Friday, January 27, 2012

Παραλλαγές...














































Χάϊ, τζέντλ ρίντερς από την ημιπαγωμένη
Θεσσαλονίκη. Εντάξει... σήμερα ήταν καλούτσικη μέρα.
Είχε ωραίο φως, το μεσημεράκι και όχι το βασανιστικό
κρύο των τελευταίων ημερών. Θυμήθηκα έναν παλιό
φίλο από την Κρήτη που ήταν φοιτητής εδώ και
μαθημένος στον ήλιο της Μεγαλόνησου ,
μελαγχολούσε βαριά από τις βροχές και τις
συννεφιές της Θεσσαλονίκης. '' Δεν βλέπω την
ώρα να φύγω'' έλεγε,''εγώ είμαι παιδί του ήλιου''...

Εντωμεταξύ, το "κάτι" που σας έλεγα ότι θα
τραβήξει ενέργεια, τελειώνει και σύντομα θα
μπορώ να πω περισσότερα. Τράβηξα κι από το
συρτάρι, τις παραπάνω τρεις σελίδες με τα μολύβια,
γιατί μου φάνηκαν ενδιαφέρουσες... Βασικά είναι ένα
ψάξιμο-παραλλαγή, ύφους, μεγεθών και χώρων
σε μια Α4. Δεν υπάρχει εδώ κάποιο συγκεκριμένο
σενάριο, μόνο ένας παιχνιδιάρικος οίστρος
σε στιγμές που οι "ιδέες" τρέχουν και εσύ
προσπαθείς να τις προλάβεις, όπως-όπως...

Saturday, January 21, 2012

Α! το Παπουτσάκι...


















Θυμάστε πρίν από κάτι μήνες που σας έλεγα για το περιοδικό Cine 7, την μακρινή δεκαετία του '80; Θυμάστε που σας έλεγα ότι όλοι ειχαν πάθει ένα είδος αυτοματαίωσης που τους στερούσε τον λόγο να κάνουν κάτι δημιουργικό; Ε, και τότε υπήρχαν οι εξαιρέσεις! Μόνο που δεν τις έβλεπες συχνά... Εγώ ήμουν κάπως πιό τυχερός όταν το Cine 7 μ' έστειλε να καλύψω δημοσιογραφικά το φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στην Δράμα. Ηταν σπουδαίο γιατί θα είχα την ευκαιρία να συναντήσω και να μιλήσω με νέους σκηνοθέτες και ηθοποιούς που μόλις ξεκινούσαν την δημιουργική του πορεία και έτσι έγινε... Φτάνοντας στην Δράμα, βρήκα κάποιον που τον ήξερα ήδη, ένα φίλο από την Αθήνα, τον Γιάννη τον Παγώνη που πρωταγωνιστούσε σε μια ταινία. "Ελα να σου γνωρίσω τον σκηνοθέτη", μου είπε. Και έτσι γνώρισα τον συγχωρεμένο Δημήτρη Καραγιάννη που ήταν δεν ήταν τότε 27 χρονών... Ειχε κάνει την ταινία "Α! το παπουτσάκι", μια ταινία διαφορετική από τις άλλες που ρυθμός, πλάνα, κλίμα και ύφος δημιουργούσαν ένα πολύ καλό και δυνατό αποτέλεσμα. Ο Καραγιάννης έλεγε μάλιστα ότι σεβόταν πολύ την "μικρή διάρκεια", δεν την έβλεπε σαν πρόβλημα και περιορισμό, αντίθετα την θεωρούσε ένα αυτόνομο πεδίο δημιουργίας. Το Παπουτσάκι θα μπορούσε να πάρει κάποιο βραβείο αλλά δεν έγινε αυτό. Αντίθετα με το πέρασμα του χρόνου και τον χαμό του Δημήτρη, θάφτηκε βαθιά... Χτές, λοιπόν καθώς θυμήθηκα τον χαμένο φίλο, έπεσα σε μια αναπάντεχη καλή έκπληξη, βρίσκοντας την ταινία του στο YouTube. Σε 2 μέρη, το πρώτο εδώ και το δεύτερο εδώ... Ελπίζω να σας αρέσει!...

Sunday, January 15, 2012