Monday, July 2, 2012

Κάτι λίγα...


Οι παραπάνω εκολίνες είναι φτιαγμένες κάπου
στο μακρινό '95, λεπτομέρεια από μιά σελίδα
που εκτέθηκε στο πρώτο γκάζι της Βαβέλ και
αλιεύτηκε από το σάϊτ που έχει γίνει για τα
φεστιβάλ που ακολούθησαν από τότε.
Πράγμα που ίσως σημαίνει ότι μπορεί να
υπάρξει μιά συνέχεια σε έναν "θεσμό" που
έδωσε πολλά (σίγουρα) αλλά και διαβρώθηκε
με έναν τρόπο που υπογράμμιζε τα
χρόνια ελαττώματα που είχε.
Σήμερα είναι εμφανής η απουσία της βαβέλ
και θα ήταν ευχής έργο να ξαναξεκινήσει
ώριμη και σοφότερη από τα 
λάθη του παρελθόντος.
Τα λέω εγώ αυτά που ποτέ δεν ήμουν
από τα ευνοημένα παιδιά της 
όχι από μεγαλοψυχία συγχώρεσης
αλλά από την γενικότερη ανάγκη να
υπάρξει ένα βήμα για τις φωνές που δεν
χωράνε στα κανάλια και στα έντυπα
που υπάρχουν ακόμα στα περίπτερα και
τα βιβλιοπωλεία...


Ετσι που λέτε...
Αυτές τις μέρες, αυτό που κάνω περισσότερο
είναι να διαβάζω διάφορα βιβλιαράκια.
Διάβασα την ωραία αρχή από το
Πεπρωμένο μου είναι τα Αστρα του 
Αλφρεντ Μπέστερ αλλά η συνέχεια του με
απογοήτευσε αν και θεωρείται
από τα καλύτερα του είδους...
Διάβασα την εισαγωγή του Σεφέρη για
τον Μακρυγιάννη και ξανάπιασα
τον Ελύτη από τα άπαντα.
Το Αμύγδαλο του Κόσμου είναι πάντα
το πιό αγαπημένο μου
αλλά υπάρχουν άπειρα σημεία στην 
ποίηση αυτού του ανθρώπου που με κάνουν
να ανατριχιάζω :
"Για  να βγει αληθινός ο λόγος,
ότι σιμά η μέρα όπου το κάλλος  θα παραδοθεί
στις μύγες της Αγοράς".
Μου άρεσε επίσης από το Εκ Πλησίον το 
" Στο μυαλό του  καθενός
περιμένει μια κότα".
Καλά... θα μπορούσα να αντιγράφω
για πάντα...

No comments: