Tuesday, August 7, 2012

Stone Thinking


Κάποια στιγμή βλέποντας έναν κροκόδειλο στη τιβί
γιατί λάϊβ δεν αξιώθηκα ακόμα να δω
σκέφτηκα ότι αυτό το ζώο ήταν μιά πέτρα
που έβγαλε μάτια και δόντια, πόδια και ουρά
και ξεχύθηκε στον αιμοβόρικο αγώνα της επιβίωσης.


Κοιτάζοντας τις πέτρες στά ρηχά νερά της αμμουδιάς
έχεις την αίσθηση ότι αυτά τα μικρά 
και μάλλον άψυχα πράγματα
έχουν ταξιδέψει σε τόπους, χρόνους και θερμοκρασίες
που δεν μπορείς να φανταστείς,
ενθουσιασμό ηφαίστειων και επαναστάσεις νερού,
υπόγεια ρεύματα χωρίς διαβατήριο
και ανελέητες πτώσεις από το διάστημα...


Ένιγούεϊ, το πιό δύσκολο είναι να βρείς
μιά πέτρα που νά ΄χει μιά τρύπα
αλλά και πάλι, μέσα στην φαινομενική τους ομοιότητα
η κάθε μιά δείχνει να έχει την δική της προσωπικότητα.
Η μία σαν αρχαίο κατάλοιπο
η άλλη σαν πρόσωπο του Μιρό...



2 comments:

Leda Swan said...
This comment has been removed by the author.
Γιώργος Τραγάκης said...

Εξαιρετικό σχόλιο, Λήδα, όπως και το
προηγούμενο στου Ντύλαν Τόμας.
Την καλημέρα μου και να περνάς καλά!