Monday, September 17, 2012

Κορίτσι Με Τζίν


Το "Κορίτσι με Τζίν" ξεκίνησε συμβατικά σαν ένα σχέδιο 
με μολύβι, σχετικά προσεχτικές μετρήσεις έτσι ώστε να
κρατηθούν αναλογίες και υφή και μετά να παρθεί
η απόφαση για το ποιός θα είναι ο δρόμος που θα
ακολουθήσω. Θα μπορούσε να γίνει γραμμική με μελάνι
με χρώμα σ΄αυτό το ύφος ή κάποιο άλλο αλλά οι
δικές μου διαθέσεις είχαν αυτοσχεδιαστικό χαρακτήρα
και ελάχιστα μπορούσα να διακρίνω τι θα γίνει στο τέλος
ή αν πετύχει κάν. Τελείωνοντας το μολύβι
σηκώθηκα λίγο για να φτιάξω ένα καφέ
και επιστρέφοντας είδα ότι το δεξί της χέρι
ήταν κοντό!...


Στα σχέδια που οι προοπτικές και οι αναλογίες
είναι ελαφρώς παραμορφωμένες, το στοίχημα του
"σωστού" έγκειται στην υποκειμενική αίσθηση
της αρμονίας. Η οποία είναι φυσικά "υποκειμενική"
και ίσως γι΄αυτό προσπαθούμε δεκαετίες να
οχυρώσουμε την ελευθερία 
στην καλλιτεχνική δημιουργία.


Οι συγκρούσεις στην αισθητική αν και είναι
θορυβώδεις και διαχωριστικές, σχεδόν σε σημείο 
ρατσισμού, δεν φαίνεται να κατανοούν τις πραγματικές
αξίες ενός έργου, όπως, ας πούμε,
δεν είσαι σίγουρος ποιός έχει πιό "καθαρό"
θρησκευτικό συναίσθημα: ένας επαγγελματίας
αγιογράφος ή ο ταλαίπωρος Θεόφιλος;


Ή για παράδειγμα, έχω δει τον τελευταίο καιρό
τριακόσιους νεορεάλιστες, αμερικάνους και ευρωπαίους
που φαίνεται πως ότι κάνουν είναι δουλειά για γκαλερί
και πούλημα, ή με μία εξ επι τούτου 
(καμιά σχέση με τον Ντέσμοντ Τούτου)
προσπάθεια να σοκάρουν
ένα κοινό που σοκάρεται πιό εύκολα και πιό 
συστηματικά από τα μέσα ενημέρωσης...


Θέλω να πω, ότι πολλές τέλειες δουλειές
αφήνουν πίσω τους δυσάρεστη γεύση στο στόμα
και πολλές φορές μιά "ναϊφ" ζωγραφιά
μπορεί να ακολουθήσει τις καρδιές μας
για πολύ πολύ καιρό.
Για κάποιον που προσπαθεί να "ψυχολογήσει"
το κοινό (που κι αυτό είναι μιά υποκειμενική εκτίμηση
ποιοί - πού - πότε) παίζει να έχει μιά δόλια
σχέση μαζί του.


Αα... το σέπια κεφαλάκι δίπλα
είναι ο ευτυχισμένος χωματάνθρωπος.
Άλλο χαρτί, άλλη ιστορία και πολύ αμφιβάλλω 
αν μείνει για πολύ έτσι αλλά αυτός ανήκει
σε κάποιο άλλο πόστ...


Ετσι που λέτε... τα πράγματα στα καλλιτεχνικά
δρώμενα γίνονται όλο και πιό θολά,
το μονοπάτι χάνεται μέσα στα 
αγριόχορτα και η αυθεντική τέχνη
γίνεται όλο και πιο κρυμμένη.
Ηταν πάντα έτσι ; Μπορεί...


Κοιτάζω το Κορίτσι με Τζίν και σκέφτομαι.
Σε ποιό σημείο πρέπει να "κλείσει"
να κάνω πιό ευκρινή τα μαλλιά της
να ισορροπήσω καλύτερα τα χρώματα στο φόντο
να κάνω πιό έντονους τους τόνους στα πόδια της;


Μου μοιάζει λίγο σαν μιά ευρωπαία
που σφετερίστηκε την θέση μιας Ινδής θηλυκής 
θεότητας που  χορεύει ξαπλωμένη στο σύμπαν
το οποίο είναι μια μυστική συνομωσία
των χρωμάτων... 
Aκούγεται κάπως κομπαστικό αυτό;
Χορεύεται ξαπλωμένοι;
Γνώριζε ο Θεόφιλος για την
συνομωσία των χρωμάτων;...

No comments: