Friday, September 28, 2012

Σκύλος Παίζει Με Μάτια



Ολη αυτή η ιστορία των σουρεαλιστών
πέρα από την επαναστατικότητα της εποχής της
και των ποικίλων έργων που άφησε πίσω της
μου φέρνει στο μυαλό μιά κουβέντα που είχα κάποτε 
με κάτι ακροαριστερούς φίλους που μέσα στην
κοινωνική τους ευαισθησία, έδιναν μιά αναγκαιότητα
στην μορφή των καλλιτεχνικών έργων που
υποτίθεται πως έχουμε ανάγκη.
Μιά μαχητική τέχνη
που θίγει τα κακώς κείμενα,
ξεκάθαρη και απαλλαγμένη από τις δηθενιές.
Ο σουρεαλισμός, κατηγορήθηκε σαν τέτοια.
Ο Μπρετόν, για παράδειγμα
καταγράφεται σαν ένας βολεμένος πλούσιος
που τον έπαιρνε να λέει τις αυτοματικές του
αρλούμπες. Ο Νταλί είναι ένας εκκεντρικός
φασίστας που λάτρευε το χρήμα και έκανε μιά
συμβατική ζωγραφική.
Αλλά είναι έτσι;...
Πόσοι ξέρουν τι λέει ο Μπρετόν
στην Αρκάνα 17 και πόσοι όντως μπορούν να ξεχωρίσουν
την χρωματική αντίληψη του Νταλί.
Νομίζω πως πολύ εύκολα στέλνουμε στην πυρά
πράγματα που παρερμηνεύθηκαν και
αλλοτριώθηκαν με το πέρασμα
των δεκαετιών.
Σουρεαλισμός σήμερα δεν σημαίνει
αυτό που υπήρξε τότε.
Μοιάζει με κείνη την κουβέντα που λέει
κάποιος που νομίζει ότι συμφωνεί με τον Αϊνστάιν,
ότι όλα είναι σχετικά
και εννοεί ότι τίποτα δεν ισχύει
και όλα εξαρτώνται από το πως τα βλέπεις
ενώ η θεωρία λέει για την σχέση που
έχουν τα πράγματα μεταξί τους...

Πολλές φορές, όντως τα πράγματα ορίζονται
από το πως τα βλέπει κανείς.
Οι ιδεολογίες, ας πούμε, τρώνε κι αυτές 
έναν κάποιον εκφυλισμό.
Τίποτα δεν ενώνει τους ανθρώπους.
Ο καθένας για την πάρτη του.
Δεν το βλέπετε;
Οποιος τα κονομάει
αρχίζει τα σουρεαλιστικά ποιήματα...

No comments: