Saturday, July 7, 2012

Allegoria



Ο γέρος, ο οποίος δεν ήταν τόσο γέρος,
ήταν ένα σύμβολο από μόνος του.
Οχι ένα κοινωνικό ή ηθικό σύμβολο
που προσδιόριζε την αποτυχία μερικών γενεών
ή την βαρβαρική ρηχότητα μιας εποχής 
που είχε μουλιάσει μέσα στο αίμα
και την αδικία...


Οχι... ήταν ένα σύμβολο πιό παλιό,
αρχαϊκό και ιερό απ΄τους καιρούς που
σπάνια μπορούσες να αντικρίσεις
ίσως μόνο για μιά φορά στην ζωή σου
σ΄ένα γαλάζιο όνειρο.


Ναί... ο γέρος ήταν ιερός.
Ιερός σαν το φεγγάρι και σαν το σκοτάδι
σαν ένα δικέφαλο κριάρι και σαν όλα
αυτά τα ψεύτικα κι ανύπαρκτα πράγματα
που θα μπορούσες να δεις 
αν η ασημένια σου ψυχή αδιάφορη
στον κίνδυνο βημάτιζε.


Φυσικά ο γέρος ήταν απλά ένας γέρος.
Ενας γέρος ιερός έρως που ακόμα και
το πιό απαίδευτο μάτι, έβλεπε ότι κουβαλούσε
περισσότερη σημασία απ΄ότι
η παρατεταμένη φλυαρία των τσακαλιών
που γέμιζε τις ώρες
των δύσκολων χρόνων...


Κι ακόμα... όταν οι καιροί έδειχναν
ότι τίμησαν το σαρκίο του με το παραπάνω
οι ασυναρτησίες του
-γιατί δεν είχε τη χάρη του λόγου-
δημιουργούσαν μικροσκοπικούς ιριδισμούς
που αλλοίωναν τις στιγμές
ταρακουνώντας μπρός και πίσω
τον ανηλεή χρόνο.

 
Θα 'λεγε κανείς ότι αυτή ήταν η απόδειξη
ότι η ευτυχία είναι κάτι αθάνατο,
ένα σημείο που θα μπορείς να επιστρέψεις
 ή... θα είναι πάντα εκεί
μέχρι που θα σε τραβήξει κοντά της
μιά απρόσμενη στιγμή...


Κι ο άντρας μέσα στην λύπη
των άβολων ενδυμάτων του,
εν μέσω χαρούμενων φωνών και
θροϊσμάτων φύλλων
μετρούσε τα κύμματα που σκάγαν 
πάνω στην μεταλλαγμένη του καρδιά
και έμοιαζε με ένα γερασμένο κακομαθημένο
παιδί που η ορμή της νιότης του
είχε μπλοκάρει μέσα σε ένα 
κυβικό εκατοστό κάπου κοντά
στο στομάχι του...


Γέρος που νιώθω, σκεφτόταν
κοιτάζοντας την πτήση των τρελών πουλιών
αλλά όχι... γέρος δεν ήταν ακόμα.

No comments: