλιά, όταν η αμεσότητα της γραμμής
σε ένα σκίτσο ήταν ένας δύσκολος στόχος 
που τύχαινε όταν πετύχαινε, μου έκανε εντύπωση
που τέτοια σχέδια ήταν πιό εύκολο να βγούν όταν
μιλούσα στο τηλέφωνο ή όταν δεν με ένοιαζε τόσο 
τι έκανα. Παραδόξως, αυτά τα σχέδια κουβαλούσαν
μιά "κρυφή" ειλικρίνεια και 
μιά απροσδιόριστη ενέργεια...


Το ίδιο συμβαίνει όταν σχεδιάζω στον υπολογιστή.
Ισως επειδή λείπει η εικαστική διαδικασία και στην ουσία 
βλέπουμε μόνο μιά απομίμησή της όταν και καλά υπάρχει,
αφήνομαι στο ένστικτο και όπου βγεί.
Και αυτό λειτουργεί όσο λειτουργεί.
Ενας φίλος βλέποντας το παραπάνω, είπε με δισταγμό
ότι είναι κάπως φοβιστερό, μετά σιώπησε και το
κοίταξε πιό διεισδυτικά και διστακτικά το
χαρακτήρισε ανατριχιαστικό...


Τώρα, το "ανατριχιαστικό" εγώ το έλαβα ως μεγάλο
κοπλιμέντο. Περισσότερο από το "καλό" ή το "ωραίο"
που ποτέ δεν τα κατάλαβα. Στα χρόνιά αυτά αν έμαθα κάτι
για το κοινό της ζωγραφικής ή των κόμικς είναι ότι
ο καθένας βλέπει με τρόπο πάντα υποκειμενικό.


Δύσκολα ο θεατής αντιλαμβάνεται τις
διεργασίες ενός έργου και πάντα θέλει
να τις αντιλαμβάνεται σαν ένα νόημα 
ή σαν ένα μήνυμα. Εναν λόγο...


Και όχι ότι δεν υπάρχει λόγος αλλά μπορεί να
μην είναι η πρωτεύουσα "αξία".
Καμιά φορά ή αξία είναι στην λεπτομέρεια
αλλά η λεπτομέρεια δεν είναι πάντα μια ακρούλα
ενός χεριού ή η λάμψη στο αριστερό μάτι.
Η λεπτομέρεια αγαπάει να κρύβεται.
Ειναι αδιόρατη και ασυνείδητα λειτουργική
και καταλαβαίνεις την αξία της άμα λείψει.
Μπορεί η λεπτομέρεια να είναι το σύνολο
της εικόνας, όλα όσα έχει και όχι μόνο
το κραυγαλέο της θέμα.


Αδιαμφισβήτητα υπάρχει ένα χάσμα
από την δημιουργία μέχρι το τελικό αποτέλεσμα
όπως από τον δημιουργό ώς τον θεατή.
Δεν είναι τόσο τραγικό να το σκεφτεις αυτό
αφού όλοι ξέρουμε ότι μέσα στο μυαλό μας
κατοικούμε εντέλει μόνοι...

Tuesday, November 20, 2012

ε πλάνετ του φάκ


Καθώς οι μέρες γίνονται πιό κρύες και σκληρές
και τα μαντάτα από την σκατοτηλεορασίτσα
ή τον κοινωνικό περίγυρο προμηνύουν τα χειρότερα
που ήδη έχουν σακατέψει πολύ κόσμο,
καθώς τα νέα από όλο τον κόσμο είναι ζοφερά και
πολεμοχαρή και καθώς οι ηγέτες φαίνονται το
λιγότερο επικίνδυνοι και ανίκανοι να δημιουργήσουν
κάποια ισορροπία, φαίνεται κάπως αφελές
να διατηρείς ένα μπλόγκ σαν κι αυτό.
Αλλά δεν είναι έτσι. Βλέπετε, εγώ ζωγράφιζα
από πάντα, κατά πολύ η ζωή μου εξαρτάται από αυτό
και άλλο τόσο η ψυχολογική μου ισορροπία...


