Wednesday, February 15, 2012

Αυτά που δεν αλλάζουν...




















... εδώ και δεκαετίες, τουλάχιστον, είναι κάτι στενά στην Θεσσαλονίκη. Ετοιμόρροπα σπίτια, σκοτεινά και γοητευτικά, δρόμοι σακάτηδες από έργα που δεν κράτησαν, ταλαίπωρα πεζοδρόμια τιγκαρισμένα με αυτοκίνητα σε μια ρεαλιστική κακοφωνία. Μπορείς και να μην προσέξεις τίποτα από όλα αυτά, να έρθεις και να φύγεις χωρίς εντυπώσεις. Ο πάνω δρόμος είναι η οδός Ομήρου. Το οίκισμα με το γκράφιτι είναι από την Υφανέτ, παλιό εργοστάσιο που σάπιζε, λέγαν ότι θα το κάνουν πολιτιστικό αποτέτοιο, ναι, πριν χρόνια, τώρα έχει ζωή μόνο από την κατάληψη εκεί. Δεν πήγα ποτέ μέσα, δεν ξέρω πολλά, μόνο εκείνο το παλιό σύνθημα που έλεγε ότι τα άδεια σπίτια είναι δικά μας να τα κάνουμε ότι θέλουμε. Στην Ομήρου ήταν το δημοτικό μου σχολείο όταν ήμουν μικρός. Μίζερο δρομάκι από τότε αλλά το σπίτι εκείνο που κάναν σχολείο εκείνα τα χρόνια, είχε μια τεράστια αυλή με δύο τρία δέντρα και μαλακό χώμα με χορταράκια. Ηταν τόσο ωραίο που δεν αντέξαν τόση ομορφιά και μετά από ένα καλοκαίρι, φρόντισαν να το τσιμεντώσουν αφού κόψαν πρώτα τα δέντρα. Ο κάτω δρόμος είναι η Σαρανταπόρου, ένα στενό κάθετο στην Λεωφόρου Στρατού, ο δρόμος που καταλήγει στην Εκθεση. Το ετοιμόρροπο σπίτι που μια πλευρά του ζωγράφισα είναι έτσι ίσως και δύο δεκαετίες. Προσπάθησαν να το κάνουν κατάληψη κι αυτό αλλά μάλλον παραήταν επικίνδυνο και τα παράτησαν. Είναι κάπως αυτοί οι δρόμοι, έχουν λίγο περίεργο αέρα, έχουν κάτι και ταυτόχρονα είναι ασήμαντοι. Οταν διάβαζα τον Πεισίστρατο του Χειμωνά και είδα με τι τρόπο τους ανέφερε, πήραν μεγαλύτερη σημασία για μένα. Μετά τους ξαναβρήκα σε κείμενα του Δημητριάδη. Περνάω συχνά από εκεί...

No comments: