Saturday, March 17, 2012

Whatever Zebra have said...
















Ο προσωκρατικός φιλόσοφος Παρμενίδης μου ΄μαθε
ότι τα μόνα πράγματα που είναι αληθινά είναι αυτά που
δεν αλλάζουν...
και ο προσωκρατικός έλληνας φιλόσοφος
Ηράκλειτος μου ΄μαθε ότι όλα
αλλάζουν. Αν παραενσωματώσεις
τις δύο αυτές θεωρίες, το αποτέλεσμα
είναι : Τίποτα δεν είναι
αληθινό. Το επόμενο βήμα σ΄αυτό το σκεπτικό είναι

εντυπωσιακό: ο Παρμενίδης δεν μπορούσε να υπάρξει ποτέ γιατί,
γέρασε,
πέθανε και εξαφανίστηκε, οπότε, σύμφωνα με την φιλοσοφία
του, ποτέ
δεν υπήρξε. Και ο Ηράκλειτος ήταν μάλλον σωστός
- ας μην το ξεχάσουμε
αυτό, γιατί αν ο Ηράκλειτος ήταν σωστός,
ο Παρμενίδης όντως υπήρξε,
οπότε σύμφωνα με τον Ηράκλειτο,
ίσως ο Παρμενίδης ήταν σωστός, ο
Παρμενίδης κάλυπτε τις
προϋποθέσεις, τα κριτήρια, με τα οποία ο

Ηράκλειτος έκρινε την αλήθεια των πραγμάτων...

Στον Τιμαίο του Πλάτωνα, ο Θεός δεν δημιουργεί το σύμπαν
αλλά το βρίσκει
μιά μέρα. Σε κατάσταση ολοκληρωτικού χάους.
Προσπαθεί να αποκαταστήσει
το χάος σε τάξη. Αυτή η ιδέα
με βόλεψε ώστε να καλυφθούν οι πνευματικές

μου ανάγκες: Τι γίνεται αν το σύμπαν δεν ξεκίνησε αληθινό
αλλά σαν μια
παραίσθηση όπως διδάσκει η θρησκεία των Χίντου
και ο Θεός, πέρα από
αγάπη και καλωσύνη για μας, αργά το
μεταβάλλει, σιγά και μυστικά,

σε κάτι αληθινό;...

Φίλιπ Ντίκ

No comments: