Saturday, June 9, 2012

Fighting Cliche...


Τα κόμικς μπορούν να σου αφήσουν διάφορα "κουσούρια".
Ισως επειδή είναι μιά φετιχιστική τέχνη, μιά τέχνη
ερωτευμένη με την γραμμή και την κομψότητα που έχει
στις διάφορες εκφάνσεις της, για να μην πω στυλ,
ίσως επειδή επαναδιαπραγματεύεται τα αρχέτυπά της,
που μάλον είναι ακόμα ζωντανά αφού σαν τέχνη δεν είναι
μεγαλύτερη από εκατό χρονών - ίσως επειδή η σκυτάλη
των παλιότερων σχεδιαστών είναι "καυτή πατάτα"
για τους νεώτερους... 


Τι θέλω να πω;... Είναι  αυτό το επίμηκες κρανίο μια ασυνείδητη
επιρροή από σάϊνς φίξιον κόμικ που διάβαζα μικρός,
είναι η μεγάλη κεφάλα του Ακένατων που δυνάστευσε
την καλλιτεχνική μου έκφραση καθώς γράφτηκε ανεξίτηλα
στη μνήμη του ντι εν εϊ μου και σουλατσάρει μέσα στα
δάχτυλά μου μέχρι να ελευθερωθεί με την πρώτη ευκαιρία;
Γουάτ εμ αϊ λούκιν φορ όταν σχεδιάζω και ξανασχεδιάζω
ένα θυμωμένο πορτραίτο, γιατί ξαναφτιάχνω πρόσωπα που
ουρλιάζουν όταν ΟΛΟΙ ζωγραφίζουν πρόσωπα που ουρλιάζουν;
Γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω απ΄αυτό που πρόχειρα λέμε κλισέ;
Γιατί θα ΄πρεπε να ξεφύγω; Γιατί όταν ξεφεύγω
οι περισσότεροι δεν εκτιμούν το αποτέλεσμα
και κάπως διστακτικοί περιεργάζονται, το νέο παράξενο παρόν;




Ενα άλλο κλισέ είναι η μάσκα.
Στα κόμικς, οι μάσκες γαμάνε και δέρνουνε.
Σαν φράση, την χρησιμοποιούμε για τον υποκριτή και τον απατεώνα
αλλά εξακολουθεί να έχει και μιά αινιγματική υπόσταση που όπως
στο Watchmen του Alan Moore, απελευθερώνει αυτόν που την
φοράει. Θυμάμαι μια φίλη που κάποτε μου είπε ότι είχε δει
στο όνειρό της ότι ήταν γυμνή έξω στον δρόμο
αλλά δεν την ένοιαζε γιατί φορούσε μια μάσκα...


Η μάσκα, γενικώς, είναι η παιδική χαρά του ψυχίατρου,
του ανθρωπολόγου, του λαογράφου.
Εδώ και εκεί αποκτά διαφορετική σημασία ή χρήση
τόσο που το κλισέ ξεψυχάει αδύναμο για να αναστηθεί από μέσα του
η σημασία του αρχέτυπου...


Και η Ξανθιά. Το ξανθό κορίτσι...
Το οποίο, αντίθετα με τις προηγούμενες εκολίνες σε χαρτί
είναι ακρυλικά σε ξύλο.Και το μολύβι από κάτω είναι σχέδιο της Ζένιας
που μ΄άφησε να το βάψω. Εβλεπα τα χρώματα αυτά 
ήδη από τα μολύβια και παρόλα αυτά δεν αντιστάθηκα 
να τα διπλοπραγματοποιήσω.
Παλιότερα σκεφτόμουν ότι αν ο αναγνώστης βλέπει χρώμα
πάνω σε ένα ασπρόμαυρο σχέδιο, ε, τότε δεν χρειάζεται
να το βάλεις. Αλλά όπως είπα παραπάνω δεν αντιστάθηκα.


Το ξανθό μαλλί του κοριτσιού, πέρα από κλισέ είναι ένα φετίχ.
Κάτι από την σπανιότητά του, κάτι από την φωτεινότητά του,
κάτι από την ισχυροποίηση του από το χόλιγουντ
ασκεί αυτή την γοητεία, επί μονίμου βάσης όπως τα επιμήκη
εξωγήϊνα κεφάλια, οι μάσκες και ότι 
άλλο βάλει το μυαλό του ανθρώπου...

No comments: