Monday, August 27, 2012

Σκαρίμπας



Η Ζένια κρατάει τον ατελείωτό μου Σκαρίμπα.
Διάβασε πρίν λίγο καιρό, το Βατερλώ των δύο γελοίων,
Την μαθητευόμενη των τακουνιών και το Θείο Τραγί
και φχαριστήθηκε την γλώσσα του που ΄ναι πολλούς
μαχαλάδες πέρα από αυτή του Σεφέρη και του Ελύτη.
Είναι περίεργη η γραφή του Σκαρίμπα γιατί μοιάζει
μ΄αυτή του τρελλού, του σκανδαλιάρη, του παρία.
Ταιριάζει γάντι στον Άσιμο που γράφει την πιό
συγκλονιστική μουσική του για το Ουλαλούμ
αλλά και σε όσους σκυλοβαρέθηκαν με την σωστή χρήση
της ελληνικής γλώσσας στην λογοτεχνία.
Αλλά υπάχει κάτι περισσότερο...


Ο Σκαριμπέος όπως τον αποκαλεί η Ζένια
γεννήθηκε το 1893 και τα ματάκια του πριν κλείσουν
το 1984 είδαν δύο παγκόσμιους πόλεμους,
τον πρώτο σαν παιδί και το δεύτερο την εποχή
που γράφει μερικά από τα πιό έξοχα βιβλία του.
Οι ήρωές του είναι μοναχικά άτομα, κάπως αλήτες,
μοιάζουν μονίμως μεθυσμένοι και κουβαλούν έναν θυμό,
μιά υποχθόνια αγανάκτηση και μιά μνήμη για κάτι που 
σχεδόν ποτέ δεν λέγεται, βλέπεις μόνο το αποτέλεσμα της.
Απέχθεια γιά τους ανθρώπους.
Απελπισία για το μέλλον.

 
Ομως ο κύριος Γιάννης έχει και κάτι χαρακτηριστικό
της γενιάς του. Εχει μιά τρελλή κυβιστική περηφάνια
και το πάθος του ανθρώπου που θέλει να ζήσει.
Και μέναν μαγικό τρόπο παραμένει για πάντα παιδί.
Η ειρωνία του είναι αριστοτεχνική,
στον κυνισμό του ωχριούν πενήντα πάνκηδες
και μ΄αυτόν τον τρόπο, δίνει δύναμη.
Αλλά η αλήθεια παραμένει αλήθεια:

"Τι λοιπόν μας τσαμπουνάει ο Αϊνστάϊν;
Όλο περί "χωροχρόνου" μας λέει.
Οχι, χρόνος δεν υπάρχει διαβεβαίωνα τον -Θωμά-
εαυτό μου. Μα αυτός δεν με πίστευε!
Ειχε βρεί καιρό να πιστεύει ότι χρόνος 
δεν υπάρχει.
-Βρε καθήκι, του λέω, και μούρχονταν να
του βγάλω το μάτι, αν η Γή έδειχνε μόνο τόνα της
ημισφαίριο στον ήλιο, αν... μα δε βαρυέσαι...
Αυτός επίμενε υπάρχει!
Ηταν ο όνος αρνούμενος
   να δρασκελίσει το ρυάκι..."

No comments: