Tuesday, September 25, 2012

Θεμελιώδες Και Ακατανόητο...


Αυτή η φωτό τραβήχτηκε πρίν μιά βδομάδα
όταν έριχνε καρέκλες στην Θεσσαλονίκη και φυσούσε τρελά.
Για δύο μέρες έβρεχε μανιωδώς και μετά ησύχασε,
βγήκε ο λιάκουρας και οι γάτες ξανάρχισαν τα αμέριμνα
τους παιχνίδια στην μέση του δρόμου.


Επιστροφή στον ευτυχισμένο χωματάνθρωπο,
τον θυμάστε;
Ε, δεν ξέρω πόσο όντως ευτυχισμένος είναι
αλλά δεν μπορούσε να παραμείνει ίδιος.
Δεν ήταν στο χέρι του... στο δικό μου ήταν
οπότε έγινε κάπως έτσι.

 
Δεν υπήρχε κάποια συγκεκριμένη σκέψη για την
σύνθεση που θα ακολουθούσε εκτός απ΄το ότι
δεν θα 'μενε με τίποτα μόνος του και η ατμόσφαιρα
που θα τον περιέβαλλε θα ήταν θολή, βρώμικη και σκοτεινή.


Θυμάμαι μιά κουβέντα με έναν φίλο παλιά που έλεγε
ότι όλα έχουν ένα λόγο σε ένα έργο, μιά εξήγηση
που λύνει το αίνιγμα και αισθανόταν έναν εκνευρισμό
όταν δεν προέκυπτε ένα συμπέρασμα.
Σε διάφορες φάσεις έχω ακούσει απρόσμενες ερμηνείες
για τα σχέδια μου, ειδικά όταν (οπως τώρα)
 το θέμα μπορεί να ερμηνευθεί με πολλούς τρόπους
 (πράγμα που προσωπικά με ιντριγκάρει πολύ)...


Οπως και νά΄χει το πράγμα, εδώ βαδίζω πιό πολύ με 
το ένστικτο και πόντο πόντο. Σαν να βλέπεις κάτι που
δεν υπάρχει και αρχίζεις να το κάνεις ορατό.
Ετσι, το νόημα μπερδεύεται και ανάλογα με την διάθεση
του ματιού, οι προτεραιότητες αλλάζουν.


Λένε, αυτή είναι η ουσία της Τέχνης. Λέει για κάτι
αλλά μπορεί να μιλάει και για κάτι άλλο.
Δεν είναι δοκίμιο ή είδηση. Δεν είναι διαφήμιση.
Κι ας λένε οι διαφημιστές ότι είναι καλλιτέχνες.
Χό, χό... ας γελάσω! Δηλαδή, ο Ιερώνυμος Μπός
τί ήταν; Ξωτικό;...


Να και ένας καφές...


... και ένας βάτραχος με ανθρώπινα χέρια.


Και ένας κατσουφιασμένος μεσήλικας
με το μυαλό  πρασινωπό και απ΄έξω...
Γκάαντ!... τι μπέρδεμα.

1 comment:

inksitucomix said...

Πώς τα καταφέρνει και απαντάς μόνος σου στα ερωτήματα σου, ακόμα κι αν δεν τα θέτεις, τίθονται μόνα τους, και απαντώνται ταυτόχρονα, όπως ακριβώς δουλεύεις τα έργα σου. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις. Το ποστ σου τα λέει όλα. Ξεκινάς από την καταιγίδα και φτάνεις κάπου εντελώς αλλού. Αυτό κι αν είναι daydreaming. Ε, λοιπόν, νομίζω ότι πρέπει να σε εντάξουμε επίσημα στο σουρεαλιστικό κίνημα. Νομίζω ότι αφήνεις το ασυνείδητό σου πολύ λάσκα. Τρέχεις εσύ από πίσω του σαν να περιμένεις να σε βγάλει κάπου, ίσως; Να σου δείξει κάτι, σαν τον λαγό στην Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων; Ποιός ξέρει.

Εδώ ας πούμε είναι λες και προσπαθείς να δικαιολογήσεις με τον άσχημο καιρό την τροπή που πήρε το έργο, σαν να αντιδράς στο αίσθημα ότι αυτό το έργο μπορεί σε μια άκρη του μυαλού σου να το είχες προαφιερώσει σε κάποιους που ίσως να μην περίμεναν αυτήν την τροπή και στεναχωρηθούν. Και κατόπιν σα να προσπαθείς να επαναστατήσεις σε αυτήν την πίεση και να πεις,"ναι, ρε, ό,τι γουστάρω κάνω, και κάνω και βάτραχο και κάνω και καφέ".

Δεν πάει πάντα κάτι εκεί που λέει το μάτι. Μπορεί να πάει με το στανιό και το μάτι να ακολουθήσει απρόθυμα στην αρχή αλλά ενθουσιώδες στην συνέχεια. Ίσως να μην σε ενθουσιάζουν αυτές οι σκέψεις, ίσως τις βρίσκεις ιδεολογίστικες. Μήπως όμως ακολουθόντας ευλαβικά το μάτι νιώθεις καμια φορά σαν τον σκύλο που κυνηγάει την ουρά του;