Saturday, September 8, 2012

Πόστ 313...



Σήμερα στην Θεσσαλονίκη ο ουρανός είναι βαρύς,
περίπου όπως στην φωτογραφία, αν και αυτή τραβήχτηκε
κάποια στιγμή τον Ιούλιο, λίγο μετά από μιά νεροποντή.
Τα μέσα λένε ότι έχουμε στρατιές μπάτσων για την έκθεση
που εκτός από βλαχοπανηγύρι εξελίχτηκε
και σε χώρο κοινωνικής διαμαρτυρίας ...
Πέρυσι δεν ήταν που το Βενιζελουά εκφώνησε
τα χαράτσια με παροιμιώδη αναισθησία
και φέτος μας το παίζει ότι δεν θέλει οριζόντια μέτρα.
Το Πασόκ έκανε την διπλοπροσωπεία επιστήμη
και εγώ ασχολούμαι μ΄αυτό αντί να ανεβάσω
κανα σκιτσάκι...


Γενικά, το καλοκαιράκι που πέρασε, υπήρξε 
ιδιαίτερα δημιουργικό, εξοικιώθηκα με το σκέτσμπούκ
που σας έχω ήδη πεί και προπαθώ να γράψω κάτι
που βγαίνει με το σταγονόμετρο
και δεν έχω ιδέα ποιά θα είναι η τελική του μορφή
αλλά πάντα επιστρέφω στα "δικά" μου χαρτιά
πετυχαίνοντας ή όχι κάτι καινούργιο...


Εχω την αίσθηση ότι το "καινούργιο" είναι αυτό που
θα εκφράσει το τώρα, ένα τώρα που
 όλοι το ξέρουμε πάνω κάτω
αλλά όπως και στην εισαγωγή αυτού του πόστ
το επιθυμητό είναι ένα είδος απόδρασης 
που θα μπορέσει να σε θωρακίσει πνευματικά
απέναντι σ΄αυτό που συμβαίνει.
Και προφανώς δεν είναι εύκολο...


Ανέκαθεν, θεωρούσα την βλακεία σαν το μεγαλύτερο
πρόβλημα. Διάφοροι ισχυρίζονται ότι είναι
ανίκητη και ότι θα μας καταδυναστεύει για πάντα
αλλά δεν είμαι τόσο απαισιόδοξος.
Οπως η κοινωνική σαπίλα δεν μπορεί
να συντηρεί για πάντα τον εαυτό της
-και αυτό το ζούμε τώρα-
έτσι και η βλακεία δεν θα μπορεί
να απολαμβάνει τον εαυτό της εσσαεί...
Δηλαδή, μην λέτε ότι καλύτερα να ήμουν
λίγο πιό χαζός για να "αντέξω" την ζωή.
Βλέπω κάτι βλάκες που είναι τραγικά πρόσωπα
και κανείς σας δεν θα ήθελε να είναι έτσι...


Τέλος πάντων... το θυμάστε αυτό το μολυβάκι;
Εβαλά λίγο χρώμα και έγινε έτσι...


Σό, μπί στρόνγκ και τα λέμε σύντομα...

2 comments:

Leda Swan said...

Κάπως έτσι σε 'βλέπω' μέσα από τη δουλειά σου, χωρίς να σημαίνει πως είσαι έτσι.
'Βλέπω' λοιπόν πως αντίθετα με όσα λες, δε προσπαθείς να θωρακιστείς πνευματικά...και ευτυχώς δλδ. Θα έλεγα πως μάλλον απλώνεσαι. Κάθεσαι..πως να στο πω, λιγάκι πιο αναπαυτικά, σκιτσάροντας την υπάρχουσα τραγικά δύσμορφη πραγματικότητα, σαν να μη σ ενόχλησε ποτέ η δυσμορφία της.
Βρήκες δλδ τον τρόπο να την διαχειριστείς αθωράκιστος, προβάλλοντας την απροκάλυπτα εφόσον εκείνη στέκεται γυμνή μπροστά σου.

Γιώργος Τραγάκης said...

Αυτό περί θωρακισμού, σκέφτομαι ότι είναι από τις δεκάδες "υπόνοιες" που
βρίθουν στα κείμενα αυτού του μπλόγκ και δεν πολυαναλύονται.
Σε προσωπικό επίπεδο αμτιμετώπισα πολλές φορές συνθήκες που
έπρεπε να προσέξω. Οχι με τη έννοια "πρόσεχε Γιαννάκη παιδί μου"
αλλά μ΄αυτήν του αυτοέλεγχου, της υπομονής και της ψυχραιμίας.
Οι πιό αγνοί έχουν μιά τάση να πηγαίνουν απροφύλαχτοι
και έχει κάτι ευγενικό αυτό αλλά υπάρχει πάντα ο
κίνδυνος της σφαγής. Ο οποίος δεν είναι απαραίτητος...
Κατά τ΄άλλα, ευχαριστώ για το σχόλιο
είναι οι στιγμές που ανακαλύπτω με σχεδόν ανείπωτη χαρά
το διεισδυτικό μυαλό μερικών αναγνωστών μου...