Thursday, July 12, 2012

Σχεδιαστικά Βίτσια...










"Η Ζωολογική τάξη αγνοεί τον εαυτό της...".
Η Ζένια το 'γραψε αυτό. Και μ' άρεσε.
Λέει για κάτι που σκέφτομαι χρόνια τώρα,
που 'χει να κάνει με την αυτογνωσία αλλά με μιά
αυτογνωσία πιό σύγχρονη, πιό καίρια και πιό βαθειά
από μια αρχαία φιλοσοφική θεωρεία του να αντιλαμβάνεσαι
τί είσαι, τι ήσουν, τι έκανες και πως σκεφτόσουν
μέχρι την στιγμή που αυτή η "αυτογνωσία"
σε χτυπάει τόσο απροκάλυπτα
που η αλήθεια είναι το μόνο που μπορείς να δεις,
που δεν μπορείς πλέον να αγνοείς...
Ισως είναι δικό της "τσιτάτο"
ίσως να είναι από Λεβί Στρως Καν,
δεν την ρώτησα γιατί μου φαίνεται ότι
δεν έχει σημασία.
Ούτως ή άλλως αυτό το συμπέρασμα είναι τόσο
καταλυτικό που αν το δεις σε μια φρί βέρσιον
το "φορέσεις" γύρω σου και μέσα σου,
είναι η ειδοποιός διαφορά, η διαπίστωση
ότι αυτό που παίζεται γύρω μας
είναι πιό πολύπλοκο απ' ότι φαίνεται,
πιό βαθύ απ΄τις κοινωνικές ανάγκες
και πιό κατασταλτικό από τις εξουσίες της εποχής...


Αν προσπεράσω και παραγκωνίσω όλα τα προβλήματα
που με περιβάλλουν θα φτάσω στον εαυτό μου.
Τον βλέπω από κάπως μακριά,
ένας άνθρωπος που αυτές τις ζεστές μέρες
δεν αντέχει ρούχο πάνω του και αμαχητί κουρασμένος
θέλει να χαλαρώσει ήρεμος σ΄αυτές τις άβολες
θερμοκρασίες. Αλλά η ειρήνη δεν χαρίζεται.


Δως μου 48 ώρες απραξίας και τα μούτρα μου θα
φτάσουν μέχρι το πάτωμα.Το πιθανότερο να παρανοήσω,
ποιός ξέρει τι μαλακίες θα πω...
Αν δε, κολλήσω στην τηλεόραση
κατά πάσα πιθανότητα θα σιχαθώ τη ζωή μου.
Οπως έλεγε ο γέρος μου "αν σε πίνει μην το πίνεις".
Γιέπ... ένιγουέϊ, όταν είμαι κάπως έτσι
τζαζεμένος μ' όλα και τον εαυτό μου
κάνω αυτό το παιχνίδι.
Ζωγραφίζω τις φάτσες που βλέπω στην τηλεόραση.
Θα ήταν ιδανικά πορτραίτα αν κάθονταν ακίνητοι
λίγο περισσότερο αλλά δεν,
και μοιάζει σαν ένα κυνήγι των σωστών γραμμών
μέσα σε ελάχιστο χρόνο.
Τους βλέπεις και τους ακούς αλλά αυτό που κάνεις
λειτουργεί σαν αντιβίωση και έτσι φαίνεται
να διατηρείς κάποιες άμυνες σ'όλα αυτά
που πιό πριν ήσουν ένας παθητικός δέκτης.
Οχι ότι αλάζει και τίποτα και 
ακόμα περισσότερο η τηλεόραση.





Η τηλεόραση που πάει να εκφράσει το "πρόβλημα"
όταν στην ουσία είναι μέρος του προβλήματος,
το "εμείς" όταν ποτέ δεν ήταν το εμείς,
εκτός ίσως από εκείνο το παραστρατημένο εμείς
που ήταν και είναι ευάλωτο στις μόδες και στη επιδερμικότητα
ενθαρρυμένο στο καφριλίκι και στην κατινιά
στην προτροπή του να σαι ανεγκέφαλος.
"Τέτοια θέλει ο κόσμος", ισχυρίζεται ο κάθε
παραγωγός , απλό και εύπεπτο χιούμορ
της τάχα μου διπλανής πόρτας
με χρώμα και τραγούδι και χαρακτήρες που είναι
καρτουνοποιημένοι, φωνακλάδες κερατάδες,
γονείς και παιδιά, γριές κι αδερφές,
επιχειρηματίες, μοντέλα και τρελάρες,
όλοι απίστευτα απλοϊκοί και γελοίοι
και φάϊναλι,
υποτίθεται
ότι αυτό είναι το πρόσωπο ενός λαού
που γαμήθηκε τόσο πολύ στον δρόμο της ιστορίας
και κατάντησε ένα έθνος από λαμόγια που αξίζει
να εξασκήσεις τις φορομπηχτικές σου δυνάμεις.




Ναί, το πρόσωπο της τηλεόρασης.
Αν προσπαθήσεις να το δεις χωρίς να σε επηρεάζει
το μονότονα παρφουμαρισμένο και πομπώδες ύφος του,
μπορείς να δεις την αλήθεια.
Την  αλήθεια του νταβά, του καιροσκόπου και του
καταφερτζή, την αλήθεια της πόρνης και του
υποβολέα, των συμφερόντων και των εκ του πονηρού,
της απροκάλυπτης υποκρισίας που αναρωτιέσαι
πως μπορούν να εκστομίζουν σε ένα κόσμο που
ισχύουν ακόμα οι φυσικές δυνάμεις...
Η Οργουελική πραγματικότητα είναι εδώ,
οι προφητείες εκπληρώθηκαν
και ότι να πεις δεν πρόκειται να γίνει κατανοητό.
Ιτ λούκς απελπιστικό. Οι λίγοι επιβλήθηκαν στους πολλούς
γιατί οι πολλοί ήταν άρες μάρες κουκουνάρες.
Η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμιά αξία.
Ο Κόφι Ανάν το συζητάει ακόμα.
Η Λαγκάρντ δεν είναι σε οίστρο 
διαπραγματεύσεων.
Οι Ισπανοί ματώνουν.
Οι Ελληνες πέφτουν από τα μπαλκόνια.
Οι Ιταλοί κάμινγκ σούν...





Ζωγραφίζω τα πρόσωπα που βλέπω στην τιβί.
Αυτά τα σταθερά πρόσωπα που ο χρόνος θα ξεφτελίσει
σαν μιά αναπότρεπτη φυσική συνέχεια.
Τους ζωγραφίζω εκ "φυσικού"
αν και δεν έχει καμιά φυσικότητα η υποκρισία τους.
Κλέβω τις γραμμές τους που φανερώνουν κάτι μονοκόματο
και ελαφρώς κτηνώδες, κάτι ρηχό
καμουφλαρισμένο από τα ίδια φώτα και μέϊκ απ.
Περίεργο που μετά από ένα σημείο
μου 'φέρναν γέλια...

No comments: