Monday, August 20, 2012

Στάλκερ



"Τι ήταν;  Μετεωρίτης;... 
Μιά επίσκεψη από κατοίκους της αβύσσου;
Όπως και νά έχει, η μικρή μας χώρα 
είδε την γέννηση ενός θαύματος.
Εσπευσμένα, στείλαμε στρατιώτες εκεί.
Δέν γύρισαν πίσω.
Τότε, περικυκλώσαμε την Ζώνη με συρματόπλεγμα.
Ισως ήταν αυτό που έπρεπε να κάνουμε.
Αν και δεν ξέρω..."


Ετσι, μ΄αυτά τα λόγια,
αρχίζει το φίλμ Στάλκερ, του Ταρκόφσκι.
Είναι μια ταινία επιστημονικής φαντασίας
αν και δεν έχει σχέση με αυτή του σήμερα
και του Χόλλυγουντ. Εσωτερική και δύσκολη,
αργή και αντιθεαματική δεν έχει
φτιαχτεί για την οικογενειακή διασκέδαση
σε ώρα χώνεψης...


...αλλά είναι τέλεια.
Μέσα στις πολλές της ιδιομορφίες, κάνει
το εξής παράδοξο. Όσο αποστασιοποιημένος και να είσαι
στην αρχή της, βυθίζεσαι όλο και περισσότερο 
στην διάρκειά της  σαν ένα ψυχεδελικό 
που σε πιάνει σιγά - σιγά.
Αυτά που λέγονται, η υποβλητική της μουσική,
τα γήϊνα πρόσωπα των ηρώων,
η απίστευτη φωτογραφία της,
αποκαλύπτουν αργά το νόημα της Ζώνης...
Ενα μέρος "μαγικό", όπου όποιος θέλει
να επισκεφτεί, χρειάζεται τον Στάλκερ,
τον ξεναγό, δηλαδή, κάποιον που ξέρει
γιατί αλλιώς πολλά μπορεί να συμβούν...


Ο εικονιζόμενος είναι ο Ανατόλι Σολόνιτσιν,
ό ένας από τους τρείς πρωταγωνιστές της ταινίας.
Από τα "αγαπημένα παιδιά " του Ταρκόφσκι
που μπορείτε να απολαύσετε τόσο στον
Αντρέϊ Ρουμπλιώφ  όσο και στο Σολάρις...

Σας έψησα;...

Ισως ναί, ίσως όχι... Πάντως, εγώ,
τον τελευταίο καιρό, έτσι παρηγοριέμαι,
με τον υποτιθέμενο βαρύ κινηματογράφο.
Ξέσκισα και ότι Γκοντάρ βρήκα.
To Σόσιαλισμ, το πιό πρόσφατό του
(υπάρχει και σε ντιβιντι στο εμπόριο)
είναι πραγματικά δύσκολο.
Εδώ πλέον δεν χαρίζεται ούτε ιστοριούλα
δράση και ρομάντσο
ούτε αρχή, μέση και τέλος
ούτε μαρκετινίστικες αισθητικές.
Ας πω ότι, πιό πολύ από όλα είναι
ο διάλογος ενός καλλιτέχνη με την φόρμα
του σινεμά, με τον υποκειμενισμό της τενολογίας
( αλήθεια είναι αυτό, αλλιώς ακούει τον ήχο ένα 
μηχάνημα και αλλιώς κάποιο άλλο)
αλλά και τούς φιλοσοφικούς προβληματισμούς
για το σήμερα...


Τέλος πάντων... εγώ το απόλαυσα.
Κάτι έγινε αυτό το καλοκαίρι και τείνω
σε όλα αυτά, γιατί όσο κοιτάω τα υπόλοιπα
οπτικοακουστικά με πιάνει μια αποστροφή
το λιγότερο. Αα!...  και μιά και είπα πιό πάνω
για το Σολάρις και για όσους είναι ήδη φαν της ταινίας
να διαβάσετε οπωσδήποτε ΚΑΙ το  βιβλίο.
Το οποίο είναι του Στάνισλαβ Λέμ.
Είχε βγεί από το Κάκτο, ίσως να υπάρχει κάτι ακόμα
δεν είμαι σίγουρος.
Και λέει πολύ περισσότερα και από τις δύο ταινίες
που βασίστηκαν σε αυτό.


" Ισως να υπάρχει κάτι ακόμα"
το είπα γιατί ψάχναμε τις προάλλες με την Ζένια
το Σόλο του Φίγκαρω, του Σκαρίμπα
και σ΄όλη την Θεσσαλονίκη δεν βρήκαμε τίποτα.
Με την κρίση λέει δεν υπάρχουν ανατυπώσεις
και γενικώς δεν, μας λέγαν οι βιβλιοπώλες.
Τι να πείς... μη χειρότερα!


... και μιά και είπα για την Ζένια, 
να και ένα μουτρωμένο κοριτσάκι της. 
Οχι επειδή είναι κακομαθημένο 
αλλά επειδή ζεί σε δύσκολες εποχές...



2 comments:

Is Sallos said...

Kαλη εβδομαδα
ωραιο το ψαξιμο με τα βαρια....θα το εχω κατα νου
....το Solaris μ αρεσει πολυ....θα κοιταξω να δω αν θα βρω κατι σε βιβλιο...
να εισαι καλα που μας τα μοιραστηκες!!!!

Γιώργος Τραγάκης said...

Καλή βδομάδα και σε σένα φίλε μου!...
Οχι ότι θα πω τίποτα καινούργιο αλλά
αν κάποιο βιβλίο είναι εξαντλημένο
μπορείς να το βρείς σε κάποια από τις δανειστικές βιβλιοθήκες. Θυμάμαι πριν
χρόνια που έψαχνα το Κρατήστε την Σκεπή Ψηλά Μαστόροι του Σάλλιντζερ
και δεν υπήρχε ούτε ψίχαλο αλλά τελικά το βρήκα μ΄αυτόν τον τρόπο.

Τους χαιρετισμούς μου και να περνάς καλά...