Όσοι, είχαν στηρίξει την ευτυχία τους στα λεφτά
την έχουν πατήσει από χέρι. Πως η αγανάκτηση τους γίνεται θυμός,
οργή και εντέλει παράνοια φαίνεται στο πως οδηγούν.
Ηταν που ήταν κακοί οδηγοί, τώρα είναι και τρελλοί
κακοί οδηγοί που παλεύουν να επιβληθούν έστω και
στην άσφαλτο. Κοντολογίς, ο κόσμος χάνει την ψυχή του και
ενμέρει η τέχνη είναι αυτή που μπορεί να βοηθήσει
έστω κάποιους λίγους...


Ακούω πολλές φορές να μιλούν ότι ένα σόκ
 χρειαζόμαστε για να ισιώσουμε ξανά.
Εν μέρει αυτό συμβαίνει και πολύ λέρα
απομονώνεται αλλά δεν φαίνεται αρκετό.
Υπάρχει κάτι στην φύση μας που είναι άγριο
ακόμα και στο πιό πολιτισμένο περιβάλλον.
Ακόμα και με λεφτά, ακόμα και με γαμάτες πρόνοιες
έχουμε έναν Μπρέϊβικ, ανήλικους δολοφόνους,
παιδεραστές δημοσιογράφους και αιμοχαρείς ηγέτες.
Εχουμε ανθρώπους που αντί για ψυχή έχουν
ένα αδηφάγο κουράδι και παίρνουν στον λαιμό τους
ολόκληρους λαούς. Εχει γίνει παλιά, γίνεται και τώρα.
Απλά σ΄αυτόν τον πόλεμο δεν σου ζητούν να πεθάνεις
για την πατρίδα αλλά να βρείς λεφτά γι΄αυτήν...
 
 
Και όλη αυτή η ιστορία των χρημάτων βρωμάει ασύστολα.
Μας δίνουν δισεκατομμύρια και κανείς δεν έχει φράγκο,
μας βάλαν σε ένα νόμισμα χωρίς να ρωτήσουν κανέναν
και μετά από κάποια χρόνια ο κόσμος αρχίζει τις 
αυτοκτονίες. Μάλλον αυτή ήταν η τελευταία τους επινόηση
για να κατακτήσουν τον κόσμο. Οτι δεν το κατάφεραν με
τα όπλα, το καταφέρνουν με το χρήμα.
 
Ξέρω... ακούγονται κάπως αφελή αυτά που λέω.
Αλλά ξέρω ότι η γή είναι ένας μεγάλος τόπος και μπορεί
να φροντίσει τα πλάσματά της όσο κι αν αγριεύει
καμμιά φορά. Θα μπορούσε να ΄ναι ένας μικρός παράδεισος.
Ισως να είχε δίκιο τελικά ο τρελοβίλχεμ Ράϊχ.
Εξωγήϊνοι έχουν εισβάλει στα κέντρα εξουσίας
και οι μεγαλοπολιτικοί τους γλύφουν τον κώλο.
Θα εξασθενήσουν το ανθρώπινο είδος
χωρίς ατομικούς πολέμους αλλά με "μικροεπεισόδεια",
με πλύση εγκεφάλου και κρατικά χρέη.
Και μετά το χωράφι δικό τους...
 

Wednesday, November 14, 2012

Εκεί που ονειρεύονται τα πράσινα μηρμύγκια...


Οι Αβορίγινες της Αυστραλίας είναι μιά φυλή
που ασκεί μεγάλη γοητεία πάνω μου, όχι τόσο για
την τέχνη τους που μ΄αφήνει ψιλοαδιάφορο όσο
για την αρχαϊκή τους εμφάνιση και την επιλογή τους 
να ζούν όπως ζούσαν χιλιάδες χρόνια πρίν...


Οποτε τους βλέπω, θυμάμαι μιά ταινία
του Βέρνερ Χέρτζογκ που σκάει μιά πολυεθνική
στά μέρη τους, με σκοπό να αγοράσει ένα αχανές 
κομμάτι γης που οι Άμπο δεν το κάνουν τίποτα
για να γίνει αεροδρόμιο. Ομως, επειδή τους ανήκει
πρέπει να συμφωνήσουν μαζί τους και
γι΄αυτό τους προτείνουν χρήματα και
εκσυγχρονισμό. Οι Αμπο όμως αρνούνται...


Μα γιατί ;... αναρωτιούνται οι λευκοί έμποροι.
Γιατί αυτός ο τόπος είναι ιερός, λένε οι Αβορίγινες,
είναι το μέρος που έρχονται να ονειρευτούν
τα πράσινα μυρμήγκια...


Φυσικά, αυτό είναι σινεμά. Το πρόσωπο του 
ψέμματος με το δέρμα της αλήθειας.
Μου φαίνεται πολύ απλοϊκό και καλόβολο
ότι μια πολυεθνική πάει να ρωτήσει
τους ιθαγενείς τί μπορεί να κάνει
και δεν επιστρατεύει τα δόλια μέσα που την
χαρακτηρίζουν. Που είναι η απανθρωπιά του
κερδοσκόπου και το νταβατζηλίκι της πολιτικής;
Που είναι η αλλοτρίωση του συμφεροντολόγου
ιθαγενή;  Ολοι έχουμε ίσα δικαιώματα;
Ζούμε σε έναν δίκαιο κόσμο;


Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι το
τέλος της ταινίας. Ισως να γίνεται της πόρνης
στο τέλος, ίσως και όχι. Πάντως είναι δύσκολο
να την δείτε, προτιμήστε το Μπάντ Λουτένεντ
με τον Νίκολας Κέϊτζ (πολύ καλό)
ή το My Son, My Son, What Have Ye Done 
(εξίσου καλό αλλά πιό δύσκολο)...


Αυτά τα λίγα, μάϊ τζέντλ ρίντερς, σας αφήνω με μιά
φωτογραφία από το τελευταίο ζεστό απόγευμα
της Θεσσαλονίκης πρίν από κάμποσες μέρες...

Sunday, November 4, 2012

Πόστ 322


Από όλα τα υλικά, το πιό απλό και το πιό μαγικό είναι
το μολύβι. Αν το μάτι είναι εκπαιδευμένο μπορεί να δει
ότι λείπει και ότι μπορεί να υπάρξει. Ανάμεσα στις
γραμμές του μπορείς να δεις το σχήμα πιό καθαρά
από ότι θα φαινόταν αν το απέδιδες φωτορεαλιστικά
και ταυτόχρονα σου δίνει το ελεύθερο να κινηθείς
σε ένα δρόμο λιγότερο προβλέψιμο...


Βέβαια, όπως συνηθίζω να λέω, το θέμα είναι
πιό δραστικό από την τεχνοτροπία.
Αυτό από πάνω είναι ένα υπαρκτό ζώο,
ένα ψάρι, ένα ψάρι με χέρια,
το αξολότλ, το οποίο το έμαθα από τον Κορτάσαρ.
Ο Κορτάσαρ είναι αρκετά γνωστός στο ελληνικό 
κοινό αλλά αν δεν το ξέρετε, να διαβάσετε
Το Κουτσό, που είναι ένα μυθιστόρημα  με
την πειθαρχημένη αναρχία του
"ολικού μυθιστορήματος",  στα χνάρια
του Τζόϋς και του Σάμπατο...

                                            
                                            Το αποπάνω είναι μιά ελεύθερη απόδοση
του τέρατος της Τιμπάλ, ένα τέρας που μπαμπάς του
είναι ο Δημήτρης Βανέλλης και το απέδωσε σχεδιαστικά
η Μαρία Ηλέκτρα Ζογλοπίτου πρίν κάμποσα χρόνια. 
 Η οριτζινάλ ιστορία
δημοσιεύτηκε σε μιά Βαβέλ, τον Νοέμβριο του '97,
στο τεύχος με τον αριθμό 179...


Ετσι που λέτε με μολύβια και κομιξάκια...
Οταν μαζεύεται κανένα ψιλό αντί να αγοράσω
κανά καινούργιο παντελόνι, πάω και τα ακουμπώ
σε βιβλιοπωλεία. Πήρα το τελευταίο του Hewlett
με σενάριο του Milligan, το Hewligan΄s Haircut,
το οποίο λέει αλλά και τον Ζεράρ, του φίλου μου
του Τσούκη που έχω κάτι χρόνια να τον δώ...


Αα... πάλι θα το ξεχνούσα.
Ενας φίλος μου είπε ότι δυσκολεύτηκε 
να γίνει follower, ένας άλλος ότι ήταν αδύνατο
να κάνει κόμεντ. Γιά το πρώτο δεν τρέχει και τίποτα
αλλά αν θέλετε να πείτε κάτι εδώ, μπορείτε να το
στείλετε και με μέϊλ και να το μεταφέρω εγώ.
Περίεργο πάντως, γιατί και ανώνυμα
εδώ μπορείτε να γράψετε ότι θέλετε...

Monday, October 29, 2012

Η Βία Του Πνεύματος


Μπάκ το δε μπέϊσικς... αυτό που μ'αρέσει
στον Ταρκόφσκι είναι ο τρόπος που η φύση
εισχωρεί στις ταινίες του.
Από τον άνεμο που λυγίζει με ρυθμό τα δέντρα
μέχρι την υφή της ηλικίας στα πρόσωπα των
ηρώων, όλα συνεργούν στο να γίνεται
πιστευτό αυτό που συμβαίνει στο σενάριο.
Δεν μπορώ παρά να θαυμάζω τον άνθρωπο
που σκηνοθετεί τον Αντρέϊ Ρουμπλιώφ
σε κάτι πλάνα που περιλαμβάνουν
χιλιομετρικές αποστάσεις με ανθρώπους
που μικροί σαν μυρμήγκια κάνουν ο καθένας
κάτι ξεχωριστό, σαν πίνακας του Μπός...


Μινγουάϊλ, ξαναείδα μετά από κάμποσα χρόνια
την Περσόνα του Μπέργκμαν. Φυσικά, το πρώτο
πράγμα που μου ταρακούνησε το κεφάλι ήταν
η απίστευτη φωτογραφία της. Και το στόρι;...
Η ιστορία μιλάει για δυό γυναίκες που η
ψυχολογία τους συνδυάζεται σε σημείο που
τα προβλήματα της μιάς καθρεφτίζονται στην άλλη...
Τι απλά που τα λέω... Το φίλμ πάντως κουβαλάει
τον προβληματισμό και τις έρευνες της εποχής
πάνω στην ανθρώπινη ψυχή ή την
"βία του πνεύματος" αν προτιμάτε...


Αν και ο Φρόϋντ ισχυριζόταν ότι το Υπέρεγω
του ανθρώπου είναι βάναυσο και οι φιλόσοφοι
της εποχής δημιουργούσαν την ταξινομία της απογοήτευσης
λίγα λέγονται με το όνομα τους στην σημερινή εποχή
που το αντικείμενο έχει ξεσαλώσει με μαθηματική
πρόοδο και η βία, εσωτερική ή εξωτερική
φτάνει σε εκωφαντικά κρεσσέντα.
Από την αραβική αιματοχυσία που
όλοι παρατηρούν με έναν άβουλο τρόπο
μέχρι την παρανοημένη βία των Ηνωμένων
Πολιτειών (που είναι και ο καθρέφτης του μέλλοντος
των καπιταλιστικών κοινωνιών), τα μεγάλα διεθνή
κανάλια τύπου BBC και DW, προτιμούν
να μέμφονται την ελληνική πραγματικότητα
σαρκάζοντας την ελληνική οικογένεια και 
τσουβαλοποιώντας τον κάθε Ελληνα
παρουσιάζοντας τον σαν λαμόγιο...


Και έστω, κατά πολύ, αυτή η χώρα έχασε το
πρόσωπό της και έτσι εύκολα αποπροσανατολίστηκε
στις χαρές του στύλ και της κατανάλωσης
σε σημείο που οι κλέφτες γίναν επιστήμονες
και το κάθε φασισταριό εθνοσωτήρας,
έστω λέω, το σκατό πλέον είναι ορατό
και όλοι το βλέπουν. Τυφλότης τέλος,
βρωμιά πολύ, θα καθαρίσουμε την λέρα
όσο σπαστικό και χρονοβόρο κι αν είναι.
Τουλάχιστον δεν κουβαλάμε τίποτα
γιγαντιαίες ενοχές γενοκτονιών
Εβραίων και Ινδιάνων...

Wednesday, October 17, 2012

Περίπου, ο θάνατος...



Λένε, ότι ο θάνατος σαν σύμβολο έχει δύο έννοιες.
Η πρώτη είναι αυτό που λέει και η ίδια η λέξη,
η στιγμή -γιατί ο θάνατος είναι μιά στιγμή τελικά,
ένας χρονικός προσδιορισμός, που η ζωή ενός πλάσματος
τελειώνει και αποσύρεται από τον αγώνα και τις ηδονές
της επιβίωσης. "Ο αγώνας και οι ηδονές", εντάξει,
είναι κάπως υπεραπλουστευμένο αλλά και πάλι όχι.
Τώρα για ποιούς αγώνες μιλάμε και τίνος και πού και πότε
(αχ... αυτή η παλιά αγνή δημοσιογραφία που σου 'λεγε
ότι έπρεπε να ξέρεις) και ποιές ηδονές
(τώρα αν είσαι σε θέση να τις απολαύσεις ή 
να τις εκτιμήσεις είναι άλλο θέμα)...
Χέ... πας να μιλήσεις για τον θάνατο και αρχίζεις
να μιλάς για την ζωή. Το ένα πράγμα υποννοεί
το αντίθετό του και καλώς ήρθατε στον πολυμορφικό
κόσμο της διαλεκτικής...


Ο θάνατος δεν έχει καμιά σημασία για τον νεκρό.
Ακόμα κι αν ο Χριστούλης τον πήρε στην τρυπημένη του 
χούφτα και τον εναπόθεσε στο ψηλότερο σημείο του
λευκού σύννεφου, δεν έχει καμιά σημασία.
Αυτός πλέον ήσυχος και αδιάφορος προσπερνά την αδικία 
της ανθρώπινης ιστορίας και αυτό είναι όλο, τίποτα άλλο.
Δεν πρόκειται να φωνάξει, να διαμαρτυρηθεί, ούτε
καν να προσπαθήσει να εξηγήσει με λογική οτιδήποτε.

Οτι ξέρετε... εγώ ναί μεν έπασχα από υδρωπηκία,
 αλλά παιδιά, δεν πλαστρώθηκα στα σκατά για να θεραπευθώ
απλά ήμουν μεγάλος, ήμουν γέρος, ήμουν κουρασμένος
και για μιά στιγμή, εκεί που περπατούσα στον λόφο,
όλα μαύρισαν, λιποθύμισα, έπεσα στις λάσπες ενός
γουρουνοστάσιου και έμεινα στον τόπο,
βράδιασε, ήρθαν και κάτι σκυλιά και μέ έφαγαν.
Αυτό είναι όλο αλλά δεν πρόκειται να σας το πώ.
Ποτέ. Και με κανέναν τρόπο...


Ο θάνατος έχει σημασία για τους ζωντανούς.
Γι΄ αυτούς που αισθάνονται το πένθος και την
ιδιόμορφη σοφία που φέρνει, γι΄αυτούς που στα όνειρά τους
ζωντανεύουν τον αγαπημένο τους πρόσωπο που τους
συμπαραστέκεται, που τους ξαναχαϊδεύει, τους ξαναλέει
απίστευτες βλακείες, που τους πονάει το χέρι ή το πόδι
ή στέκονται απέναντί σου με λευκό φόρεμα και δεκάδες πίρσινγκ
ή θέλουν λίγο καφέ ή βγαίνετε μιά βόλτα μαζί έξω στον ήλιο
έτσι όπως ποτέ δεν κάνατε ή ίσως και νά έχετε κάνει, 
κάποτε πολύ παλιά...

Αλλά όλο μιλάω για αυτά που τέλειωσαν λές και
δεν υπάρχει τέλος. Ισως να ΄πρεπε να πώ για τον άλλο 
θάνατο, των θάνατο των ζωντανών που δεν πεθαίνουν
και αντί για το μακάβριο σχήμα του τέλους έχουν την
αέναη έκφραση της ηλιθιότητας, την χυδαιότητα του
καταναλωτή, την υποκρισία της ομορφιάς,  την
βαρβαρότητα της κάθε εξουσίας, την απάθεια της αδικίας
και άλλα πολλά που αισθάνεσαι αμηχανία και στο να τα
απαριθμήσεις και εντέλει, αυτοί οι ζωντανοί
που μοιάζουν σαν καλοσυντηρημένα ζόμπι εξακολουθούν
να κυκλοφορούν, να παίρνουν αποφάσεις ακόμα
και για τους αγέννητους...
Μιά φρίκη που πρέπει επιτέλους να σταματήσει.
Ν΄αλλάξει, δηλαδή...

Friday, October 12, 2012

Κάτι λίγα περί καταστροφής...


Σε μιά από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών
την Οδύσσεια 2001 του Κιούμπρικ, προς το τέλος,
υπάρχει μιά σκηνή που ο αστροναύτης έχει φτάσει σε ένα
μαρμάρινο -παστεριωμένο θα 'λεγες- σαλόνι και φαίνεται
 ότι έχει γεράσει για δέκα χρόνια μέσα σε λίγα λεπτά.
Στην αμέσως επόμενη σκηνή, ακόμα πιό γέρος
αλλά ντυμένος με μιά ρόμπα, κάθεται σε ένα τραπέζι
και απολαμβάνει αργά καί ήρεμα ένα γεύμα.
Χωρίς να θέλει, ρίχνει το ποτήρι του με το κρασί
στο πάτωμα το οποίο φυσικά σπάει.


Παραδόξως δεν φαίνεται να ταράζεται καθόλου
ή να λυπάται μ΄αυτό που συνέβει.
Αντίθετα, φαίνεται τόσο απορροφημένος
και γεμάτος ενδιαφέρον να δει αυτό
που έχει συμβεί στο πάτωμα.
Το κοιτάει γιά ώρα με πολύ προσοχή...


Υποθέτω ότι αυτή είναι η γοητεία που ασκεί
πάνω μας η καταστροφή. Είτε πρόκειται για ένα
ατύχημα στον δρόμο, για ένα σπαραλιασμένο
αυτοκίνητο που έχει πάρει ένα τρελό σχήμα
ή για ένα εγκατελειμένο εργοστάσιο που
έχει γεμίσει σκουριά και σκόνη,
μάλλον, πάνω κάτω, ισχύει το ίδιο.
Η καταστροφή τραβάει την προσοχή μας,
κατά κάποιο τρόπο μας διαπαιδαγωγεί
και με έναν απροσδιόριστο τρόπο μας κάνει
πιό σοφούς...


Στην ζωγραφική, είναι και παραμένει ένα
από τα αρχετυπικά της θέματα αλλά όπως η αφαίρεση,
η υπερβολή και η παραμόρφωση έχει γίνει
ένα εργαλείο που θα "κοινωνήσει" καλύτερα το θέμα.
Πολλές φορές μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να
κρατήσει υπόδουλο σε τρόμο το κοινό
οπότε έγκειται στην εξυπνάδα του καθενός
να την βγάλει καθαρή
αλλά μπορεί και νά είναι μια ειλικρινής αναφορά
μιά κατάστασης που έχει τις ρίζες της
στην αλήθεια...


Πότε συμβαίνει μιά καταστροφή όταν δεν έχει σχέση
με την φύση; Συνήθως από κάποιο ή κάποια λάθη
που έχουν γίνει και κανείς δεν προσπάθησε να τα
διορθώσει και απλά τ΄άφησε να γιγαντωθούν,
από χρόνιες αδικίες, από, από, από...

...και υπάρχει μιά παράδοξη φυσικότητα
στην καταστροφή. Είναι ότι επιζητά,
αυτό που ψεύδεται απέναντι στον ίδιο του 
τον εαυτό.