Tuesday, May 22, 2012

Μπιόντ δε ικονόμικς...


Η παραπάνω εικόνα είναι μία από αυτές που μπήκαν 
στο εξώφυλλο του καινούργιου Red DoT αλλά είναι 
πίσω από τον τίτλο και έτσι δεν φαίνεται ολόκληρο 
όπως εδώ. Είναι φτιαγμένο με τις γνωστές εκολίνες
και εικονίζει το ιδρυτικό μέλος του δεκάχρονου πλέον
φανζίν. Το οποίο μέσα σε ένα μήνα ανάρτησης του στο
issuu, διαβάστηκε αρκετές φορές αν και υποστηρίχτηκε
ελάχιστα από παρεμφερή μπλόγκς και σάϊτ...
Μερικοί το ξέρουν, άλλοι όχι, ότι μπορεί να "κατέβει"
σε καλής ανάλυσης αρχείο και έτσι να το δώσετε για τύπωμα
στον κοντινό σας ντιτζιλοπριντερά ώστε να το έχετε
σε χαρτί. Δεν νομίζω να κοστίζει παραπάνω από
πέντε-έξι ευρά. Αχ... να τα πάλι τα λεφτά...
Το οποίο μου θύμισε μια κουβέντα που έγινε πρόσφατα
δημοσίως σε μιά παρουσίαση κόμικ άλμπουμ και
ένας τον οποίο αρνούμαι να χαρακτηρίσω
έκανε την μπανάλ ερώτηση:
"Είναι βιοποριστικό το επάγγελμα του κομίστα;"
Η αλήθεια είναι οτι την ψωνίζω όταν ακούω αυτήν
την χιλιοειπωμένη ατάκα που ούτε καν ερώτηση δεν
είναι γιατί και κακοπροαίρετη είναι
και τελείως πεζή. Στην διακριτική μου ερώτηση
"γιατί το ρωτάτε αυτό;" ο τύπος είπε τρείς ασάφειες
και συσχέτισε την δημιουργία με τις "αγορές"
οπότε ο Σταμπουλής αντεπιτέθηκε
ρωτώντας γιατί θα έπρεπε να τις υπολογίζουμε.
Ηταν καλό κάρφωμα αλα βόλλεϋ και ξέχασα
να τον ευχαριστήσω γι΄αυτό.
Εύγε Σταμπούλεν! γκούντ γουόρκ...
Ε, ρε πούστη μου, ναι... αν γράφαμε ποιήματα θα 
μας ρωτούσε αν είναι βιοποριστική η δουλειά 
του ποιητή;...

2 comments:

inksitucomix said...

Αν η μορφή της κουβέντας δεν ήταν μέσα στο καθιερωμένο κάδρο πάνελ-κοινό δεν θα είχαμε καρφώματα αλλά πραγματική και αναπόφευκτα, παραγωγική αντιπαράθεση. Κρίμα που η δομή αυτή δεν λειτουργεί έτσι. Δεν μου αρέχουν τα καρφώματα, μα πιο πολύ δεν μου αρέσει η ομιλία καθ' έδρας. Ίσως όχι τελείως άσχετο, αλλά μήπως να επιστρέφαμε στα καταστασιακά μανιφέστα όπου η ομιλία παιζόταν μαγνητοφωνημένη για να μην έχουμε την υποκρισία αυτού του τρόπου "επικοινωνίας" πάνελ-κοινού που όσο πάει νομοτελειακά υιοθετεί το μοντέλο της τηλεόρασης...

Και κάπου εκεί στην μέση ο δυστυχής οπωροπώλης που ακούει τους γείτονες να παινεύουν τα ζαρζαβατικά του.

Greg Rabbit said...

Πολύ ωραίος και πολύ εμπνευστικές δουλειές και πάλι! Καλή συνέχεια!