Monday, April 23, 2012

Οπτικές Γωνίες

                           
            Όταν έρχονται οι φίλοι μας, ειδικά αυτοί από μακριά, πάντα βρέχει. Απ΄την μία, έχεις την αίσθηση ότι τους δίνεις την ζεστασιά ενός προσωρινού καταφύγιου αλλά οι καιρικές συνθήκες σου απαγορεύουν να τους δείξεις τα μέρη που πηγαίνεις συνήθως εσύ. Αναρωτιέσαι τι βλέπουν τελικά από σένα; Αυτός ο "κόσμος" που δημιουργείς είναι αυτό που επικρατεί ή η πιό "γήϊνη" εικόνα σου, του ανθρώπου που είναι αχτένιστος, που δείχνει μεγαλύτερος ή νεώτερος;...


Κάποτε, μιλώντας με την Κατερίνα Γώγου και σε μιά στιγμή μάλλον αδυναμίας, της είχα πει ότι "ο περισσότερος" κόσμος που βλέπει την δουλειά μου με θεωρεί "σκοτεινό", ίσως και κάπως down κα ότι αυτό με προβλημάτιζε σε σημεία. Ζήτησε να δει τα έργα που θεωρούσα πιό βαριά και μου είπε την γνώμη της. Μου είπε ότι πιό μεγάλο μου χαρακτηριστικό είναι η δύναμη και όχι το σκοτάδι. Ηταν πολύ θετική οπτική και δυσκολεύτηκα να την πάρω τοις μετρητοίς.


Ενα παρόμοιο καλό "κοπλιμέντο" πήρα από ένα φίλο πρόσφατα που μου είπε ότι μοιάζω πιό πολύ στις αυτοπροσωπογραφίες μου από ότι μοιάζω στις φωτογραφίες του blog. Η πραγματικότητα, σκέφτομαι είναι και θα είναι πάντα άπειρα βήματα μπροστά μας. Εχει πολλά πρόσωπα. Ασχημα και όμορφα, ωμά, απογοητευτικά και σαδιστικά και σχεδόν ταυτόχρονα, τα πιό γλυκά, τα πιό πολύτιμα και ιερά. Και όλα αυτά αποθηκεύονται στην μνήμη, σε ένα υποκειμενικό format. Επίσης μέσα στην Τέχνη, αλλά εκεί πιστεύω ίσως να κλέβουμε και κάποια πρόσωπα του μέλλοντος. Οχι ότι είμαι και τελείως σίγουρος γι΄αυτό...

Saturday, April 14, 2012

Λεπτομέρειες

















Ανακάλυψα το Google Art Project και ξεσκίστηκα
να χαζεύω γνωστή και άγνωστη ζωγραφική σε πολύ καλή
ανάλυση ώστε να ζουμάρεις και να παρατηρείς απίστευτες
λεπτομέρειες των έργων. Είναι φοβερή πληροφορία που
δύσκολα την βλέπεις ακόμα και μπροστά από το πρωτότυπο
ειδικά όταν υπάρχουν αποστάσεις ασφάλειας και τέτοια...
Ο Ρέμπραντ, από πάνω, για παράδειγμα, είναι σχετικά
γνωστό ότι ήταν βρώμικος ζωγράφος αν μπορούσες να τον
δεις από κοντά. Κι όμως, αυτή η "βρωμιά" αποκτά άλλη διάσταση
αν την "κρινεις" σύμφωνα με την εποχή της. Κανεις θα ΄λεγε
ότι ο εξπρεσιονισμός βασίζεται σ΄αυτήν την κινησιολογία
του πινέλου... αλλά τί αποτέλεσμα! Το πρόσωπο φαίνεται σαν
να έχει ψηθεί στο αλάτι της θάλασσας και βρύα να 'χουν
φυτρώσει στα μάγουλά του ...














Γκόγια. Ο Γκόγια δύσκολα θα χαρακτηριζόταν σαν τον
ζωγράφο του Ωραίου. Επίσης, η "βρωμιά" του είναι πιό
βίαιη από τον Ρέμπραντ, λιγότερο διεκπεραιωτική και
πιό συναισθηματική. Ισως γιατί δεν έχει την άνεση του
πρώτου αλλά περισσότερο μια "πολιτική" αντίληψη
που χαρακτηρίζει οτιδήποτε κάνει. Στην " Νεροκουβαλήτρα"
πάντως μου φαίνεται απροσδόκητα ρομαντικός και
ανθρωπιστής.















Αραγε τί σκέφτονταν οι θεατές του Μοντιλιάνι όταν
πλησίαζαν τον πίνακα; Τι μακρύς λαιμός, τι άσχημη
μύτη ή πως γινεται το χρώμα του να μοιάζει τόσο
καθαρό από μακρία και να είναι έτσι όταν πλησιάζεις.
Ποιό συναίσθημα υπάρχει σε αυτό το χέρι που καλύπτει
την γαλάζια επιφάνεια με το ροδακινί της σάρκας;
Καί πως έχω την αίσθηση ότι ο Πικάσσο κοιτάει
σχολαστικά την απλοποίηση της μορφής...















... και ο αγαπημένος μου Σίλε. Πρώτη φορά πού είχα
την ευκαιρία να δω τα λάδια του σε όλο το παράδοξο
και πρωτοποριακό τους μεγαλείο. Πάντα εντυπωσιακός
και νεωτεριστής, εδώ σε μια λεπτομέρεια από ένα τοπίο.
Αφωνος...

Saturday, April 7, 2012

Red DoT comix Free Issue























Μπορείτε να διαβάσετε το καινούριο τεύχος
του Red DoT comix, δωρεάν, εδώ.

Friday, April 6, 2012

Άνθρωποι...
















Με μιά γρήγορη ματιά θα ΄λεγε κανείς ότι δεν διαφέρουμε
και τόσο πολύ. Οτι είμαστε κάπως ίσοι. Αλλά ο καθένας,
μόνος του ξέρει τι είναι αυτό που αντιμετωπίζει. Ή τι είναι
αυτό που πρεσβεύει. Ή τι είναι αυτό που έκανε...
Όσο και να προσπαθούν οι εξουσίες να μας δείξουν ότι
ένας άνθρωπος ίσον κανένας, το βλέπουμε ότι δεν είναι έτσι.
Ενας άνθρωπος αποφασισμένος μπορεί να κάνει κάτι, κάτι
φοβερό ή κάτι καλό, κάτι μεγάλο ή ίσως και τίποτα απολύτως.
Ισως τελικά, να ΄ναι η ψυχή μέσα, που κάνει όλη την δουλειά.
Αυτό το αμφισβητούμενο "πράγμα" που κάνει τα μάτια πιό
λαμπερά, την μουσική σπουδαία, τις λέξεις προφητείες ή
τους ανθρώπους αναλώσιμους αριθμούς... και είναι και κάτι
"άνθρωποι" που - δεν γίνεται αλλιώς- πρέπει να πάρουν
τον πούλο και να μην ξανακούσουμε ποτέ πια γι΄αυτούς.
Μιλαώ γι΄αυτούς που σε ένα τραγούδι των system of α down,
ο στίχος ρωτάει: " Γιατί στέλνουν πάντα τον φτωχό;..."