Tuesday, July 31, 2012

Είναι Βέβαιο...


Είναι βέβαιο ότι όλα όσα έχω σκεφτεί εκ των προτέρων
ακόμα κι όταν είμαι σε καλή διάθεση
είτε τα έχω επινοήσει λέξη προς λέξη
είτα σε γενικές γραμμές 
αλλά πάντα σε συγκεκριμένα λόγια
μοιάζουν ξερά, ψεύτικα, απολιθωμένα
ενοχλητικά για όλο μου τον περίγυρο
και κυρίως γεμάτα κενά
την στιγμή που θα καθήσω στο γραφείο
για να προσπαθήσω να τα γράψω
παρόλο που δεν έχω ξεχάσει τίποτα
από την αρχική μου έμπνευση.


Αυτό οφείλεται φυσικά κατά μεγάλο μέρος
στο ότι δεν μπορώ να δημιουργήσω κάτι αξιόλογο
παρά μόνο σε στιγμές έξαρσης
όπου είμαι ελεύθερος από το χαρτί
στιγμές που τις φοβάμαι περισσότερο
απ΄ότι τις επιθυμώ
όσο πολύ κι αν τις επιθυμώ...



Ομως τις στιγμές αυτές ο πλούτος είναι τόσο μεγάλος
ώστε αναγκάζομαι να παραιτηθώ από αυτόν
και να αρκεστώ να αντλώ στα τυφλά
εντελώς τυχαία, μέσα από την ροή
χούφτες χούφτες πράγματα που,
όταν θελήσω να γράψω με περίσκεψη
δεν είναι τίποτα σε σύγκριση
με τον πλούτο μέσα στον οποίο ζούσαν,
ανίκανος καθώς είμαι να αναδημιουργήσω 
αυτόν τον πλούτο
τον βλέπω σαν κακό κι ενοχλητικό
επειδή με παρασύρει
χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Ημερολόγια
Φράντς Κάφκα

Monday, July 23, 2012

About A Tree...


Οι τελευταίες επιστημονικές φαντασίες που διάβασε
ο γέρος μου, γιατί κάποια στιγμή τ΄αρνήθηκε τα βιβλία,
ήταν τα Έπη Της Γαιοθάλασσας της Ούρσουλα Λε Γκέν.
Για τα δικά μου γούστα ήταν πολύ "ζεν", πολύ λαογραφική,
βολεμένη όπως θα μπορούσε να πεί κάποιος,
φλύαρη και αργή. Τρείς όμως ιστορίες της, απ΄τις μικρές
μου έμειναν αξέχαστες, ίσως γιατί ξεπερνούσαν 
κατά πολύ τα "όρια"...


Το "Πιό Πλατιά και Πιο Αργά από Αυτοκρατορίες"
και το "Οπτικό Πεδίο"  είναι ακραίες, νομίζω,
από το υπόλοιπο έργο της.
Στην πρώτη, οι γήϊνοι θέλουν να κάνουν ένα
διαστημικό ταξίδι ενώ οι εξωγήϊνοι και σοφοί κηδεμόνες
προσπαθούν να το αποτρέψουν λέγοντας τους ότι
είναι επικίνδυνο και χαμένος κόπος
αυτοί άλλωστε ξέρουν όλο το σύμπαν
αλλά  οι γήϊνοι επιμένουν, θα το κάνουν όπως και να έχει
και τελικά οι εξωγήϊνοι τους λένε όκεϊ
θα σας βοηθήσουμε σε όλα,
πάρτε και ένα τηλεπαθητικό μαζί σας για να υπάρχει
μια διάγνωση της ψυχολογίας του πληρώματος
στην διάρκεια μιας τέτοιας εμπειρίας...


Αφου έχει περάσει κάποιος χρόνος και το σκάφος 
έχει απομακρυνθεί από το ηλιακό σύστημα,
ο τηλεπαθητικός μοιάζει να αντιπαθεί τους πάντες
στο πλήρωμα, φαινομενικά αναίτια τους βρίζει
και σταδιακά απομακρύνεται από όλους.
Κάποια στιγμή συναντούν ένα πολύ μικρό πλανήτη
που είναι όλος ένα δάσος με πυκνή βλάστηση
και κανένα πλάσμα. Εκεί, ο τηλεπαθητικός
παίρνει την απόφαση να μείνει μόνος  για πάντα...


Η τρίτη ιστορία, που δεν θυμάμαι τον τίτλο της,
είναι για ένα δέντρο που αιωνόβιο στέκει σ΄έναν λόφο
και εμείς μπορούμε να ακούσουμε τις σκέψεις του.
Βλέπουμε ότι βλέπει, τα κάρα με τα ζώα που περνούν,
τους στρατιώτες που πάνε στο μέτωπο, ανθρώπους
που στέκουν για λίγο και το κοιτάνε,
ζευγάρια που κάνουν έρωτα στην σκιά του,
τους δρόμους που ανοίγονται και τα κτίρια που
φυτρώνουν, τα αυτοκίνητα που περνούν
βιαστικά χωρίς να του ρίξουν ούτε μια ματιά...


Κι αυτό είναι ένα δέντρο στην Μηχανιώνα 
της Θεσσαλονίκης.
Στέκει έτσι μόνο του καμιά εκατοστή μέτρα μακριά
από την αμμουδιά που γεμίζει το καλοκαίρι με κόσμο.
Ολοι βέβαια κοιτάνε στην αντίθετη κατεύθυνση
πρός τον ορίζοντα της θάλασσας και του ουρανού,
τους κολυμβητές ή την παρέα τους
ή μπορεί και να διαβάζουν και κανένα βιβλιαράκι,
πιθανά κάποιο της Λε Γκέν...

Monday, July 16, 2012

Τζάστ ντούετ...





Αν έλεγα ότι τον τελευταίο καιρό είμαι κάπως
μάλλον θα ήταν ψέμα γιατί είναι εδώ και πολύ καιρό
που αισθάνομαι αϊσιχτιριασμένος, πράγμα που
συμβαίνει σε πολλούς από μας, σχεδόν όλους
και έτσι προκύπτουν κάτι ποστ σαν το προηγούμενο...


Ποστ, που καμιά φορά μετανιώνω που τα γράφω,
απ΄την άλλη δεν μπορώ να τα αποφύγω γιατί δεν ζω
στην κοσμάρα μου, τάχα μου ο καλλιτέχνης που σκέφτεται
μόνο την τέχνη του και άλλες εξωγήϊνες μαλακίες,
όπως πολλοί αντιμετωπίζω προβλήματα
απ΄αυτό το συρφετό πολιτικάντιδων
που είναι στο σημείο μιας άθλιας πυραμίδας
που εδώ και λίγα χρόνια άλλαξε κορυφή.


Αλλά είπα αυτή την φορά 
να μην γράψω κοινωνικοπολιτικολογίες
και να σας δείξω σχέδια που κάνω αυτές τις μέρες
σ΄ένα σκέτσμπουκ που αν και συμπαθέστατο
και με βαρύ χαρτί δεν ενδεικνύεται για τις εκολίνες μου,
τις "αιχμαλωτίζει" κάπως κάτω από την επιφάνεια του
και έτσι δεν μπορώ να τις πολυδουλέψω.


Αλλά αυτές οι συνθήκες 
όπως και οι συνθήκες της σιχαμερής πυραμίδας
γίνονται προκλητικές και δεν θέλεις να το βάλεις κάτω.
Οκέϊ, καταλαβαίνεις ότι δε σε παίρνει για πολλά
αλλά σάμπως πότε υπήρχαν οι καλές συνθήκες;
Προσωπικά, σχεδόν ποτέ...


Θυμάμαι πριν μια τριετία ένα παιδί, γύρω στα 25
με ρώτησε αν είναι εύκολο να ασχοληθεί 
κανείς με τα κόμικς και όταν είπα ότι όχι,
 δεν είναι εύκολο σχεδόν παρεξηγήθηκε, 
ίσως γιατί θα σκέφτηκε ότι του έκοβα τα φτερά.
Ακόμα και σήμερα που είναι κραυγαλέα 
η δυσκολία του "αθλήματος" πρέπει να
κάνεις διάφορες αηδίες προκειμένου να
είσαι μέσα στα πράγματα.


Τουτέστιν, δημόσιες σχέσεις περισσότερο
από καλλιτεχνική δημιουργία,
πιό "νορμάλ και βατά" έργα
από πραγματικά έργα και
επαφές με κάθε παράγοντα που στον δρόμο
θα μάθεις τι απίστευτος μαλάκας είναι.


Παρ΄όλα αυτά, είναι χαρμόσυνη η στιγμή που
ανακαλύπτεις ότι δεν είσαι ο μόνος που βλέπει
την κραυγαλέα γελοιότητα των πραγμάτων.
Οτι λίγοι, φίλοι, εξακολουθούν να υπάρχουν
όπως οι φίλοι αυτού του μπλόγκ,
άνθρωποι που σχολιάζουν αραιά
αλλά παρακολουθούν ότι γίνεται και έτσι
"δένουν" την όλη κατάσταση.
Σόου... κουράγιο αδέρφια,
βουτήξτε στην θάλασσα όσο μπορείτε,
μαζέψτε παράξενες πετρούλες και
να΄στε δημιουργικοί
ότι κι αν συμβαίνει...

Thursday, July 12, 2012

Σχεδιαστικά Βίτσια...










"Η Ζωολογική τάξη αγνοεί τον εαυτό της...".
Η Ζένια το 'γραψε αυτό. Και μ' άρεσε.
Λέει για κάτι που σκέφτομαι χρόνια τώρα,
που 'χει να κάνει με την αυτογνωσία αλλά με μιά
αυτογνωσία πιό σύγχρονη, πιό καίρια και πιό βαθειά
από μια αρχαία φιλοσοφική θεωρεία του να αντιλαμβάνεσαι
τί είσαι, τι ήσουν, τι έκανες και πως σκεφτόσουν
μέχρι την στιγμή που αυτή η "αυτογνωσία"
σε χτυπάει τόσο απροκάλυπτα
που η αλήθεια είναι το μόνο που μπορείς να δεις,
που δεν μπορείς πλέον να αγνοείς...
Ισως είναι δικό της "τσιτάτο"
ίσως να είναι από Λεβί Στρως Καν,
δεν την ρώτησα γιατί μου φαίνεται ότι
δεν έχει σημασία.
Ούτως ή άλλως αυτό το συμπέρασμα είναι τόσο
καταλυτικό που αν το δεις σε μια φρί βέρσιον
το "φορέσεις" γύρω σου και μέσα σου,
είναι η ειδοποιός διαφορά, η διαπίστωση
ότι αυτό που παίζεται γύρω μας
είναι πιό πολύπλοκο απ' ότι φαίνεται,
πιό βαθύ απ΄τις κοινωνικές ανάγκες
και πιό κατασταλτικό από τις εξουσίες της εποχής...


Αν προσπεράσω και παραγκωνίσω όλα τα προβλήματα
που με περιβάλλουν θα φτάσω στον εαυτό μου.
Τον βλέπω από κάπως μακριά,
ένας άνθρωπος που αυτές τις ζεστές μέρες
δεν αντέχει ρούχο πάνω του και αμαχητί κουρασμένος
θέλει να χαλαρώσει ήρεμος σ΄αυτές τις άβολες
θερμοκρασίες. Αλλά η ειρήνη δεν χαρίζεται.


Δως μου 48 ώρες απραξίας και τα μούτρα μου θα
φτάσουν μέχρι το πάτωμα.Το πιθανότερο να παρανοήσω,
ποιός ξέρει τι μαλακίες θα πω...
Αν δε, κολλήσω στην τηλεόραση
κατά πάσα πιθανότητα θα σιχαθώ τη ζωή μου.
Οπως έλεγε ο γέρος μου "αν σε πίνει μην το πίνεις".
Γιέπ... ένιγουέϊ, όταν είμαι κάπως έτσι
τζαζεμένος μ' όλα και τον εαυτό μου
κάνω αυτό το παιχνίδι.
Ζωγραφίζω τις φάτσες που βλέπω στην τηλεόραση.
Θα ήταν ιδανικά πορτραίτα αν κάθονταν ακίνητοι
λίγο περισσότερο αλλά δεν,
και μοιάζει σαν ένα κυνήγι των σωστών γραμμών
μέσα σε ελάχιστο χρόνο.
Τους βλέπεις και τους ακούς αλλά αυτό που κάνεις
λειτουργεί σαν αντιβίωση και έτσι φαίνεται
να διατηρείς κάποιες άμυνες σ'όλα αυτά
που πιό πριν ήσουν ένας παθητικός δέκτης.
Οχι ότι αλάζει και τίποτα και 
ακόμα περισσότερο η τηλεόραση.





Η τηλεόραση που πάει να εκφράσει το "πρόβλημα"
όταν στην ουσία είναι μέρος του προβλήματος,
το "εμείς" όταν ποτέ δεν ήταν το εμείς,
εκτός ίσως από εκείνο το παραστρατημένο εμείς
που ήταν και είναι ευάλωτο στις μόδες και στη επιδερμικότητα
ενθαρρυμένο στο καφριλίκι και στην κατινιά
στην προτροπή του να σαι ανεγκέφαλος.
"Τέτοια θέλει ο κόσμος", ισχυρίζεται ο κάθε
παραγωγός , απλό και εύπεπτο χιούμορ
της τάχα μου διπλανής πόρτας
με χρώμα και τραγούδι και χαρακτήρες που είναι
καρτουνοποιημένοι, φωνακλάδες κερατάδες,
γονείς και παιδιά, γριές κι αδερφές,
επιχειρηματίες, μοντέλα και τρελάρες,
όλοι απίστευτα απλοϊκοί και γελοίοι
και φάϊναλι,
υποτίθεται
ότι αυτό είναι το πρόσωπο ενός λαού
που γαμήθηκε τόσο πολύ στον δρόμο της ιστορίας
και κατάντησε ένα έθνος από λαμόγια που αξίζει
να εξασκήσεις τις φορομπηχτικές σου δυνάμεις.




Ναί, το πρόσωπο της τηλεόρασης.
Αν προσπαθήσεις να το δεις χωρίς να σε επηρεάζει
το μονότονα παρφουμαρισμένο και πομπώδες ύφος του,
μπορείς να δεις την αλήθεια.
Την  αλήθεια του νταβά, του καιροσκόπου και του
καταφερτζή, την αλήθεια της πόρνης και του
υποβολέα, των συμφερόντων και των εκ του πονηρού,
της απροκάλυπτης υποκρισίας που αναρωτιέσαι
πως μπορούν να εκστομίζουν σε ένα κόσμο που
ισχύουν ακόμα οι φυσικές δυνάμεις...
Η Οργουελική πραγματικότητα είναι εδώ,
οι προφητείες εκπληρώθηκαν
και ότι να πεις δεν πρόκειται να γίνει κατανοητό.
Ιτ λούκς απελπιστικό. Οι λίγοι επιβλήθηκαν στους πολλούς
γιατί οι πολλοί ήταν άρες μάρες κουκουνάρες.
Η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμιά αξία.
Ο Κόφι Ανάν το συζητάει ακόμα.
Η Λαγκάρντ δεν είναι σε οίστρο 
διαπραγματεύσεων.
Οι Ισπανοί ματώνουν.
Οι Ελληνες πέφτουν από τα μπαλκόνια.
Οι Ιταλοί κάμινγκ σούν...





Ζωγραφίζω τα πρόσωπα που βλέπω στην τιβί.
Αυτά τα σταθερά πρόσωπα που ο χρόνος θα ξεφτελίσει
σαν μιά αναπότρεπτη φυσική συνέχεια.
Τους ζωγραφίζω εκ "φυσικού"
αν και δεν έχει καμιά φυσικότητα η υποκρισία τους.
Κλέβω τις γραμμές τους που φανερώνουν κάτι μονοκόματο
και ελαφρώς κτηνώδες, κάτι ρηχό
καμουφλαρισμένο από τα ίδια φώτα και μέϊκ απ.
Περίεργο που μετά από ένα σημείο
μου 'φέρναν γέλια...

Saturday, July 7, 2012

Allegoria



Ο γέρος, ο οποίος δεν ήταν τόσο γέρος,
ήταν ένα σύμβολο από μόνος του.
Οχι ένα κοινωνικό ή ηθικό σύμβολο
που προσδιόριζε την αποτυχία μερικών γενεών
ή την βαρβαρική ρηχότητα μιας εποχής 
που είχε μουλιάσει μέσα στο αίμα
και την αδικία...


Οχι... ήταν ένα σύμβολο πιό παλιό,
αρχαϊκό και ιερό απ΄τους καιρούς που
σπάνια μπορούσες να αντικρίσεις
ίσως μόνο για μιά φορά στην ζωή σου
σ΄ένα γαλάζιο όνειρο.


Ναί... ο γέρος ήταν ιερός.
Ιερός σαν το φεγγάρι και σαν το σκοτάδι
σαν ένα δικέφαλο κριάρι και σαν όλα
αυτά τα ψεύτικα κι ανύπαρκτα πράγματα
που θα μπορούσες να δεις 
αν η ασημένια σου ψυχή αδιάφορη
στον κίνδυνο βημάτιζε.


Φυσικά ο γέρος ήταν απλά ένας γέρος.
Ενας γέρος ιερός έρως που ακόμα και
το πιό απαίδευτο μάτι, έβλεπε ότι κουβαλούσε
περισσότερη σημασία απ΄ότι
η παρατεταμένη φλυαρία των τσακαλιών
που γέμιζε τις ώρες
των δύσκολων χρόνων...


Κι ακόμα... όταν οι καιροί έδειχναν
ότι τίμησαν το σαρκίο του με το παραπάνω
οι ασυναρτησίες του
-γιατί δεν είχε τη χάρη του λόγου-
δημιουργούσαν μικροσκοπικούς ιριδισμούς
που αλλοίωναν τις στιγμές
ταρακουνώντας μπρός και πίσω
τον ανηλεή χρόνο.

 
Θα 'λεγε κανείς ότι αυτή ήταν η απόδειξη
ότι η ευτυχία είναι κάτι αθάνατο,
ένα σημείο που θα μπορείς να επιστρέψεις
 ή... θα είναι πάντα εκεί
μέχρι που θα σε τραβήξει κοντά της
μιά απρόσμενη στιγμή...


Κι ο άντρας μέσα στην λύπη
των άβολων ενδυμάτων του,
εν μέσω χαρούμενων φωνών και
θροϊσμάτων φύλλων
μετρούσε τα κύμματα που σκάγαν 
πάνω στην μεταλλαγμένη του καρδιά
και έμοιαζε με ένα γερασμένο κακομαθημένο
παιδί που η ορμή της νιότης του
είχε μπλοκάρει μέσα σε ένα 
κυβικό εκατοστό κάπου κοντά
στο στομάχι του...


Γέρος που νιώθω, σκεφτόταν
κοιτάζοντας την πτήση των τρελών πουλιών
αλλά όχι... γέρος δεν ήταν ακόμα.

Monday, July 2, 2012

Κάτι λίγα...


Οι παραπάνω εκολίνες είναι φτιαγμένες κάπου
στο μακρινό '95, λεπτομέρεια από μιά σελίδα
που εκτέθηκε στο πρώτο γκάζι της Βαβέλ και
αλιεύτηκε από το σάϊτ που έχει γίνει για τα
φεστιβάλ που ακολούθησαν από τότε.
Πράγμα που ίσως σημαίνει ότι μπορεί να
υπάρξει μιά συνέχεια σε έναν "θεσμό" που
έδωσε πολλά (σίγουρα) αλλά και διαβρώθηκε
με έναν τρόπο που υπογράμμιζε τα
χρόνια ελαττώματα που είχε.
Σήμερα είναι εμφανής η απουσία της βαβέλ
και θα ήταν ευχής έργο να ξαναξεκινήσει
ώριμη και σοφότερη από τα 
λάθη του παρελθόντος.
Τα λέω εγώ αυτά που ποτέ δεν ήμουν
από τα ευνοημένα παιδιά της 
όχι από μεγαλοψυχία συγχώρεσης
αλλά από την γενικότερη ανάγκη να
υπάρξει ένα βήμα για τις φωνές που δεν
χωράνε στα κανάλια και στα έντυπα
που υπάρχουν ακόμα στα περίπτερα και
τα βιβλιοπωλεία...


Ετσι που λέτε...
Αυτές τις μέρες, αυτό που κάνω περισσότερο
είναι να διαβάζω διάφορα βιβλιαράκια.
Διάβασα την ωραία αρχή από το
Πεπρωμένο μου είναι τα Αστρα του 
Αλφρεντ Μπέστερ αλλά η συνέχεια του με
απογοήτευσε αν και θεωρείται
από τα καλύτερα του είδους...
Διάβασα την εισαγωγή του Σεφέρη για
τον Μακρυγιάννη και ξανάπιασα
τον Ελύτη από τα άπαντα.
Το Αμύγδαλο του Κόσμου είναι πάντα
το πιό αγαπημένο μου
αλλά υπάρχουν άπειρα σημεία στην 
ποίηση αυτού του ανθρώπου που με κάνουν
να ανατριχιάζω :
"Για  να βγει αληθινός ο λόγος,
ότι σιμά η μέρα όπου το κάλλος  θα παραδοθεί
στις μύγες της Αγοράς".
Μου άρεσε επίσης από το Εκ Πλησίον το 
" Στο μυαλό του  καθενός
περιμένει μια κότα".
Καλά... θα μπορούσα να αντιγράφω
για πάντα...