Wednesday, May 16, 2012

Ντας Γκεσίχτ...


Αναλογιζόμενος τί έχω σχεδιάσει περισσότερο
στα είκοσι και χρόνια που ζωγραφίζω
νομίζω ότι πιό πολύ κάνω πρόσωπα.
Είναι και κάπως αναπόφευκτο. Στην ζωγραφική
είναι ένα ολ τάϊμ θέμα και στα κόμικς, πολύ σημαντικά
γιατί είναι ο "ηθοποιός" σου, η φάτσα που εκφράζει 
ρεαλιστικά τον χαρακτήρα και κάνει πιστευτές τις 
ατάκες του. Αλλά αυτά είναι όλα πολύ "τετράγωνα".


Ισως γιατί τίποτα δεν είναι τόσο ψαρωτικό όσο ένα ανθρώπινο 
πρόσωπο. Το πρόσωπο κουβαλάει τα πάντα. Το ποιός είναι,
το τί έκανε, το πως νοιώθει, την ταυτότητά του -ότι και
να σημαίνει αυτό αλλά και κάτι που πιθανά δεν είναι
γιατί και το πρόσωπο είναι ένα μείγμα φως και σκοταδιού
και ένα έρμαιο του χρόνου που έχει  το δικό του μπαΪράκι.


Ισως γι΄αυτό είναι τελικά πάντα ένα δυνατό θέμα.
Οσο και να το σκηνοθετήσεις, η φαινομενικά περιορισμένη του φύση
θα δώσει απρόσμενες εκπλήξεις. Και είναι πάντα "επικοινωνιακό",
θα μεταφέρει ένα μήνυμα πιό εύκολα από μια αφηρημένη σύνθεση,
θα εκφράσει πιό άμεσα ένα συναίσθημα που δεν πρέπει να
μείνει άλλο κρυφό.


Εντωμεταξύ, ακόμα κι αυτές οι σκέψεις εξακολουθούν να
είναι τετράγωνες. Μιά ζωγραφιά είναι πάντα μια ζωγραφιά,
δισδιάστατη, με χρώμα ή γραμμές, με προθέσεις που μπερδεύονται
με τις ικανότητες του σχεδιαστή, με υλικά, με όνειρα 
και ποιός ξέρει τί άλλο...

No comments: