Tuesday, May 22, 2012

Μπιόντ δε ικονόμικς...


Η παραπάνω εικόνα είναι μία από αυτές που μπήκαν 
στο εξώφυλλο του καινούργιου Red DoT αλλά είναι 
πίσω από τον τίτλο και έτσι δεν φαίνεται ολόκληρο 
όπως εδώ. Είναι φτιαγμένο με τις γνωστές εκολίνες
και εικονίζει το ιδρυτικό μέλος του δεκάχρονου πλέον
φανζίν. Το οποίο μέσα σε ένα μήνα ανάρτησης του στο
issuu, διαβάστηκε αρκετές φορές αν και υποστηρίχτηκε
ελάχιστα από παρεμφερή μπλόγκς και σάϊτ...
Μερικοί το ξέρουν, άλλοι όχι, ότι μπορεί να "κατέβει"
σε καλής ανάλυσης αρχείο και έτσι να το δώσετε για τύπωμα
στον κοντινό σας ντιτζιλοπριντερά ώστε να το έχετε
σε χαρτί. Δεν νομίζω να κοστίζει παραπάνω από
πέντε-έξι ευρά. Αχ... να τα πάλι τα λεφτά...
Το οποίο μου θύμισε μια κουβέντα που έγινε πρόσφατα
δημοσίως σε μιά παρουσίαση κόμικ άλμπουμ και
ένας τον οποίο αρνούμαι να χαρακτηρίσω
έκανε την μπανάλ ερώτηση:
"Είναι βιοποριστικό το επάγγελμα του κομίστα;"
Η αλήθεια είναι οτι την ψωνίζω όταν ακούω αυτήν
την χιλιοειπωμένη ατάκα που ούτε καν ερώτηση δεν
είναι γιατί και κακοπροαίρετη είναι
και τελείως πεζή. Στην διακριτική μου ερώτηση
"γιατί το ρωτάτε αυτό;" ο τύπος είπε τρείς ασάφειες
και συσχέτισε την δημιουργία με τις "αγορές"
οπότε ο Σταμπουλής αντεπιτέθηκε
ρωτώντας γιατί θα έπρεπε να τις υπολογίζουμε.
Ηταν καλό κάρφωμα αλα βόλλεϋ και ξέχασα
να τον ευχαριστήσω γι΄αυτό.
Εύγε Σταμπούλεν! γκούντ γουόρκ...
Ε, ρε πούστη μου, ναι... αν γράφαμε ποιήματα θα 
μας ρωτούσε αν είναι βιοποριστική η δουλειά 
του ποιητή;...

Wednesday, May 16, 2012

Ντας Γκεσίχτ...


Αναλογιζόμενος τί έχω σχεδιάσει περισσότερο
στα είκοσι και χρόνια που ζωγραφίζω
νομίζω ότι πιό πολύ κάνω πρόσωπα.
Είναι και κάπως αναπόφευκτο. Στην ζωγραφική
είναι ένα ολ τάϊμ θέμα και στα κόμικς, πολύ σημαντικά
γιατί είναι ο "ηθοποιός" σου, η φάτσα που εκφράζει 
ρεαλιστικά τον χαρακτήρα και κάνει πιστευτές τις 
ατάκες του. Αλλά αυτά είναι όλα πολύ "τετράγωνα".


Ισως γιατί τίποτα δεν είναι τόσο ψαρωτικό όσο ένα ανθρώπινο 
πρόσωπο. Το πρόσωπο κουβαλάει τα πάντα. Το ποιός είναι,
το τί έκανε, το πως νοιώθει, την ταυτότητά του -ότι και
να σημαίνει αυτό αλλά και κάτι που πιθανά δεν είναι
γιατί και το πρόσωπο είναι ένα μείγμα φως και σκοταδιού
και ένα έρμαιο του χρόνου που έχει  το δικό του μπαΪράκι.


Ισως γι΄αυτό είναι τελικά πάντα ένα δυνατό θέμα.
Οσο και να το σκηνοθετήσεις, η φαινομενικά περιορισμένη του φύση
θα δώσει απρόσμενες εκπλήξεις. Και είναι πάντα "επικοινωνιακό",
θα μεταφέρει ένα μήνυμα πιό εύκολα από μια αφηρημένη σύνθεση,
θα εκφράσει πιό άμεσα ένα συναίσθημα που δεν πρέπει να
μείνει άλλο κρυφό.


Εντωμεταξύ, ακόμα κι αυτές οι σκέψεις εξακολουθούν να
είναι τετράγωνες. Μιά ζωγραφιά είναι πάντα μια ζωγραφιά,
δισδιάστατη, με χρώμα ή γραμμές, με προθέσεις που μπερδεύονται
με τις ικανότητες του σχεδιαστή, με υλικά, με όνειρα 
και ποιός ξέρει τί άλλο...

Thursday, May 10, 2012

Σκέψεις Μιας Πέμπτης...



Η εικόνα μπορεί να σε εξαπατήσει. Οι πληροφορείες που λείπουν,
οι ήχοι, οι μυρωδιές, το κλίμα, μπορούν να σε κάνουν να σκεφτείς
χιλιαδυό πράγματα που μικρή σχέση έχουν μ΄αυτό που κοιτάς.
Τι κοιτά ο καθένας; Τί σκέφτεται; Λένε, ότι αν ένας καλλιτέχνης
δώσει βάση στο τι αντιλαμβάνεται και τι θέλει το κοινό του,
το΄χει χάσει από χέρι...





 Ενα ειδυλιακό τοπίο χαλάει από τον συνεχόμενο
εκνευριστικό συναγερμό αυτοκινήτου ενός μαλάκα
που θέλει να επιδείξει το όχημα του στους γείτονες.
Κάτω από τον ελληνικό ουρανό, οι άνθρωποι εντέλει
αφήνουν να φανεί το αληθινό τους πρόσωπο,
αποπροσανατολισμένο, κομπλεξικό και βίαιο που θα
φτάσει στο σημείο να πληρώνει (εκτός των άλλων)
και κάτι ολοκαίνουργιους χρυσούς βουλευτές...




Ενιγούεϊ, παρά το φανέρωμα της σκατωδίας που σε 
τελική ανάλυση είναι πιό αδύνατη όταν γίνεται εμφανής,
υπάρχει και η τάση να ξεφύγουμε από τα δύο μέτρα και σταθμά
που μας ταλαιπώρησαν δεκαετίες τώρα.
Αν μη τι άλλο είναι ελπιδοφόρο που άνθρωποι ηλικίας
προτίμησαν να ψηφίσουν κάτι άλλο από την συνεχόμενη 
κοροϊδία και παρεπιπτόντως χέστηκαν για το ποιό
θα είναι το νόμισμα τους όταν η Ευρώπη αποδεικνύεται
αν μη τι άλλο παρά υποκριτική...


Οι περισσότεροι (λογικοί) άνθρωποι ξέρουν ποιά είναι τα
μεγέθη της επιβίωσης ώστε αυτή να είναι εφικτή.
Δεν μπορείς να τους κοροϊδεύεις πάνω σ΄αυτό.




Δεν μπορείς να βγαίνεις με την κοιλάρα σου και τους
υπόλοιπους κλέφτες και να μιλάς για κατανόηση
ή να μην αφήνεις να γίνουν έρευνες για το τί ήδη έχει συμβεί
όταν ο κάθε αυστηρός σοβαροφανής απατεώνας
έχει ξεφτιλίσει την δικαιοσύνη και την αξιοκρατία.


Η εικόνα μπορεί να σε εξαπατήσει 
αλλά όχι τόσο όσο κάτι επιτήδειοι...
Είναι νύχτα ακόμα και όσα ελπίζω είναι
σαν τα κλειστά ρομαντικά μπουμπούκια ενός
λουλουδιού που μου γλυκαίνει την ψυχή.
Τα κοιτώ και σκέφτομαι ότι η ζωή είναι ωραία
και είναι...


... και πείτε με ονειροπαρμένο αλλά πάντα
μετά την νύχτα έρχεται η μέρα και το φως της
που θα αναδείξει την κάθε εικόνα.
Την κάθε εικόνα ανάλογα με την αλήθεια της...


Ναί, ναί... έτσι είναι.

Wednesday, May 2, 2012

Η Ιέρεια είναι το 2 στην Ταρώ


Έλεγε κάποτε ο μεγάλος Μοέμπιους ότι είναι παράξενο 
ένας καλλιτέχνης να μην έχει ασχοληθεί με ένα θεμα 
όπως ο ερωτισμός και δεν είναι περίεργο που υπάρχουν καλλιτέχνες 
που ασχολήθηκαν σχεδόν αποκλειστικά με αυτό.
Όσο κιαν μοιάζει και πολλές φορές είναι, μονοθεματική φάση σε σημείο
 που το κοινό γίνεται δικαιολογημένα καχύποπτο, ο ερωτισμός είναι 
ένα πολύ μεγάλο και βαθύ πηγάδι -το'ξερε ο Φρόυντ αυτό 
αν και εγώ αισθάνομαι πιό κοντά τον Γιούνγκ 
και υπάρχουν σχεδόν άπειρα σημεία να το προσεγγίσεις...
Η Γυναίκα και η ομορφιά της, η γυναίκα σαν σύμβολο, 
η Ιέρεια που αντιπροσωπεύει ότι αντιπροσωπεύει,
 η Πόρνη, άλλο σύμβολο που διαπερνά αιώνες και αντιλήψεις 
και δείχνει πάντα κάτι "καινούργιο"...


... η Πόρνη που γίνεται είδηση, μια είδηση 
που δεν λέγεται ολόκληρη  και ο καθένας μένει να βγάλει 
τα δικά του υποκειμενικά συμπεράσματα...
Μιά πόρνη, νέα, χλωμή που πεινάει αλλά
κατηγορείται,  που είναι νόμιμη  ή παράνομη και
έχει ανάγκη ιατρικής περίθαλψης, 
που... που... και που...


...και μιά πόρνη διαφορετική απ΄τις άλλες. 
Που τα χρόνια της ταλαιπωρίας της
(αν ταλαιπωρία μπορείς να πεις την κόλαση) 
την κάνουν να χάσει το ζάφτι και εντέλει να πάρει ένα όπλο και 
να αρχίσει να καθαρίζει όσους δεν αντέχει και εντέλει 
να κριθεί από ένα σύστημα δικαιοσύνης μιας κοινωνίας και 
ενός τρόπου σκέψης που την βρίσκει ένοχη και όχι άρρωστη, 
χρειάζεται τιμωρία και όχι θεραπεία...
 "Θα γυρίσω πίσω με τον Χριστό...", 
είναι τα τελευταία λόγια της Αϊλιν Γουόρνος, 
η οποία είναι φυσικά κάτι περισσότερο από ταινία 
ή από ένα σχέδιο με εκολίνες...